Category Archives: Ιστορία της Φωτογραφίας

Άρθρα σχετικά με την ιστορία της Φωτογραφίας

H Φωτογραφία που ενέπνευσε τον Henri Cartier-Bresson να γίνει Φωτογράφος

Τρία αγόρια στη λίμνη Ταγκανίκα

Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν τις προσωπικές τους αναφορές και πηγές έμπνευσης σε άλλους καλλιτέχνες που άλλες φορές είναι εμφανείς  στο έργο τους και άλλες όχι. Άλλες φορές το παραδέχονται και άλλες φορές το κρύβουν. Ένας μεγάλος της Φωτογραφίας,  ο Henri Cartier-Bresson έχει παραδεχτεί σε συνεντεύξεις του ότι αυτό που τον ενέπνευσε να ασχοληθεί περισσότερο με την φωτογραφία, ήταν μια φωτογραφία του Martin Munkácsi . Ενώ αυτός που τον έπεισε να ασχοληθεί με το φωτορεπορτάζ ήταν ο Robert Capa. Η φωτογραφία του Martin Munkácsi είχε τίτλο  “Three Boys at Lake Tanganyika” και όπως είπε αργότερα ο  Henri Cartier-Bresson  με διάφορες αφορμές και με μικρές παραλλαγές, ” Αυτή ακριβώς είναι η φωτογραφία του Martin Munkácsi που προκάλεσε μέσα μου τη σπίθα, άναψε το πυροτέχνημα. Κατάλαβα  πως η φωτογραφία μπορούσε να αγγίξει την αιωνιότητα μέσα από τη στιγμή. Είναι η μόνη φωτογραφία που με επηρέασε”.

Τρία αγόρια στη λίμνη Ταγκανίκα

Η φωτογραφία του Martin Munkácsi “Three Boys at Lake Tanganyika”

Ο Henri Cartier-Bresson (1908 – 2004), άλλη πορεία είχε ξεκινήσει στην ζωή του. Σπούδασε ζωγραφική και  Καλές Τέχνες στο Παρίσι, Τέχνες και Αγγλική Φιλολογία στην Αγγλία στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Συναναστράφηκε τους Σουρεαλιστές στο Παρίσι αλλά κατέστρεψε όλους τους πίνακες του εκείνης της περιόδου γιατί δεν τον ικανοποιούσαν. Η ταξιδιωτική του φύση τον οδήγησε για ένα διάστημα στην Ακτή του Ελεφαντοστού όπου έζησε σαν τυχοδιώκτης, χάρη στις ικανότητα του στο κυνήγι.  Όπως έχει ομολογήσει, οι τεχνικές του κυνηγιού του χρησίμευσαν αργότερα και στην Φωτογραφία.  Το 1931 που είδε την φωτογραφία του  Martin Munkácsi  ήταν 24 χρόνων και μόλις είχε γυρίσει στην Γαλλία.  Άρχισε να χρησιμοποιεί  μια Leica με έναν φακό 50mm και ξεκίνησε φωτογραφικά ταξίδια σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης. Το 1934 γνωρίστηκε στο Παρίσι με έναν νεαρό Πολωνό μετανάστη, διανοούμενο και φωτογράφο τον David Szymin που αργότερα άλλαξε το δύσκολο όνομα του σε David Seymour, αλλά έμεινε γνωστός με το παρατσούκλι “Chim”,  και έγιναν φίλοι. Μέσω του φίλου του “Chim”, γνώρισε έναν ακόμη νεαρό μετανάστη από την Ουγγαρία που ήταν και φωτογράφος τον Endré Friedmann που έγινε γνωστός με το όνομα Robert Capa. Η πορεία της ζωής του από εκεί και πέρα, δημιούργησε τον μύθο της Φωτογραφίας που ξέρουμε σήμερα.

Bresson

O Henri Cartier-Bresson νεαρός στην Νέα Υόρκη

Ο Martin Munkácsi (ψευδώνυμο του Mermelstein Márton 1896-1963) γεννήθηκε στην Ουγγαρία, από όπου  κατάγονταν πολλοί μετέπειτα διάσημοι φωτογράφοι που μετανάστευσαν στην Γερμανία, στην Γαλλία και στην Αμερική. Ποιητής και Δημοσιογράφος στην αρχή ασχολήθηκε με την φωτογραφία καλύπτοντας αθλητικά γεγονότα.  Ο Martin Munkácsi έγινε διάσημος όταν τυχαία φωτογράφισε μια δολοφονία και οι φωτογραφίες του χρησιμοποιήθηκαν σαν πειστήρια για να καταδικαστεί ο δολοφόνος. Η μεγάλη του δημοτικότητα τον βοήθησε να βρει δουλειά σαν φωτογράφος το 1928 στο Βερολίνο όπου δούλεψε για το περιοδικό Berliner Zeitung Illustrirte, αλλά και για το περιοδικό μόδας Die Dame. Έκανε πολλά ταξίδια και σε ένα από αυτά στην Λιβερία το  1929 ή το 1930 τράβηξε την φωτογραφία που ενέπνευσε τον Henri Cartier-Bresson. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία μετανάστευσε στην Αμερική όπου υπέγραψε ένα συμβόλαιο συνεργασίας με το Harper’s Bazaar για 100000 δολάρια ποσό τεράστιο για εκείνη την εποχή. Ο Martin Munkácsi θεωρείται ο ανανεωτής της φωτογραφίας μόδας ή ο θεμελιωτής της σύγχρονης φωτογραφίας μόδας. Έβγαλε τα μοντέλα του έξω από το στούντιο και τα φωτογράφιζε με φυσικό φωτισμό, με φυσικά ντεκόρ στην φύση και στην πόλη και σε κίνηση, άλλωστε το παρατσούκλι του ήταν “the kinetic man”.

Munkácsi

Ο Martin Munkácsi σε φωτογράφιση μόδας στην Αμερική

 

Οι Εξόριστοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Josef Koudelka Exiles – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή φωτογράφους ο Josef Koudelka (πολυαγαπημένος μου σε όλα τα επίπεδα)μετά την δημοσίευση του λευκώματος Gypsies το 1975 που τον καθιέρωσε ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα της φωτογραφίας, το 1988 εκδίδει το φωτογραφικό λεύκωμα Exiles.

Josef Koudelka Exiles – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Το Exiles περιελάμβανε φωτογραφίες από όλη την φωτογραφική του πορεία κυρίως μετά το 1970 που βρέθηκε πολιτικός εξόριστος να ταξιδεύει στην Ευρώπη. Αλλά και φωτογραφίες από την φωτογραφική του δουλειά για τους Τσιγγάνους που δεν είχαν παρουσιαστεί με το Gypsies. Το λεύκωμα Exiles ξαναεκδόθηκε από το Aperture αναβαθμισμένο με ακόμη 10 φωτογραφίες και περισσότερα κείμενα το 2014.

Josef Koudelka Exiles – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Ο Josef Koudelka με αφορμή και με την ευκαιρία της δικής του εξορίας, δημιουργεί ένα έργο σταθμό για την φωτογραφία και την τέχνη μέσα σε μια περίοδο 20 χρόνων. Ένα έργο που μας δείχνει μέσα από τη συγκλονιστική φωτογραφική ματιά του στην ουσία την περιπλάνηση όλης της ανθρωπότητας.

Josef Koudelka Exiles – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Με θέμα την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, ο φωτογράφος είναι ο ίδιος ταξιδευτής, περιπλανώμενος, εξόριστος, φυγάδας, ξένος, ενώ ταυτόχρονα έχει μια τεράστια τρυφερότητα και οικειότητα για ότι φωτογραφίζει λες και όλα και όλοι ήταν εκεί περιμένοντας τον να τους φωτογραφίσει όπως θα περίμεναν τον πλανόδιο φωτογράφο του χωριού τους.

Josef Koudelka Exiles – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Η Αδερφότητα Linked Ring (1892)

Η Linked Ring ήταν μια φωτογραφική ομάδα που ιδρύθηκε τον Μάιο του 1892 στην Αγγλία. Η ομάδα που ήταν γνωστή και σαν “The Brotherhood of the Linked Ring”, είχε σκοπό την αναγνώριση, την προώθηση και την υπεράσπιση της άποψης ότι η φωτογραφία είναι εξίσου σημαντική σαν μορφή τέχνης τουλάχιστον όσο σημαντική είναι και η επιστημονική της πλευρά. Ψυχή αυτής της φωτογραφικής ομάδας ήταν ο Henry Peach Robinson (1830-1901).

Η Αδερφότητα Linked Ring

Tα μέλη της Linked Ring που αποτέλεσαν την επιτροπή για την ετήσια έκθεση Photographic Salon

Όλα ξεκίνησαν από το φωτογραφικό τμήμα της Royal Society. Την δεκαετία του 1880 όσοι φωτογράφοι και έργα επιλέγονταν να αναρτηθούν στις εκθέσεις της Photographic Society ήταν σαν να κέρδιζαν βραβείο καθώς η αναγνώριση και η επιτυχία των εκθέσεων ήταν δεδομένη. Παρόλα αυτά ο Henry Peach Robinson που τότε ήταν αντιπρόεδρος της ένωσης, πίστευε ότι η φωτογραφική εταιρεία δεν έγινε κανένα βάρος στην αισθητική των φωτογραφιών και υπήρχε μια εμμονή στην προώθηση της επιστημονικής πλευράς της φωτογραφίας. Οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις στο συμβούλιο της φωτογραφικής εταιρείας οδήγησαν τον Henry Peach Robinson στο να παραιτηθεί,  μαζί του έφυγαν και αρκετά άλλα μέλη που εκείνη την περίοδο ήταν ήδη αναγνωρισμένοι φωτογράφοι.

Linked Ring

“Fading Away”. Μια από τις πιο γνωστές φωτογραφίες του Henry Peach Robinson

Το Μάιο του 1892 ο Henry Peach Robinson , ο George Davison και ο Henry Van der Weyde ίδρυσαν την φωτογραφική αδερφότητα Linked Ring που είχε σκοπό να φέρει κοντά όσους ενδιαφέρονται για την υψηλή μορφή τέχνης που μπορεί να είναι η φωτογραφία. Τα μέλη τα πρότειναν οι τρεις ιδρυτές και στην συνέχεια όλα τα μέλη μαζί. Η είσοδος στην Linked Ring γίνονταν μόνο με προσκλήσεις δεν μπορούσε κάποιος να κάνει αίτηση από μόνος του για να γίνει μέλος. Μέλη της ένωσης έγιναν οι περισσότεροι από τους σημαντικούς του τέλους του 19ου αιώνα, ανάμεσα τους οι William Smedley-Aston, Walter Benington, Arthur Burchett, Frank Sutcliffe, Frederick H. Evans, Paul Martin, Alvin Langdon Coburn, Frederick Hollyer, J. B. B. Wellington, Richard Keene, James Craig Annan, Alfred Horsley Hinton, Lydell Sawyer, Alfred Maskell και αργότερα οι αμερικάνοι Alfred Stieglitz, Rudolf Eickemeyer, Jr και Clarence H. White που το 1902 ίδρυσαν την Αμερική την δική τους φωτογραφική καλλιτεχνική ένωση την Photo-Secession.

Η Αδερφότητα Linked Ring

Χαρακτηριστικό τοπίο του George Davison 

Τον Νοέμβριο του 1893 ο Robinson ίδρυσε την Photographic Salon, μια ετήσια έκθεση φωτογραφίας στην Αγγλία που ο σκοπός της να εκθέτει φωτογραφίες που να είναι μοναδικά έργα τέχνης και όχι φωτογραφίες για αναπαραγωγή. Φωτογραφίες που μας αποδεικνύουν την μοναδικότητα του καλλιτέχνη φωτογράφου. Αυτή η ετήσια έκθεση φωτογραφίας είχε σαν αποτέλεσμα της ανάπτυξη του ενδιαφέροντος για την καλλιτεχνική φωτογραφία αλλά και για εναλλακτικούς τρόπους εκτύπωσης και παρουσίασης των φωτογραφιών, τα χαρτιά, τις επιφάνειες, τις αποχρώσεις των φωτογραφιών. Το 1896 ξεκίνησαν να τυπώνονται τα Linked Ring Papers, κάτι σαν το περιοδικό της ομάδας, σημειώσεις για την αισθητική και την τεχνική της πικτοριαλιστικής φωτογραφίας. Η έκδοση τους σταμάτησε το 1909. Η  Linked Ring έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της φωτογραφίας σαν τέχνη. Παρόλη την μασονικής έμπνευσης ίδρυση της (το λογότυπο της ήταν τρία μπλεγμένα δακτυλίδια σαφής αναφορά στο καλό, το αληθινό και το όμορφο των μασόνων), η Linked Ring ενέπνευσε με τις εκθέσεις της και βοήθησε πολλούς σημαντικούς φωτογράφους να επικοινωνήσουν το έργο τους.

Άρθρα για την ιστορία της φωτογραφίας

Άρθρα για την ιστορία της φωτογραφίας και σημαντικούς φωτογράφους

Από τις 2 Σεπτεμβρίου 2016 που ξεκίνησα τις αναρτήσεις στο προσωπικό μου blog στο photographyinfo.gr έχω δημοσιεύσει αρκετά άρθρα που αφορούν την ιστορία της φωτογραφίας και αγγίζουν και το έργο σημαντικών φωτογράφων. Η ιστορία της φωτογραφίας ήταν πάντοτε μια από τις αγαπημένες μου ενασχολήσεις ήδη από την εποχή που ήμουν μαθητής στην Focus, αλλά και αργότερα που με προσωπική μελέτη είχα ασχοληθεί με τις ιστορικές φωτογραφικές μεθόδους του 19ου αιώνα . Αυτά τα άρθρα  για την ιστορία θα τα δημοσιεύω σε κάποιες λίστες ώστε να μπορεί και κάποιος που δεν το έχει με τις αναζητήσεις να μπορεί να τα βρει κάπου μαζεμένα. Αυτή σήμερα είναι η πρώτη λίστα, ένας μικρός τετράμηνος απολογισμός.

Άρθρα για την ιστορία της φωτογραφίας και σημαντικούς φωτογράφους

Μια λίστα με τα άρθρα που αφορούν την ιστορία της Φωτογραφίας

Η Μεξικάνικη Βαλίτσα. Η ιστορία των χαμένων αρνητικών από τον Ισπανικό Εμφύλιο.

Οι πρώτες γιαπωνέζικες SLR φωτογραφικές μηχανές

Μια γιαπωνέζα κούκλα, Asahi Pentax 1957

Rolleiflex – O μύθος των διοπτικών μηχανών

Οι πρώτες Leica φωτογραφικές μηχανές με φιλμ 35mm

Άλλη μια…με Graflex φωτογραφική μηχανή!

Kodak φωτογραφικές μηχανές Pocket Instamatic & φιλμ 110

Το πρώτο φωτογραφικό πορτραίτο 1840

Advanced Photo System (APS) μια ιστορία φωτογραφικής αποτυχίας

Kodak φωτογραφικές μηχανές instamatic 100 και φιλμ 126 σε κασέτα

Η πρώτη σοβαρή μηχανή της Canon είχε φακό Nikon

Διάσημα Φωτογραφικά Φιλιά

Οι φωτογραφίες τις σημαίες που ξεπέρασαν τον εαυτό τους!

Canon EOS η ελληνική Αυγή, έδωσε το όνομα της στις μηχανές της νέας εποχής

Και οι 11 (φωτογραφίες) του Robert Capa ήταν υπέροχες

Οι μαμάδες όλων των σύγχρονων DSLR

H πρώτη Selfie μιας παρέας 1920

Η Φωτογράφιση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από τον Νιρβάνα

Η πρώτη Φωτογραφική συνέντευξη 1886

19 Αυγούστου. Η παγκόσμια ημέρα της Φωτογραφίας!

Η πρώτη Φωτογραφία με ανθρώπους το μακρινό 1838

Ο Κύριος Χιονονιφάδας Wilson Alwyn “Snowflake” Bentley (1865 –1931)

H παιδική εργασία από τον Lewis Hine

Που βρίσκουν θέματα οι Φωτογράφοι; Ένα μάθημα από τον μεγάλο Αντρέ Κερτέζ

O Lucien Clergue και οι περσίδες

Ο Εμίλ Ζολά το τερμάτισε (με τη φωτογραφία)

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Ο πρώτος Παπαράτσι φωτογράφος. Tazio Secchiaroli (1925-1998)

Aleksandr Rodchenko (1891 – 1956), ο Μάγος του Κάδρου

Guerman Titov – Ο πρώτος Φωτογράφος του Διαστήματος

Δυο Ιστορικά Νεκρικά Πορτραίτα Ουγκώ – Παλαμάς

Η Πρώτη Γυναίκα Φωτογράφος Anna Atkins (1799 –1871)

Edward Sheriff Curtis Ο Φωτογράφος των Ινδιάνων

Group f/64. Το Μανιφέστο της Καθαρής Φωτογραφίας

Διάσημοι και Διάσημες με μια φωτογραφική μηχανή

O πρώτος Ταξιδιώτης Φωτογράφος Pierre-Gustave-Gaspard Joly 1839

Η πρώτη Selfie φωτογραφία το 1839 από τον Robert Cornelius

Η πρώτη Φωτογραφία από τον Νιέπς 1826

Η Μεξικάνικη Βαλίτσα

Η ιστορία των χαμένων αρνητικών από τον Ισπανικό Εμφύλιο

Το 2007 στο International Center of Photography της Νέας Υόρκης έφτασαν μετά από πολλές περιπέτειες τρία κουτιά που περιείχαν ασπρόμαυρα αρνητικά 35mm τριών σημαντικών φωτογράφων. Αυτά τα αρνητικά θεωρούνταν χαμένα από το 1940 και ανήκαν στους Robert Capa, Gerda Taro και David Seymour (γνωστό με το παρατσούκλι Chim). Οι περισσότερες φωτογραφίες ήταν από τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο που και οι τρεις φωτογράφοι τον κάλυψαν για μεγάλη περίοδο.

H Gerda Taro και ο Robert Capa στο Παρίσι φωτογραφημένοι από τον φίλο τους Fred Stein

Και οι τρείς σπουδαίοι φωτογράφοι και φίλοι, σκοτώθηκαν καλύπτοντας φωτογραφικά πολέμους. Η Gerda Taro που ήταν η σύντροφος του Robert Capa, το 1937 στον ισπανικό εμφύλιο, ο Robert Capa το 1954 στον πρώτο πόλεμο στην Ινδοκίνα και ο David Seymour στην κρίση στην Διώρυγα του Σουέζ το 1956. Μετά την εισβολή των γερμανών στην Γαλλία ο Robert Capa πριν φύγει για την Αμερική έδωσε αυτά τα αρνητικά στον φίλο του φωτογράφο Imre “Csiki” Weiss για να τα προστατεύσει. Μετά το τέλος του πολέμου δεν αναζήτησε ποτέ αυτό το χαμένο υλικό παρόλο που είχε πει στον αδερφό του Cornell Capa για την ύπαρξη μια βαλίτσας με αρνητικά από τον ισπανικό εμφύλιο.

Η Μεξικάνικη Βαλίτσα

Το ένα από τα κουτιά με τα αρνητικά που περιείχε η Μεξικάνικη Βαλίτσα

Ο Imre Weiss σε ένα γράμμα του προς τον Cornell Capa το 1975, ανέφερε ότι μετά την γερμανική εισβολή στο Παρίσι προσπάθησε να βρει ένα καράβι για να φύγει για το Μεξικό. Στο Μπορντώ έδωσε ένα σάκο με τα αρνητικά σε ένα Χιλιανό φίλο του και τον παρακάλεσε να τα πάει στην πρεσβεία του για να τα προστατεύσει. Μετά αυτό το γεγονός δεν ξαναείδε ούτε τα αρνητικά ούτε τον φίλο. Άγνωστο πως ο σάκος έγινε βαλίτσα και βρέθηκε στα χέρια του Μεξικανού πρέσβη στρατηγού Francisco Aguilar González. Ο πρέσβης πήρε μαζί του την βαλίτσα όταν γύρισε στο Μεξικό αλλά δεν ξέρουμε αν γνώριζε το περιεχόμενο της μιας και την άφησε ξεχασμένη μαζί με άλλα του προσωπικά αντικείμενα σε μια αποθήκη.

Η Μεξικάνικη Βαλίτσα

Ο Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ  με Ισπανούς πολιτοφύλακες τον καιρό που κάλυπτε δημοσιογραφικά τον Ισπανικό εμφύλιο, ανάμεσα στα αρνητικά της Μεξικάνικης Βαλίτσας

Όταν πέθανε ο Francisco Aguilar González το 1971, η βαλίτσα πέρασε στα χέρια μιας φίλης του και έμεινε πάλι αποθηκευμένη μέχρι τον δικό της θάνατο το 1995. Τα πράγματα της για την καλή τύχη της βαλίτσας τα κληρονόμησε ο ανιψιός της σκηνοθέτης Benjamin Tarver. Αυτός κατάλαβε αμέσως το πόσο σπουδαίο ήταν το περιεχόμενο της βαλίτσας και ζήτησε την βοήθεια του ιστορικού της τέχνης Jerald R. Green. Ο Green ήταν φίλος του Cornell Capa που έτσι έμαθε για την ύπαρξη της βαλίτσας. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις και επαφές, τελικά με την βοήθεια της σκηνοθέτιδας Trisha Ziff (που γύρισε και ένα ντοκυμαντέρ για την ιστορία της βαλίτσας), ο Cornell Capa ευτύχησε να δει τα χαμένα αρνητικά του αδερφού του στα 89 του χρόνια το 2007.

Η Μεξικάνικη Βαλίτσα

Η αφίσα από την ταινία της Trisha Ziff για την Μεξικάνικη Βαλίτσα

Η μεξικάνικη βαλίτσα περιείχε 126 ρολά φιλμ 35mm με 4500 φωτογραφίες αλλά και αρκετά σημειωματάρια με τις αναλυτικές σημειώσεις που κρατούσαν οι φωτογράφοι. Το 2010 οργανώθηκε μια έκθεση με τον τίτλο Mexican Suitcase από το International Center of Photography που περιείχε 100 κοντάκτ 70 φωτογραφίες δυο χαρακτηριστικά φιλμ αλλά και 60 περιοδικά που είχαν δημοσιεύει φωτογραφίες τους οι τρεις φωτογράφοι εκείνη την περίοδο. Η έκθεση μέχρι σήμερα έχει παρουσιαστεί σε διάφορες πόλεις σε όλο τον κόσμο και συνεχίζει το ταξίδι της.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis.Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Josef Koudelka Gypsies – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

O Josef Koudelka είναι ένας από τους λατρεμένους φωτογράφους που μάλλον δεν χρειάζεται συστάσεις. Έγινε γνωστός το 1968 όταν το Sunday Times Magazine δημοσίευσε τις φωτογραφίες του (ως ο ανώνυμος φωτογράφος της Πράγας με τα αρχικά P.P. – Prague Photographer) από  την Σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και την αντίδραση των Τσέχων , γεγονότα που έμειναν στην ιστορία ως η “Άνοιξη της Πράγας”.  Αυτή η  συγκυρία του έδωσε τα μέσα να συνεχίσει μια δουλειά που την είχε ξεκινήσει νωρίτερα, όταν είχε αποφασίσει να παρατήσει την δουλειά του σαν αεροναυπηγός και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην φωτογραφία.

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Πολιτικός εξόριστος μετά τα γεγονότα της Πράγας, αλλά αγαπημένο πνευματικό παιδί του Henri Cartier-Bresson και του Magnum, φωτογραφίζει Τσιγγάνους στην Ουγγαρία στην Γαλλία και στην Ισπανία. Μαζί με τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει ήδη στην Ρουμανία και στην Σλοβακία συγκροτεί ένα έργο που έμεινε γνωστό ως “Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα”, ένα από τα φωτογραφικά ορόσημα του 20ου αιώνα. Το πρώτο λεύκωμα από αυτή την δουλειά με 60 φωτογραφίες εκδίδεται το 1975 στο Παρίσι με τον τίτλο Gitans : la fin du voyage. Ενώ την ίδια χρονιά το Aperture εκδίδει το λεύκωμα στην Αμερική με τον τίτλο Gypsies.

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Ο Κουντέλκα δεν φωτογραφίζει τις αυτοεξόριστες μικροκοινωνίες των Τσιγγάνων σε κάθε χώρα σαν ένα κοινωνικό πρόβλημα που χρειάζεται λύση. Αυτοεξόριστος και ίδιος, άπατρις και νομάδας (Το 1987 του δόθηκε η Γαλλική υπηκοότητα και το 1990 μετά από 22 χρόνια μπόρεσε να ξαναταξιδέψει στην πατρίδα του), με ένα σακίδιο, ένα υπνόσακο και την φωτογραφική του μηχανή, αλλά με τρομερή ευαισθησία και με μια εντελώς διαφορετική φωτογραφική ματιά, καταγράφει την καθημερινή ζωή σαν να συμμετέχει και ίδιος σε μια αρχέγονη παράσταση  με το μυστήριο αλλά και την χαρά της ζωής συνεχώς παρόντα.

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Το έργο αυτό του Κουντέλκα μαζί με την επόμενη φωτογραφική δουλειά του –  που στην ουσία είναι η συνέχεια των Τσιγγάνων –  τους “Εξόριστους”  (Exiles 1988), επέδρασε δίνοντας έμπνευση σε μια ολόκληρη γενιά νέων φωτογράφων (δεν είναι τυχαίο ότι και ο ίδιος βοηθάει όσο μπορεί νέους φωτογράφους) και πιστεύω ότι το έργο του θα παραμείνει πάντοτε επίκαιρο. Οπότε όπου πετύχετε το φωτογραφικό λεύκωμα Gypsies του Josef Koudelka, σε οποιαδήποτε έκδοση (αν και εγώ προτιμώ την πιο πρόσφατη έκδοση του Aperture με τις 109 φωτογραφίες), καινούργιο ή μεταχειρισμένο, αγοράστε το.

Οι Τσιγγάνοι του Ζόσεφ Κουντέλκα

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis.Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Ο Κύριος Χιονονιφάδας Wilson Alwyn “Snowflake” Bentley (1865 –1931)

Wilson Alwyn “Χιονονιφάδας” Bentley

Είναι μερικοί φωτογράφοι στην ιστορία της φωτογραφίας που είναι άγνωστοι ή τέλος πάντων γνωστοί σε ένα περιορισμένο κοινό, ενώ το έργο τους είναι πολύ σημαντικό. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Wilson Alwyn ” Χιονονιφάδας ” Bentley, ένας φωτογράφος που μας έχει αφήσει μια παρακαταθήκη από εκπληκτικές φωτογραφίες που τραβούσε με υπομονή, επιμονή και συνέπεια (και εμμονή θα πρόσθετα) για πάνω από 47 χρόνια. Ποιό ήταν το θέμα των φωτογραφιών του; Οι νιφάδες του χιονιού. Για αυτό άλλωστε του δόθηκε και αυτό το παρατσούκλι.

Wilson Alwyn "Snowflake" Bentley

Το ενδιαφέρον του Wilson για τις χιονονιφάδες γεννήθηκε στην εφηβεία του όταν άρχισε να χρησιμοποιεί ένα φορητό μικροσκόπιο και προσπαθούσε να σχεδιάσει τα περίπλοκα σχήματα των χιονονιφάδων. Στην πορεία πρόσθεσε μια φωτογραφική μηχανή στο μικροσκόπιο και προσπάθησε να αποτυπώσει φωτογραφικά αυτό που εκείνος ονόμαζε “μικρά θαύματα ομορφιάς” ή “λουλούδια του πάγου”. Το 1885 κατάφερε να φωτογραφίσει την πρώτη χιονονιφάδα.  Όπως αναφέρει κάπου ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του.

Wilson Alwyn "Snowflake" Bentley

Η τεχνική που είχε αναπτύξει για να μπορεί να φωτογραφίζει τις χιονονιφάδες στην καλύτερη τους κατάσταση – αφού τις τσάκωνε πάνω σε ένα παγωμένο μαύρο ύφασμα – πριν αρχίσουν να λιώνουν ήταν τόσο καλή, που σχεδόν για τα επόμενα 100 χρόνια κανείς δεν θέλησε να ασχοληθεί με την φωτογράφιση των νιφάδων του χιονιού, γιατί οι φωτογραφίες του ήταν αξεπέραστες. Όποιος ήθελε να εικονογραφήσει κάτι σχετικό χρησιμοποιούσε τις φωτογραφίες του Wilson.

Wilson Alwyn "Snowflake" Bentley

Ο Wilson ήταν ο πρώτος που ισχυρίστηκε σε ένα άρθρο του ότι η κάθε χιονονιφάδα είναι διαφορετική από τις άλλες. Αντιμετώπιζε αυτή την επίμονη εργασία καταγραφής των χιονονιφάδων με ποιητική ματιά από την μία, αλλά και αυστηρά επιστημονικά από την άλλη. Έζησε μια μοναχική ζωή, δεν έκανε οικογένεια, αλλά όπως έλεγε του έφταναν οι νιφάδες του για παρέα.

Wilson Alwyn "Snowflake" Bentley

Το 1931 εκδόθηκε το φωτογραφικό λεύκωμα του Wilson Snow Crystals που περιείχε πάνω από 2500 φωτογραφίες χιονονιφάδων και κυκλοφορεί μέχρι και σήμερα. Ο Wilson Alwyn “Snowflake” Bentley έχει γίνει φιγούρα σε κουκλοθέατρο, ενώ για την ιστορία του έχει γραφτεί και ένα εικονογραφημένο και παιδικό βιβλίο,. Επίσης  κυκλοφόρησε μια  βιογραφία του  το 1970, γραμμένη από τον Duncan C. Blanchard, με τον τίτλο ” The Snowflake Man”.

Wilson Alwyn "Snowflake" Bentley

Εκτός από τις νιφάδες τον Wilson Alwyn Bentley τον ενδιέφερε και φωτογράφιζε κάθε μορφή του νερού. Τον πάγο, τις σταγόνες της βροχής, τα σύννεφα, και την ομίχλη, αλλά βέβαια το έργο της ζωής του ήταν οι φωτογραφίες των νιφάδων του χιονιού. Τραγική ειρωνεία για τον άνθρωπο που λάτρεψε τις χιονονιφάδες, είναι ότι πέθανε από πνευμονία μετά από μια μεγάλη χιονοθύελλα στην οποία βρέθηκε εκτεθειμένος κυνηγώντας πάλι να φωτογραφίσει τα αγαπημένα του θέματα.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis.Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Aleksandr Rodchenko (1891 – 1956), ο Μάγος του Κάδρου

Aleksander Mikhailovich Rodchenko (1891 – 1956)

Aleksander Mikhailovich Rodchenko

O Aleksander Mikhailovich Rodchenko  μας διδάσκει πως πρέπει να κινείται ο Φωτογράφος. Στην φωτογραφία  ο σύντροφος/μαθητής/φωτογράφος Georgi Petrusov

Μελετώντας την ιστορία της φωτογραφίας και τους μεγάλους φωτογράφους, είναι κάποιες περιπτώσεις που δεν είναι πολύ προβεβλημένες ενώ αξίζουν την προσοχή μας. Για παράδειγμα δύσκολα θα βρεθεί φωτογράφος που να μην ξέρει τον Ansel Easton Adams (1902-1984) ή τον Henri Cartier-Bresson (1908-2004), αλλά υπάρχουν πολλοί δυστυχώς που δεν ξέρουν τον Aleksander Mikhailovich Rodchenko (1891 – 1956).

Aleksander Mikhailovich Rodchenko

Τον Aleksandr Rodchenko τον συνάντησα πρώτη φορά με μια φωτογραφία του στο εξώφυλλο ενός βιβλίου για την ιστορία της φωτογραφίας του Beaumont Newhall και μου άρεσε τόσο πολύ που έψαξα περισσότερα για τον δημιουργό. Δεν θα σας παραθέσω τα βιογραφικά του στοιχεία, υπάρχουν άφθονες πληροφορίες αν ψάξετε στο ίντερνετ, όπου μπορείτε να τον ψάξετε και με την ρώσικη εκδοχή του ονόματος του (Алекса́ндр Миха́йлович Ро́дченко).

rodchenko2

Ο σκοπός της σημερινής ανάρτησης είναι να σας φέρει σε επαφή με το έργο του και να σας πω τον λόγο που είναι για μένα σημαντικός, που δεν είναι άλλος από το ελεύθερο πνεύμα του. Για αυτό τον λέω τον Μάγο του κάδρου. Τα κάδρα και οι γωνίες λήψης του Rodchenko φυσικά ακολουθούν τους κανόνες σύνθεσης της ιδιοφυίας του, αλλά δεν υπακούουν σε κανένα συμβατικό κανόνα, από αυτούς  που ακόμη δυστυχώς μέχρι τις μέρες μας κρατάνε σκλαβωμένη την φωτογραφική ματιά.

Aleksander Mikhailovich Rodchenko

Θα διαβάσετε στις βιογραφίες του γιατί ένας ήδη αναγνωρισμένος στην Σοβιετική Ένωση εικαστικός καλλιτέχνης που ανήκε στην λεγόμενη Ρώσικη Πρωτοπορία, αποφάσισε να ασχοληθεί με την φωτογραφία για περίπου 20 χρόνια. Όπως θα διαβάσετε και για τις διαψεύσεις που έφερε σε αυτή την πρωτοπορία η εξέλιξη της Ρώσικης επανάστασης, ακόμη και την δυσμένεια που περίμενε τον Rodchenko,  όταν κατηγορήθηκε ως φορμαλιστής.

Aleksander Mikhailovich Rodchenko

Εδώ σας παραθέτω μερικά δικά του λόγια για το τι μπορεί να προσφέρει στον καλλιτέχνη η Φωτογραφία. ” Αντιφάσεις της προοπτικής, αντιθέσεις του φωτός, αντιθέσεις της μορφής, γωνίες λήψης που είναι αδύνατο να επιτευχθούν σ το σχέδιο και τη ζωγραφική, επιμηκύνσεις με παραμόρφωση των αντικειμένων, με ένα ακατέργαστο χειρισμό του θέματος. Εικόνες εντελώς νέες, που ποτέ δεν έχετε ξαναδεί , συνθέσεις των οποίων η τόλμη, ξεπερνά τη φαντασία των ζωγράφων”.

Aleksander Mikhailovich Rodchenko

Για την μελέτη του έργου του δεν φτάνει να δείτε μόνο τις φωτογραφίες του. Σας προτείνω να δείτε φυσικά τα ζωγραφικά του έργα, τα έργα φωτομοντάζ, αλλά και ότι γραφίστικο είχε φτιάξει για τις ανάγκες διάφορων κρατικών οργανισμών, εκείνες τις γόνιμες δεκαετίες στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής επανάστασης.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis.Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Οι πρώτες γιαπωνέζικες SLR

Οι Γιαπωνέζοι φτιάχνουν τις πρώτες τους SLR και οδηγούν τις εξελίξεις στην Φωτογραφία

Αμέσως μετά τον πόλεμο και ενώ οι ευρωπαϊκές εταιρείες κυριώς στις δύο Γερμανίες προσπαθούν να εξελίξουν τα προπολεμικά τους σχέδια, οι γιαπωνέζικες εταιρείες ξεκινώντας από το μηδέν θα κάνουν θαύματα. Οι δυο εταιρείες κατασκευής φωτογραφικών μηχανών που ξεχώρισαν αρχικά ήταν δύο, η Orion και η Asahi. Κι αυτό γιατί  αποφάσισαν να χαράξουν ένα νέο δρόμο, να κατασκευάσουν SLR(Single Lens Reflex – Μονοοπτική με Καθρέπτη) αντιγράφοντας και βελτιώνοντας  μια γερμανική φωτογραφική μηχανή, την  Praktiflex του 1939 που δεν είχε προλάβει να κερδίσει την συμπάθεια των φωτογράφων , παρά να προσπαθούν να φτιάξουν τηλεμετρικές αντίγραφα της Leica, όπως έκαναν η Canon και η Nikon.

praktiflex1939

Η Praktiflex του 1939, όπως και η Contax S του 1949,αποτέλεσαν τα πρότυπα για όλες τις γιαπωνέζικες SLR

Δύο μηχανικοί της Asahi ο Nobuyuki Yoshida και ο Ryohei Suzuki απόλυτα πεπεισμένοι  για την ανωτερότητα των SLR δημιούργησαν την πρώτη γιαπωνέζικη SLR  το 1952, την Asahiflex. Η Asahi τα κατάφερνε καλύτερα από τα γερμανικά πρωτότυπα καθώς οι φωτογραφικές μηχανές της ήταν πιο εξελιγμένες  παρόλο που  ο σχεδιασμός των μηχανών είναι προφανές ότι είχε επηρεαστεί σε  πολύ μεγάλο βαθμό από τα μοντέλα της Zeiss και της Practika.

asahiflex_i

Η πρώτη γιαπωνέζικη SLR, η Asahiflex του 1952

 Παρόλα αυτά όλη η σειρά των Asahiflex, αλλά και η Asahi Pentax  ή η Pentax Spotmatic που ακολούθησαν,  κατάφεραν χωρίς να εισάγουν καμιά τρομερή καινοτομία (απλώς ενσωμάτωναν γρήγορα τις καινοτομίες των άλλων), να είναι όμορφες, εύχρηστες, ανθεκτικές, σχετικά φθηνές και να γίνονται εξαιρετικά δημοφιλείς και φυσικά μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Μάλιστα μετά την Asahi Pentax του 1957 η εταιρεία μετονομάστηκε σε Pentax για να εκμεταλλευτεί την τεράστια επιτυχία του μοντέλου.

asahi_pentax

Η πρώτη Asahi με πεντάπρισμα, η Asahi Pentax του 1957

Η Orion Seiki Company που είχε ιδρυθεί από τον ιδιοφυή και πρωτοπόρο Akira Ogihara, παρουσίασε το 1956 την Miranda Orion την πρώτη γιαπωνέζικη SLR με πεντάπρισμα, την Miranda T, παρόλο που στην ιστορία της φωτογραφίας η Asahi Pentax θεωρείται η πρώτη. Το εκπληκτικό με τις Miranda είναι ότι με αντάπτορες μπορούσαν να φορέσουν τους φακούς από όλες σχεδόν τις γνωστές εταιρείες της εποχής. Κι αυτή η εταιρεία μετονομάστηκε σε Miranda χάρη στην εξαιρετική επιτυχία των μοντέλων της. Για αρκετά χρόνια μέχρι την δεκαετία του 80′,  η Miranda κατασκεύαζε φθηνές και αξιόπιστες φωτογραφικές μηχανές και την είχαν χαρακτηρίσει  σαν την Nikon των φτωχών.

mirandatorion

Η πρώτη γιαπωνέζικη SLR με πεντάπρισμα, η Miranda Orion του 1956

Μια ακόμη θρυλική εταιρεία η Zunow Optical Company παρουσίασε την δική της πρόταση στις SLR το 1958. Η Zunow κατασκεύαζε φακούς και είχε φτάσει στο 1,1 διάφραγμα όταν οι άλλοι είχαν κολήσει στο 1,8. Η μηχανή ήταν πολύ προχωρημένη τεχνολογικά για την εποχή της αλλά δυστυχώς τα συχνά service που χρειάζονταν και ο αργός ρυθμός παραγωγής που δεν κάλυπτε τα έξοδα, οδήγησαν την εταιρεία μόλις σε ένα χρόνο να σταματήσει να παράγει φωτογραφικές μηχανές  και να ξαναγυρίσει σε γνωστά χωράφια, την σχεδίαση και κατασκευή φακών, μέχρι που εξαγοράστηκε από την Yashica.

zunow

Η θρυλική στους κύκλους των συλλεκτών Zunow του 1958

H Yashica γνωστή για τις εξαιρετικές διοπτικές φωτογραφικές μηχανές που κατασκεύαζε για φιλμ 120, αποφάσισε να φτιάξει την δική της 35mm SLR και παρουσίασε κι αυτή το 1959, την Yashica Pentamatic. Λίγο αργότερα εξαγόρασε την χρεωκοπημένη Zunow Optical Company και ενσωμάτωσε τις ιδέες και την τεχνολογία της στα επόμενα πολύ επιτυχημένα μοντέλα της, αφού ανασχεδίασε την άρμοση των φακών της.

yashicapentamatic

Την ιστορική χρονιά για τις SLR, το 1959, κυκλοφόρησε και η Yashica Pentamatic

Η Tōkyō Kōgaku κατασκεύασε το 1958 την εξαιρετική Topkon R SLR και πριν κανένας  από τους ανταγωνιστές καταλάβει τι γίνεται, στην Photokina του 1963 παρουσίασε την πρώτη SLR με TTL φωτομέτρηση, με την Pentax Spotmatic με την ίδια δυνατότητα να κάνει την εμφάνιση της  μετά από ένα χρόνο το 1964 και την Nikon Nikkormat FT το 1965, την ίδια χρονιά που απόκτησε πεντάπρισμα με TTL φωτόμετρο και η Nikon F. Μετά από αυτό η Tōkyō Kōgaku  δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον ανταγωνισμό και ασχολήθηκε με άλλους τομείς της τεχνολογίας.

topkon

Ακόμη μια θρυλική αλλά χωρίς  μεγάλη συνέχεια SLR, η Topcon του 1958

Η Minolta ήταν μια εταιρεία που ακολούθησε τον ανταγωνισμό και κατάφερε μάλιστα να φέρει πολλές καινοτομίες τις επόμενες δεκαετίες, όπως για παράδειγμα τις πρώτες SLR αυτόματης εστίασης. Το 1958 πάντως παρουσίασε την δική της πρόταση με την Minolta SR-2 που την ακολούθησε πολύ γρήγορα η SR-1.

minolta_sr-2

Η πρώτη SLR από την Minolta, η Minolta SR-2, η πρώτη μιας ιστορικής σειράς

H Canon άργησε. Το 1959 παρουσίασε την πρώτη SLR της, την Canonflex. Όμως παρακολουθούσε στενά τον ανταγωνισμό και σχεδίαζε με προσοχή τα επόμενα βήματα της. Έτσι μετά από το 1970 και ειδικά την δεκαετία του 80 παρουσίασε τολμηρές  καινοτομίες που την οδήγησαν στην κορυφή που βρίσκεται μέχρι και σήμερα την εποχή των DSLR.

canonflex-1

Έστω και αργά η πρώτη SLR της Canon, η Canoflex του 1959

Βέβαια η φωτογραφική μηχανή που τα άλλαξε όλα για τις SLR, ήταν η Nikon F. H πρώτη φωτογραφική μηχανή που πρόσφερε στον φωτογράφο ένα πλήρες φωτογραφικό σύστημα. Τι να πρωτοπούμε. Φωτοφράχτη με λεπίδες τιτανίου, μοτέρ προώθησης του φιλμ, φακούς μέχρι 1000mm, εναλλακτικές οθόνες και πενταπρίσματα.  Αυτά και άλλα πολλά έκαναν τις Nikon τις αγαπημένες μηχανές των επαγγελματιών φωτογράφων και έστρεψαν κι άλλες γιαπωνέζικες εταιρείες να  τις ακολουθήσουν στην σχεδιαστική φιλοσοφία.  Αυτός ο  ανταγωνισμός  μόνο καλό έκανε, καθώς έφερνε συνέχεια καινοτομίες που έκαναν την ζωή των φωτογράφων πιο εύκολη.

nikonf

 

Η Nikon F δέσποζε στην αγορά για πολλά χρόνια μέχρι που αντικαταστάθηκε από την Nikon F2 το 1971, αλλά εν τω μεταξύ στο χώρο είχαν μπει πολλοί ανταγωνιστές που έφεραν και αυτοί με τα μοντέλα τους, τις δικές τους ιδέες για το πως πρέπει να είναι μια φωτογραφική μηχανή SLR.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis.Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Rolleiflex – O μύθος των διοπτικών μηχανών

Rolleiflex

Είναι λίγες φορές στην ιστορία της φωτογραφίας που η εμφάνιση μιας φωτογραφικής μηχανής δημιούργησε ένα μύθο. Κι αν στα 35mm υπήρξαν μηχανές σαν τις Leica ή τις Nikon F καθόρισαν την πορεία τον φωτογραφικών μηχανών μέχρι και τις ψηφιακές μέρες μας, η εμφάνιση της Rolleiflex το 1929, της πρώτης ουσιαστικά διοπτικής φωτογραφικής μηχανής με καθρέπτη (Twin Lens Reflex), έφερε καινούργια δεδομένα στους φωτογράφους.

rolleiflex1

Το καινούργιο που έφερε το γερμανικό εργοστάσιο Franke and Heidecke με τις Rolleiflex και τις παραλλαγές της ήταν η δυνατότητα για ένα μεγάλο αρνητικό 6cmX6cm με εξαιρετικούς φακούς και με ένα ελαφρύ σώμα, παρόλο που όλα τα μέρη του ήταν μεταλλικά με εξαιρετική αντοχή και αξιοπιστία. Όταν μάλιστα εμφανίστηκε η Rolleiflex με τον φακό 80mm f/2.8 Planar HFT, αποτέλεσε το πρότυπο για όλους τους κατασκευαστές μεσαίου φορμά.

rolleiflex

Η Rolleiflex με τον  Planar 80mm f/2.8 HFT

Οι Rolleiflex δημιούργησαν και ένα διαφορετικό φωτογραφικό στυλ. Η σκόπευση από πάνω που αναγκάζει τον φωτογράφο να κάνει το χαρακτηριστικό σκύψιμο, αλλά και το ότι δεν φέρνεις την μηχανή στο πρόσωπο πράγμα που σου επιτρέπει να έχεις άμεση οπτική επαφή με το θέμα σου, αλλά και το ότι περνάς σχετικά απαρατήρητος έξω στο δρόμο καθώς δεν φαίνεται να σηκώνεις την μηχανή, αλλά φωτογραφίζεις από το ύψος της μέσης ή του στήθους (παρόλο που στην πορεία στα αξεσουάρ της προστέθηκε και ένα πεντάπρισμα). Όλα αυτά μαζί με το τετράγωνο καρέ ήταν από μόνα τους ικανά να καθορίσουν το στυλ του φωτογράφου.

rolleiflex4

Αυτοπορτραίτο του Richard Avedon εν ώρα δράσης με την Rolleiflex

Η λογική στην σχεδίαση των Twin Lens Reflex (TLR) Rolleiflex ήταν τόσο πετυχημένη που αντιγράφηκε από όλους, χωρίς κανείς ποτέ να φτάσει την ποιότητα και την αξιοπιστία του πρωτότυπου. H Rolleiflex υιοθετήθηκε σαν η κύρια φωτογραφική μηχανή από χιλιάδες ανώνυμους επαγγελματίες φωτογράφους σε όλο τον κόσμο, αλλά και από αρκετούς επώνυμους. Ανάμεσα στους γνωστούς φωτογράφους που δούλεψαν με Rolleiflex και φυσικά ενίσχυσαν τον μύθο της ήταν οι o Cecil Beaton, Robert Capa, Robert Doisneau, Alfred Eisenstadt, Imogen Cunningham, Richard Avedon, Diane Arbus και η πιο πρόσφατη αποκάλυψη Vivian Maier.

rolleiflex3

H Vivian Maier σε ένα από τα υπέροχα αυτοπορτραίτα της με την Rolleiflex

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis