Monthly Archives: June 2019

Foto lux – Γιώργος Θεοχάρης

Foto lux – Γιώργος Χ. Θεοχάρης –  Ποίηση

Έμεινε το διάφραγμα ανοιχτό στις αναμνήσεις.

Υπέρ των ανωνύμων που έγιναν επώνυμοι

μέσα από τα χημικά υγρά στο εμφανιστήριο.

Εδώ με τον πατέρα. Μπροστά στην κομπανία με τα κλαρίνα

Στο κέντρο «Εξοχικόν». Με τα μάτια ορθάνοιχτα

αντίκρυ στη μαγεία του μεγάλου πιάτου με τη λάμπα

και τις αστραπές. Λίγο μετά τον πόλεμο, σ᾽ένα χωριό

πούμαθε τον ηλεκτρισμό μέσ᾽ απ᾽ τα flash του φωτογράφου.

Εκεί στη μονοήμερη εκδρομή. Με μπλε ποδιές. Με τις λευκές

κορδέλες στα μαλλιά. Μαθήτριες που

ανέβαζαν στα μάτια την ψυχή τους και γίνονταν ωραίες

κάθε φορά που αναμέτριοντουσαν στο κλικ της μηχανής.

Έμεινε το διάφραγμα ανοιχτό στη θύμηση.

Χαράσσοντας το negative της ύπαρξης,

το άσπρο και το μαύρο της ζωής μας.

Εκεί λοιπόν επιβιώνει η αλήθεια της ζωής.

Στου άσπρου και του μαύρου τις διαβαθμίσεις.

Σ᾽ εκείνες τις μικρές ασπρόμαυρες φωτογραφίες

θα υπάρξουμε.

Ίσως γιατί τα κατσαρά δοντάκια τους στο περιθώριο

έχουν τη δύναμη να ροκανίζουν τη φθορά.

Dorothea Lange – Ντοροθέα Λανγκ

Dorothea Lange – Ντοροθέα Λανγκ  – Φωτογράφος

Η Dorothea Margaretta Nutzhorn γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1895 στο New Jersey και πέθανε στις 11 Οκτωβρίου του 1965, στο San Francisco. Πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Πρώτα προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα που της άφησε μια μόνιμη αναπηρία και μετά είδε τον πατέρα της να εγκαταλείπει την οικογένεια. Για αυτό τον λόγο υιοθέτησε το Lange που ήταν το πατρικό επίθετο της μητέρας της. Παρόλες τις δυσκολίες η Lange κατάφερε να σπουδάσει φωτογραφία στο Columbia University στην Νέα Υόρκη σε τάξη που δίδασκε η Clarence H. White. Μάλιστα έγινε τόσο καλή που ήταν περιζήτητη βοηθός στα στούντιο της Νέας Υόρκης και έτσι συμπλήρωσε τις γνώσεις της σαν βοηθός στο στούντιο του φωτογράφου Arnold Genthe.

Το 1918 μαζί με μια φίλη της αποφάσισαν να ταξιδέψουν τον κόσμο με τις λίγες οικονομίες που είχαν κάνει όμως το ταξίδι τους σταμάτησε στο San Francisco επειδή τις λήστεψαν. Εκεί ξεκίνησε να δουλεύει πάλι σαν βοηθός μέχρι που έστησε το δικό της φωτογραφικό στούντιο. Το 1920 παντρεύτηκε τον Maynard Dixon έναν γνωστό ζωγράφο που τον χώρισε το 1935 για να παντρευτεί τον Paul Schuster Taylor καθηγητή οικονομικών στο Μπέρκλεϋ. Το στούντιο της Dorothea Lange είχε για πελάτες την ελίτ του San Francisco όμως αυτό το είδος φωτογραφίας δεν την ικανοποιούσε και έτσι όταν ξεκίνησε η μεγάλη οικονομική ύφεση έστρεψε την φωτογραφική της μηχανή στους δρόμους. Το έργο της με τους άστεγους και τους άνεργους κέρδισε τόση αναγνώριση ώστε την προσέλαβαν από το φωτογραφικό τμήμα της Resettlement Administration (RA) που αργότερα ονομάστηκε Farm Security Administration (FSA). Μια υπηρεσία που σκοπό είχε να προσφέρει βοήθεια σε όσους είχε χτυπήσει η κρίση. Το φωτογραφικό έργο της Lange ήταν πολύ σημαντικό και την έκανε διάσημη. Η πιο αναγνωρίσιμη φωτογραφία της από εκείνη την περίοδο είναι μια με τον τίτλο “Migrant Mother”. Η γυναίκα στην φωτογραφία είναι η Florence Owens Thompson.

Το 1941 ξεκίνησε να φωτογραφίζει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που έφτιαξαν οι αμερικάνοι για τους γιαπωνέζικης καταγωγής πολίτες, με ανάθεση της War Relocation Authority (WRA). Όμως οι φωτογραφίες της δεν άρεσαν στο στρατό γιατί έδειχναν ξεκάθαρα την αδικία που υπέστησαν αυτές οι οικογένειες έτσι βγήκαν στην δημοσιότητα δεκαετίες μετά. Το 1945 την προσκάλεσε ο Ansel Adams να διδάξει στο πρώτο πανεπιστημιακό τμήμα καλλιτεχνικής φωτογραφίας στο California School of Fine Arts (CSFA) που τώρα είναι γνωστό σαν Francisco Art Institute (SFAI) μαζί με την Imogen Cunningham και τον Minor White. Μαζί με άλλους διάσημους φωτογράφους ίδρυσαν το περιοδικό APERTURE με σκοπό την προώθηση της φωτογραφίας και την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχε πολλά προβλήματα υγείας όμως το έργο της είχε αναγνωριστεί και ίδια τιμήθηκε ενώ ζούσε.

Ακρόπολη – Νικόλας Κάλας

Ποίηση και Φωτογραφία

Σήμερα στην στήλη ποίηση και τραγούδια για την φωτογραφία δημοσιεύω ένα σχεδόν άγνωστο ποίημα του Νικόλα Κάλα, που είναι φιλολογικό ψευδώνυμο του Νικόλαου Καλαμάρη. Το ιδιαίτερο σε αυτό το ποίημα είναι ότι ο Κάλας μοιάζει να μην έχει  καθόλου  σε εκτίμηση την φωτογραφία και τους φωτογράφους.

Στο πρώτο πλάνο ο Παρθενός ο δηλητηριασμένος με ψυχαρική μελάνη ο ψεύτικος, ο νεκρός ο σκοτωμένος με φακό σε πλούσιο χαρτί από τον Μπουασονά νεκροθάπτη της Ελλάδας – για φόντο χέρια σταυρωμένα μπλεγμένα σε θέση προσευχής εντατικής προσευχής τα χέρια φλύαρα χοντρά εξόχως χοντρά στα δάχτυλα για δαχτυλίδια σύρματα ηλεκτρικά που τρεμοσβούν τη λέξη Ρενάν – ο επίσημος της Ακρόπολης κανδηλανάφτης – πάνου στα μάρμαρα πόδια, κοιλιά, στήθια, χέρια μαλλιά ξέπλεκα της Νταλιλάς αλλά οι τρίχες κομμένες είναι χορεύτρα που βαρέθηκε τα παρκέτα και πηδά σε παλιά μάρμαρα προκλητικά πηδά ανάμεσα σε κολόνες τοποθετημένες φανταστικά από ποιητή μεγαλόπνοο πολύ τον Χερ Καρλ Μπέντεκερ – κι όλα αυτά κάποιας έκθεσης Ζαππείου ο προβολέας ρεκλάμα οίκου γαλλικού τα χτυπάει σαδικά με μπουνιές στ’ αυτιά μας έχει απόφαση ο αθεόφοβος να ριμάρει με το φεγγάρι ενώ σε νύχτες πανσελήνου ο φορατζής εισπράττει τα φιλιά που κρύβει ψεύτικης καρυάτιδας η φούστα κι αφήνει σ’ αυτές χοντρές κοιλιές σ’ αυτούς σωληνάρια εξακόσια εξ μόνο κύλινδροι φαίνονται εδώ πέρα κολόνες ίσιες πεσμένες μαρμάρινες και άλλες ρολ-φιλμ, αγκφά, κοντάκ νομισμάτων – τα ρέστα αλλαγμένων δολαρίων και στερλινών κυλινδρικά επίσης οι λέξεις ετούτες ζουμερά πέφτουν λέξεις εμπνευσμένες από τη φρίκη που μας προξενούν οι κανονιές του Μοροζίνη – τα κανόνια κι αυτά κυλινδρικά κάθε μέρα γκρεμίζουν τις ακρόπολες κάθε μέρα γκρεμίζουν τις ακροπόλεις που αναστηλώνουν άλλοι σε πλάκες αρνητικές φωνάζουν τα κλικ των κοντάκ λέξεις που απαγγέλλει με ρυθμό μηχανής άντλερ κυρία ηθοποιός εκπορνεύει τ’ αυτιά μας μ’ αδύναμο λάρυγγα οχετό της ψυχής της που χύνει τελικά σε χειροκροτήματα – μαύροι αφροί θάλασσας ενετικής.

Ο Νικόλας Κάλας ή Νικήτας Ράντος (πραγματικό όνομα: Νικόλαος Καλαμάρης, 27 Μαΐου 1907 – 31 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας ποιητής. Χρησιμοποιούσε επίσης τα ψευδώνυμα Μ. Σπιέρος και N.Calas στα θεωρητικά και κριτικά του κείμενα. Είναι ένας από τους πρώτους ποιητές που χρησιμοποίησαν ελεύθερο στίχο στην δεκαετία του ’30. Γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1907 και ήταν γιος του Ιωάννη Καλαμάρη , εισοδηματία, και της Ρόζας Καρατζά. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά φαναριώτικη οικογένεια Καρατζά ενώ ήταν απευθείας απόγονος του Γεώργιου Κουντουριώτη και του Μάρκου Μπότσαρη. Εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Αθήνα σε νεαρή ηλικία και σπούδασε στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο αυτή, δηλαδή μεταξύ 1924 με 1927 υπήρξε μέλος της Φοιτητικής Συντροφιάς. Το 1933 εξέδωσε ως Νικήτας Ράντος την πρώτη του συλλογή, Ποιήματα, και το 1934 αναχώρησε για το Παρίσι, όπου εντάχθηκε στην υπερρεαλιστική ομάδα. Στα προλεγόμενα ενός τρίτου μανιφέστου του υπερρεαλισμού, ο Αντρέ Μπρετόν τον κατέταξε στα «πιο φωτεινά και τα πιο τολμηρά» μυαλά της εποχής. Μέχρι το 1937 ζούσε ταξιδεύοντας ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι, όπου τελικά εγκαταστάθηκε μέχρι το 1939, όταν έφυγε για την Λισαβόνα, όπου έμεινε για έναν χρόνο, και μετά μετέβη στην Νέα Υόρκη. Στην δεκαετία του ’60 και του ’70 ταξίδεψε στην Ελλάδα και παρέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά τελικά επέστρεψε στις Η.Π.Α., όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1988. Εκτός από το ποιητικό του έργο μετέφρασε Τ. Σ. Έλιοτ και Λουί Αραγκόν και συνεργάστηκε με ελληνικά και διεθνή περιοδικά όπου δημοσίευε θεωρητικά κείμενα και δοκίμια. Το 1977 τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο ποίησης για την συλλογή του Οδός Νικήτα Ράντου, που είχε δημοσιεύσει με το ψευδώνυμο Νικόλας Κάλας. Υπήρξε ο πρώτος της γενιάς του που αναγνώρισετη σημασία της ποίησης του Καβάφη . Γενικότερα ο Κάλας διαφοροποιήθηκε από την γενιά του ’30, άσχετα με το αν συγκαταλέγεται σε αυτή, αμφισβητώνταςτην ελληνικότητα που εισήγαγε η γενιά αυτή.

Δωρεάν Βιβλία για την Φωτογραφία

Δωρεάν Φωτογραφικά Βιβλία

Αρθρογραφώ για την Φωτογραφία σε φωτογραφικά περιοδικά  και σε ιστοχώρους με θέματα για την τέχνη και την φωτογραφία από το 1998. Από το 2001 με το fotoart.gr και από το 2005 με το photographyinfo.gr αρθρογραφώ αποκλειστικά στα δικά μου websites/blog. Από την πρώτη στιγμή που δίδαξα στην focus το 1997 και είχα φτιάξει σημειώσεις σε μορφή βιβλίου για τα μαθήματα που δίδασκα είχα στο μυαλό μου να γράψω κάποια βιβλία για την Φωτογραφία.

Αυτή μου η επιθυμία άργησε να γίνει πραγματικότητα. Γιατί έπρεπε να βρεθεί ο χρόνος και η διάθεση. Έτσι το έδινα σαν υπόσχεση στους μαθητές που συμμετείχαν στα σεμινάρια του Fotoart, ότι δηλαδή θα τους δώσω αυτά που τους δίδασκα σε μορφή βιβλίου. Σαν ένα είδος αυτοδέσμευσης. Το πρώτο από τα βιβλία μου που ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2018, ήταν βασισμένο σε ένα δωρεάν μάθημα που δίδαξα για δυο χρονιές  στους φίλους του fotoart για την “Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής”.  Αυτό το βιβλίο δώθηκε ήδη από τον Ιούνιο του 2018 δωρεάν σε ηλεκτρονική  μορφή  .pdf στα μέλη και στους φίλους του fotoart, αλλά και στους φίλους μου στο Facebook.

Το δεύτερο βιβλίο μου για την Φωτογραφία και το πρώτο για την φωτογραφική τεχνική ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2018 και δώθηκε δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή  (.pdf) στα μέλη και τους φίλους του fotoart τον Σεπτέμβριο του 2018. Ήταν το βιβλίο “Οι Φωτογραφικοί Φακοί και τα Φωτογραφικά Φίλτρα”.

To τρίτο βιβλίο μου για την Φωτογραφία ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2018 και αφορά την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή “Η Φωτογραφική Τεχνική στην Ψηφιακή Φωτογραφική Μηχανή”. Αυτό το βιβλίο δεν δόθηκε ακόμη δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή αλλά αποτέλεσε το πρώτο μέρος ενός βιβλίου που δόθηκε δωρεάν στους πρώην και νυν μαθητές μου περιλαμβάνει όλη την ύλη για την φωτογραφική μηχανή, τους φωτογραφικούς φακούς και τα φίλτρα. Κάποια στιγμή μόλις ολοκληρωθεί μια αυτόνομη μορφή θα δοθεί και αυτό δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή (.pdf) στους φίλους και τα μέλη του fotoart.

Υπάρχει και αυτό το βιβλίο που δίνεται δωρεάν μόνο στους μαθητές μου και περιλαμβάνει ύλη από το 2 προηγούμενα + κάποια έξτρα μπόνους. Είναι ένα βιβλίο φτιαγμένο αποκλειστικά για τους μαθητές των μαθημάτων του fotoart.

Το τέταρτο βιβλίο μου ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2019 και έχει τίτλο “30 Σπουδαίοι Φωτογράφοι”. Δόθηκε ήδη στους μαθητές μου και θα δοθεί δωρεάν στους φίλους και τα μέλη του Fotoart, αλλά και τους διαδικτυακούς μου φίλους στο Facebook τον μάλλον τον Οκτώβριο του 2019.

Ήδη γράφω το πέμπτο βιβλίο μου που αφορά την “Φωτογραφία σαν Τέχνη” αλλά είναι νωρίς ακόμη για να ξέρω έστω και περίπου πότε θα το έχω ολοκληρώσει. Έχω βάλει σαν στόχο να είναι έτοιμο τα Χριστούγεννα -Πρωτοχρονιά του 2020. Ενδιάμεσα τον Σεπτέμβριο του 2019 ολοκληρώθηκε ένα ακόμη βιβλίο  σε πρώτη έκδοση. Η “Ανθολογία Ποιήματα και Τραγούδια για την Φωτογραφία” δώθηκε ήδη στους φίλους του fotoart μέσω του facebook.

Τα βιβλία μου δίνονται εντελώς δωρεάν σε όποιον τα ζητήσει. Η διαδικασία είναι απλή. Με κάνετε φίλο σας στο facebook και με ένα μήνυμα μου ζητάτε το βιβλίο που σας ενδιαφέρει. Υπάρχει η δυνατότητα για αποστολή μέσω email αν μου στείλετε το email σας. ‘Ολα τα βιβλία μου υπάρχει η δυνατότητα για τους μαθητές μου να τα αποκτήσουν σε  μια συλλεκτική εκτυπωμένη μορφή σε χαρτί πολυτελείας 160 gr, δεμένο με σκληρό εξώφυλλο σε τιμή κόστους, όσο μας χρεώνει κάθε φορά το τυπογραφείο για την εκτύπωση και την βιβλιοδεσία.

Δημήτρης Χαρισιάδης – Dimitris Harisiadis

Δημήτρης Χαρισιάδης – Φωτογράφος

Ο Δημήτρης Χαρισιάδης γεννήθηκε στην Καβάλα στις 15 Αυγούστου του 1911 και πέθανε στις 2 Απριλίου του 1993 στην Αθήνα. Ήταν το μικρότερο από τα 6 παιδιά μιας μεγαλοαστικής οικογένειας που του έδωσε την δυνατότητα μιας εξαιρετικής μόρφωσης για τα δεδομένα της εποχής. Η οικογενειακή δύσχρηστη φωτογραφική μηχανή είναι η πρώτη του επαφή με την φωτογραφία ενώ μια πιο εύχρηστη Kodak Brownie 6×9 που του χαρίζουν στα 16 του και ο σκοτεινός θάλαμος που στήνει σε ένα δωματιάκι στην ταράτσα τον κάνουν να αγαπήσει την φωτογραφία. Οικονομικές δυσκολίες αναγκάζουν την οικογένεια να μείνει για ένα διάστημα μέχρι και στην Ινδία. Ο Δημήτρης Χαρισιάδης σπούδασε για ένα διάστημα χημεία στην Λωζάνη. Όταν επιστρέφει στην Ελλάδα υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό και δουλεύει στο εργοστάσιο του πατέρα του μέχρι την κήρυξη του Πολέμου.

Στο Αλβανικό μέτωπο που υπηρετεί σαν έφεδρος αξιωματικός ανακαλύπτουν τις γνώσεις του στη φωτογραφία και του αναθέτουν την φωτογράφιση του μετώπου για λογαριασμό του επιτελείου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις  περίπου 300 φωτογραφίες που έχουν σωθεί από εκείνη την περίοδο σπάνια υπάρχει νεκρός η τραυματίας πράγμα που εξηγεί πολλά για το φωτογραφικό σύμπαν του Χαρισιάδη. Κατά την διάρκεια της κατοχής ο πατέρας του αρνείται να συνεργαστεί με τις δυνάμεις κατοχής και έτσι οι οικογενειακές επιχειρήσεις σταματούν την λειτουργία τους πράγμα που τον διευκολύνει να στραφεί ολοκληρωτικά προς την φωτογραφία. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η γλωσσομάθεια του δίνει την δυνατότητα να συνεργαστεί με ξένες αποστολές και οργανισμούς στην αρχή σας διερμηνέας και μετά σαν φωτογράφος με το Associated Press , το περιοδικό Life και το δίκτυο CBS εξασφαλίζοντας με άνεση τα υλικά και τα μηχανήματα που χρειάζεται, σε πολύ δύσκολες εποχές για την Ελλάδα.

Το 1956 ξεκινάει το φωτογραφικό του πρακτορείο. Φωτογραφίζει τα πάντα για τους πάντες με τους συνεργάτες του, δουλεύει συνήθως μεσαίο φορμά και παρόλο τον φόρτο πάντα βρίσκει χρόνο να φωτογραφήσει για τον εαυτό του. Από τις συμμετοχές του σε εκθέσεις πιο σημαντική θεωρείται η συμμετοχή του -μοναδικός Έλληνας-στην έκθεση “The family of man” του Μ.Ο.Μ.Α. Πρωτοστατεί στην ίδρυση της Ε.Φ.Ε. και συμμετέχει στις δραστηριότητες της, ένας άνθρωπος που η φωτογραφία ήταν η ζωή του. Το αρχείο του από 120000 αρνητικά είναι μια σημαντική καταγραφή της Ελλάδας της ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο. Μιας Ελλάδας αισιόδοξης και δημιουργικής και τις περισσότερες φορές χαμογελαστής που όμως είναι μόνο η μια πλευρά της. Όταν είχα το εργαστήριο φωτογραφίας Σκοτεινός Θάλαμος είχα την τύχη να τυπώσω φωτογραφίες από αυτό το αρχείο μέσω του τελευταίου του συνεργάτη του κ. Στέργιου Σβάρνα, τα αρνητικά του ήταν άψογα εμφανισμένα συντηρημένα και αποθηκευμένα.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Θαλασσογραφίες – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Μικρά Φωτογραφικά Λευκώματα του Fotoart

Στην σειρά Μικρά Φωτογραφικά Λευκώματα του fotoart είναι έτοιμο ακόμη ένα φωτογραφικό μου λεύκωμα με τίτλο “Θαλασσογραφίες”. Περιλαμβάνει 22 φωτογραφίες με αντανακλάσεις στο θαλασσινό νερό.

Όσοι φίλοι του fotoart το θέλουν δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή τότε μπορούν να μου το ζητήσουν με ένα email ή με μήνυμα στο facebook.

Diane Arbus – Νταϊάν Άρμπους

Diane Arbus – Νταϊάν Άρμπους Φωτογράφος

Η Diane Arbus γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου του 1923 και πέθανε στις 26 Ιουλίου του 1971 στην Νέα Υόρκη. Το πατρικό της όνομα ήταν Nemerov. Το επίθετο της ήταν το όνομα του εφηβικού της έρωτα του Allan Arbus που ήταν φωτογράφος και της έδωσε το επίθετο της και την πρώτη της Graflex αμέσως μετά τον γάμο τους το 1941. Αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον της για την φωτογραφία και την ώθησε να παρακολουθήσει μαθήματα φωτογραφίας με την Berenice Abbott, ενώ με επισκέψεις της στην γκαλερί του Alfred Stieglitz, έμαθε για το έργο των φωτογράφων Mathew Brady, Timothy O’Sullivan, Paul Strand, Bill Brandt και του Eugène Atget.

Το 1946 αμέσως μετά τον πόλεμο με τον άντρα της ίδρυσαν μια φωτογραφική επιχείρηση, την “Diane & Allan Arbus με την ίδια στον ρόλο του καλλιτεχνικού διευθυντή. Τα μαθήματα που έκανε με τον Alexey Brodovich, αλλά περισσότερο αυτά που έκανε με την φωτογράφο Lisette Model την ώθησαν να επικεντρωθεί στο προσωπικό της φωτογραφικό έργο. Το 1955 συμμετείχε με μια φωτογραφία στην έκθεση του MOMA “The family of the man” σε επιμέλεια του Edward Steichen. Το 1956 ξεκίνησε να φωτογραφίζει στους δρόμους της Νέας Υόρκης με μια Nikon 35mm. To 1958 ξεκίνησε να φτιάχνει λίστες με τα θέματα που την ενδιέφεραν φωτογραφικά και άρχισαν οι αναθέσεις από περιοδικά σαν το Esquire, το Harper’s Bazaar και το Sunday Times Magazine το 1959. Το 1962 η Diane Arbus άρχισε να χρησιμοποιεί μια Rolleiflex με το χαρακτηριστικό τετράγωνο καρέ και από το 1964 μαζί με την Rolleiflex και μια Mamiyaflex, ενώ άρχισε να χρησιμοποίει ηλεκτρονικό φλας στο φως της μέρας.

Δείτε τη σχετική ανάρτηση με την παραπάνω φωτογραφία. http://photographyinfo.gr/blog/topaidimetinxeirobombida19622017/

Το 1963 η Arbus πήρε μια υποτροφία από το ίδρυμα Guggenheim για ένα φωτογραφικό έργο που αφορούσε τις “Αμερικάνικες συνήθειες, ήθη και έθιμα” που ανανεώθηκε το 1967. Το 1967 ήταν μια σημαδιακή χρονιά καθώς η Diane Arbus συμμετείχε στην εμβληματική έκθεση φωτογραφίας του MOMA “New Documents” μαζί με τον Garry Winogrand και τον Lee Friedlander σε επιμέλεια του διευθυντή του φωτογραφικού τμήματος John Szarkowski. Μια έκθεση που προσέλκυσε πάνω από 250.000 επισκέπτες και άλλαξε την αμερικάνικη φωτογραφία. O John Szarkowski παρουσίασε αυτούς τους τρείς νέους φωτογράφους “αντιπροσωπευτικούς μιας νέας γενιάς φωτογράφων που δεν έχουν στόχο την κοινωνική μεταρρύθμιση αλλά να γνωρίσουν τον σύγχρονο κόσμο με μια φωτογραφία που υπογραμμίζει τον παλμό και τις αντιθέσεις της σύγχρονης ζωής και παρουσιάζεται χωρίς ρητορισμούς ή συναισθηματισμούς αλλά με ένα κριτικό παρατηρητικό μάτι”. Η Diane Arbus δυστυχώς έχοντας προβλήματα κατάθλιψης το 1971 αυτοκτόνησε. Το 1972 είναι η πρώτη φωτογράφος που παρουσιάστηκε με ατομική έκθεση στην μπιενάλε της Βενετίας. Ενώ την ίδια χρονιά εκδόθηκε και ένα σπουδαίο βιβλίο το “Diane Arbus: an Aperture Monograph” με φωτογραφίες, κείμενα και συνεντεύξεις της.

Εγκαίνια Athens Photo Festival 2019

Το Διεθνές Φωτογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας

Το Athens Photo Festival, πιστό στο καθιερωμένο ραντεβού του, θα αποτελέσει για ακόμα μια χρονιά τη μεγάλη γιορτή της φωτογραφίας και του σύγχρονου οπτικού πολιτισμού στην Ελλάδα. Το Athens Photo Festival 2019 εγκαινιάζεται την Πέμπτη 13 Ιουνίου στις 20:30 στο Μουσείο Μπενάκη / Πειραιώς 138. Το κεντρικό πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης διασταυρώνει φωτογραφικά έργα, βίντεο και εγκαταστάσεις 75 καταξιωμένων και ανερχόμενων καλλιτεχνών από 30 χώρες, ενισχύοντας τον καλλιτεχνικό, κοινωνικό και πολιτικό διάλογο, και τον πειραματισμό με διάφορα οπτικά μέσα. Το εκθεσιακό πρόγραμμα του φεστιβάλ εκτείνεται στους δύο ορόφους του Μουσείου Μπενάκη, καθώς και σε 10 ακόμη χώρους της Αθήνας.

Ένα ευρύ σύνολο δράσεων και πρωτοβουλιών –προβολές, εκπαιδευτικά προγράμματα, ομιλίες, δράσεις δικτύωσης, performances, ομιλίες, παράλληλες εκδηλώσεις– πλαισιώνουν τη φετινή διοργάνωση, συγκροτώντας μια δυναμική πλατφόρμα ανάδειξης της σύγχρονης φωτογραφικής δημιουργίας και αλληλεπίδρασης με την ευρύτερη πολιτιστική κοινότητα. Για το αναλυτικό πρόγραμμα του Athens Photo Festival 2019, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ, www.photofestival.gr. Ελεύθερη είσοδος την ημέρα των εγκαινίων.