Category Archives: Σπουδαίοι Φωτογράφοι

Μερικοί από τους σημαντικότερους φωτογράφους στην ιστορία της Φωτογραφίας. Τμήμα των σχετικών βιβλίων μου.

Δημήτρης Παπαδήμος Φωτογράφος

Δημήτρης Παπαδήμος Ταξιδιώτης Φωτογράφος

O Δημήτρης Παπαδήμος με την Rolleiflex του

Ο Δημήτρης Παπαδήμος  (1918-1994) είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες φωτογράφους, αλλά δυστυχώς το έργο του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και ασχολήθηκε εκτός από την φωτογραφία και με τον κινηματογράφο κυρίως σαν βοηθός παραγωγής σε διεθνείς παραγωγές. Η φωτογραφική του καριέρα μπορεί να χωριστεί σε 3 περιόδους. Η πρώτη περίοδος είναι μέχρι το 1945 που υπήρξε στρατιωτικός φωτογράφος των ελληνικών δυνάμεων της μέσης ανατολής  και εργάζονταν στο γραφείο τύπου της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης . Σε αυτή την περίοδο φωτογράφισε και τα Δεκεμβριανά.

Φωτογραφίες Δημήτρης Παπαδήμος

Αμέσως μετά την λήξη του πολέμου ξεκινάει μια καινούργια περίοδος 1945-1956 με πολλά ταξίδια στην Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο σε συνεργασία με σπουδαίους συγγραφείς. Αυτό το διάστημα εργάστηκε σαν φωτογράφος και βοηθός παραγωγής για τον κινηματογράφο. Από το 1956 που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα  ξεκινάει η τρίτη και για μένα η πιο δημιουργική του περίοδος που σε συνεργασία με Ελληνικά περιοδικά και με οργανισμούς όπως ο ΕΟΤ και το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, φωτογράφισε συστηματικά την Ελλάδα μέχρι το 1980. Από αυτή την περίοδο εκδόθηκε το πρώτο γνωστό φωτογραφικό λεύκωμα του το 1974 με επανέκδοση το 1981. “Η Ελλάδα που φεύγει”., οπου πρωτοείδα φωτογραφίες του. Την δεκαετία του 90 το αρχείο του πέρασε στον Ε.Λ.Ι.Α. και περιλαμβάνει 65000 φωτογραφίες. Το  2011 είχαμε μια σπουδαία έκδοση από το Μορφωτικό ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, το λεύκωμα “Δημήτρης Παπαδήμος. Ταξιδιώτης φωτογράφος”.

Φωτογραφίες Δημήτρης Παπαδήμος

Είναι κρίμα που δεν υπάρχει ένας ιστοχώρος αφιερωμένος στο φωτογραφικό του έργο όπως υπάρχουν για αντίστοιχους φωτογράφους στο εξωτερικό. Γιατί καλές είναι οι εκδόσεις και τα λευκώματα, αλλά πρώτον έχουν τον περιορισμό του μεγέθους και του αριθμού των σελίδων και δεύτερον συνήθως είναι πανάκριβα και ειδικά οι νέοι άνθρωποι είναι δύσκολο ή αδύνατο να τα αποκτήσουν. Την λύση για να γίνει γνωστό το έργο του Δημήτρη Παπαδήμου θα έδινε ένας ιστοχώρος με πολλές φωτογραφίες σε μεγάλη ανάλυση και μιας και στο αρχείο του περιλαμβάνεται και η αλληλογραφία του με σπουδαίους συγγραφείς που συνεργάστηκε, πιστεύω ότι θα είχε ενδιαφέρον να δούμε κάποιες από αυτές τις επιστολές δημοσιευμένες.

Φωτογραφία Δημήτρης Παπαδήμος

Το Φωτογραφικό λεύκωμα “Δημήτρης Παπαδήμος. Ταξιδιώτης φωτογράφος”

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Martin Munkacsi – Μάρτιν Μουνκάσι 1896-1963

Martin Munkacsi – Μάρτιν Μουνκάσι Φωτογράφος

Ο Μάρτιν Μουνκάσι (Martin Munkácsi 1896-1963) γεννήθηκε ως  Mermelstein Márton αλλά μιας και η ζωή για τους εβραίους ήταν δύσκολη στην Ουγγαρία την δεκαετία του 20′ άλλαξε το όνομα του. Η καριέρα του σαν δημοσιογράφος ειδικά αθλητικών γεγονότων τον οδήγησε να αποφασίσει να τραβάει και τις φωτογραφίες μόνος του. Αυτό τον έσπρωξε να βρει ευφυείς τρόπος να φωτογραφίζει ανθρώπους σε κίνηση.  Άλλωστε ήταν τα πρώτα χρόνια του ουσιαστικού φωτορεπορτάζ.  Μερικές φωτογραφίες που τράβηξε τυχαία και βοήθησαν να διαλευκανθεί  ένας φόνος του έδωσαν την φήμη ώστε να διεκδικήσει μια διεθνή καριέρα και μια μόνιμη θέση στο γερμανικό εικογραφημένο περιοδικό Berliner Illustrirte Zeitung και στο γερμανικό περιοδικό μόδας Die Dame.  Η πρώτη φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στην Γερμανία ήταν ενός μιας μοτοσυκλέτας μαζί με τον αναβάτη της την στιγμή που πετάει νερά-λάσπες. Ενώ μια από τις επόμενες ήταν η περίφημη μοτοσυκλέτα που τρέχει σε έναν αγώνα με 100 χιλιόμετρα την ώρα

Παρόλο που εκείνη την περίοδο έκανε πολλά ταξίδια και είδε τις  φωτογραφίες του να αναδημοσιεύονται σε πολλά ευρωπαϊκά περιοδικά και φωτογραφίες η θέση του στο περιοδικό Berliner Illustrirte Zeitung και στην Γερμανία είχε ξεκινήσει να είναι επισφαλής καθώς είχε ξεκινήσει η άνοδος των ναζί στην εξουσία. Έτσι άρπαξε την ευκαιρία μιας πρότασης από το περιοδικό μόδας Harper’s Bazaar και μετανάστευσε στην Αμερική. Στο ίδιο περιοδικό είχε τραβήξει μια σειρά φωτογραφιών πραγματικά πρωτοποριακών που είχαν προκαλέσει αίσθηση με το μοντέλο Lucille Brokaw να είναι σε κίνηση για πρώτη φορά σε φωτογραφίες μόδας.

Οι φωτογραφίες του διαμόρφωσαν ένα εντελώς διαφορετικό ύφος στις φωτογραφίσεις μόδας αλλά και στις φωτογραφίσεις πορτραίτων διασήμων. Το παρατσούκλι που του κόλλησαν εκείνη την περίοδο ήταν “The Kinetic Man”.   Εκτός από φωτογραφίες μοντέλων και ανθρώπων σε κίνηση ο  Μάρτιν ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε γυμνό σε ένα περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας. Ο Martin Munkacsi δούλεψε αρμονικά με την αρχισυντάκτρια που τον ανακάλυψε την Carmel Snow για αρκετά χρόνια αλλά ενώ συνδιαμόρφωσαν τις εξελίξεις  στον χώρο της μόδας και ο ίδιος πέθανε σχετικά άσημος αλλά και η Carmel Snow δεν έγινε μια διασημότητα όπως αργότερα άλλες αρχισυντάκτριες στον χώρο της μόδας.

Ο Richard Avedon που συχνά αναφέρονταν στον Μάρτιν Μουνκάσι σαν τον πατέρα της φωτογραφίας μόδας μιας και όλους τους φωτογράφους μόδας της εποχής του τους θεωρούσε παιδιά του. Έχει κάνει και αρκετές φωτογραφίσεις που θύμιζαν  το στυλ του Martin Munkacsi ως φόρο τιμής στην φωτογραφική του κληρονομιά. Για όλα αυτά θεωρώ τον Μάρτιν έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους στην ιστορία της φωτογραφίας. Βέβαια έχουμε και την γνωστή συνέντευξη του Henri Cartier-Bresson που έχει πει ότι βλέποντας μιας φωτογραφία του Martin Munkacsi δημοσιευμένη σε ένα περιοδικό το 1932 (την πασίγνωστή με τα γυμνά αγόρια να τρέχουν στην όχθη της λίμνης), είναι αυτή που τον έκανε να πιστέψει στην δύναμη της φωτογραφίας και τελικά να τον κάνει να ασχοληθεί σοβαρότερα μαζί της. Μόνο και μόνο που αποτέλεσε έμπνευση για τον πατριάρχη της φωτογραφίας δρόμου και της αποφασιστικής στιγμής, ο Martin Munkacsi θα έπρεπε να αναφέρεται πάνω -πάνω σε όλες τις λίστες με τους σπουδαίους δασκάλους της φωτογραφίας.

Η περίφημη φωτογραφία Three Boys at Lake Tanganyika που τράβηξε το Martin to 1929 ή το 1930

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Francesca Woodman Φωτογράφος

Francesca Woodman – Φραντσέσκα Γούντμαν

Η Francesca Woodman γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1958 στο Ντένβερ του Κολοράντο και πέθανε στις 19 Ιανουαρίου του 1981 βάζοντας τέλος στη ζωή της πηδώντας από ένα παράθυρο κτιρίου στην ανατολική Νέα Υόρκη και αφού είχε ήδη κάνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να αυτοκτονήσει το Φθινόπωρο του 1980. Η Francesca Woodman είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στην ιστορία της φωτογραφίας καθώς πέθανε πολύ μικρή και έτσι δεν είχε προλάβει να αποκτήσει φήμη και αναγνωσιμότητα. Παρόλο που αυτοκτόνησε στα 22 της και δεν είχε προλάβει το έργο της να γίνει γνωστό, αυτό άρχισε να συμβαίνει πολλά χρόνια αργότερα. Κυρίως στις αρχές του 21ου αιώνα.

Η Francesca Woodman τράβηξε το πρώτο της φωτογραφικό αυτοπορτραίτο στα 13 της και από τότε δεν σταμάτησε να φωτογραφίζει. Μιας και οι δύο γονείς της ήταν καλλιτέχνες ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη η ενασχόληση της με την τέχνη. Σπούδασε στο Rhode Island School for Design. Ήξερε πολύ καλά ιταλικά καθώς είχε περάσει πολλά καλοκαίρια στην Ιταλία με τους γονείς της και αυτό της έδωσε την δυνατότητα να κάνει μέρος των σπουδών της στην Ρώμη χάρη σε ένα ευρωπαικό πρόγραμμα του RISD. Στην Ρώμη γνώρισε και συναναστράφηκε πολλούς ιταλούς καλλιτέχνες και διανοούμενους.

Τα δύσκολα άρχισαν μετά το τέλος των σπουδών της Francesca Woodman προφανώς όπως μπορεί να συμβεί με τον οποιονδήποτε νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που αγαπάει και έχει σπουδάσει. Η προσπάθειες της να προσεγγίσει επαγγελματίες φωτογράφους από τον κόσμο της φωτογραφίας μόδας στέλνοντας portfolio με την δουλειά της και βιογραφικά δεν είχαν κανένα απολύτως αποτέλεσμα, ενώ μια ερωτική απογοήτευση προστέθηκε σε αυτές τις απογοητεύσεις. Μια αποτυχημένη προσπάθεια να αυτοκτονήσει ακολούθησε μια δεύτερη τον Ιανουάριο του 1981 που έφερε το τέλος στην σύντομη ζωή της. Το ίδρυμα που έφτιαξαν οι γονείς της στην μνήμη της έχει στην διάθεση του περίπου 10000 αρνητικά. Αλλά από αυτό τον μεγάλο όγκο του έργου της δεν έχουμε δει σε εκδόσεις και εκθέσεις παραπάνω από 150-160 φωτογραφίες και αυτές είναι που έχουν δημιουργήσει την όποια φήμη της.

Οι φωτογραφίες της Woodman είναι κυρίως ασπρόμαυρα αυτοπορτραίτα σε μεσαίο (τετράγωνο( φορμά, παρόλο που έχουμε δει και πορτραίτα άλλων κοριτσιών και αγοριών. Συνήθως σε εγκαταλελειμμένους χώρους με αργές ταχύτητες ίσως και από το λιγοστό φως που υπάρχει συνήθως στο εσωτερικό κτιρίων. Όμως αυτές οι αργές ταχύτητες προσθέτουν στην συνολική σκηνοθεσία των φωτογραφιών της. Σιγά-σιγά μετά την πρώτη έκθεση της που έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 80 οι φωτογραφίες της Woodman άρχισαν να κερδίζουν ένα φανατικό κοινό (ανάμεσα τους και μένα) και εντάχθηκαν απολύτως στην πλούσια παράδοση που έχουμε στο γυναικείο αυτοπορτραίτο στην φωτογραφία. Η Woodman πιστεύω ότι αποτελεί μεγάλη πηγή έμπνευσης για όλους τους νέους φωτογράφους που θα έρθουν σε επαφή με το έργο της.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Ernst Haas – Ερνστ Χάας

Ernst Haas – Ερνστ Χάας Φωτογράφος

Ο Ernst Haas γεννήθηκε στην Βιέννη το 1921 και πέθανε το 1986 στην Νέα Υόρκη. Το μικρόβιο της φωτογραφίας το κόλλησε από τον πατέρα του. Ξεκίνησε να ασχολείται με την φωτογραφία αμέσως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Η δουλειά του για τους αυστριακούς αιχμάλωτους πολέμου που επέστρεφαν στην πατρίδα τους τράβηξε την διεθνή προσοχή. Μάλιστα απέρριψε και μια πρόταση πρόσληψης από το περιοδικό LIFE γιατί ήθελε να διατηρήσει την ανεξαρτησία του. Ήταν από τους πρώτους φωτογράφους που συμμετείχαν στον πρακτορείο Magnum ήδη από το 1949 αναπτύσσοντας στενές σχέσεις με τους ιδρυτές αλλά και με τον Werner Bischof. Στη συνέχεια διατέλεσε αντιπρόεδρος και πρόεδρος του οργανισμού συντελώντας με τον καλύτερο τρόπο στην φήμη του.

Ο Ernst Haas μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1951 και λίγο μετά, άρχισε να πειραματίζεται με τον έγχρωμο φίλμ Kodachrome. Τα αποτελέσματα του άρεσαν οπότε άρχισε να το χρησιμοποιεί πιο συστηματικά και στην ουσία είναι ο πρώτος γνωστός φωτογράφος έγχρωμης φωτογραφίας της δεκαετίας του 1950. Το 1953 το περιοδικό LIFE δημοσίευσε το ιστορικό έγχρωμο δοκίμιο του για την Νέα Υόρκη αφιερώνοντας του 24 σελίδες. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα LIFE δημοσίευσε μια τόσο μεγάλη δυνατότητα έγχρωμης φωτογραφίας. Το 1962 μια αναδρομική έκθεση του έργου του ήταν η πρώτη μεγάλη έκθεση έγχρωμης φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Καθ ‘όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Haas ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, φωτογραφίζοντας για το LIFE, το Vogue και το Look, για να αναφέρουμε μερικές από τις πολλές σημαντικές εκδόσεις με τις οποίες συνεργάστηκε. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εκδόθηκαν τέσσερα φωτογραφικά λευκώματα: The Creation (1971), In America (1975), In Germany (1976) και Himalayan Pilgrimage (1978). Το The Creation είναι ένα από τα πιο πετυχημένα λευκώματα στην ιστορία της φωτογραφίας καθώς πούλησε περισσότερα από 350.000 αντίτυπα.

Ο Ernst Haas πήρε το βραβείο Hasselblad το 1986, έτος του θανάτου του. Ο Haas εξακολούθησε να αποτελεί αντικείμενο εκθέσεων και εκδόσεων μουσείων, όπως οι Ernst Haas, Color Photography (1989), Ernst Haas in Black and White (1992) και Color Correction (2011) και θεωρείται ένας από τους επιδραστικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα ειδικότερα όσο αφορά την έγχρωμη φωτογραφία. Πρέπει να αναγνωρίσουμε σε αυτόν και σε άλλους πρωτοπόρους φωτογράφους που χρησιμοποίησαν με τόσο δημιουργικό τρόπο το έγχρωμο φιλμ, ότι έσπρωξαν και την τυπογραφία να εξελιχθεί ώστε να αναπαράγει καλύτερα τις έγχρωμες φωτογραφίες αλλά και τα μουσείο και τις gallery να αποδεχτούν την έγχρωμη φωτογραφία σαν ίδιας αξίας καλλιτεχνικό έργο με την ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Τα παιδιά στις φωτογραφίες του Ρομπέρ Ντουανό

Ο φωτογράφος Robert Doisneau και τα παιδιά

Είναι πολλές φορές στην ιστορία της φωτογραφίας που μελετώντας το έργο σπουδαίων φωτογράφων διαπιστώνουμε την ιδιαίτερη φωτογραφική τους σχέση με τα παιδιά. Σε κάποιους αυτό είναι πολύ φανερό όπως στην πρόσφατη ανακάλυψη μας, την νταντά Vivian Maier. Σε κάποιους άλλους οι επιμελητές αργούν να το καταλάβουν και να μας δώσουν την συγκεκριμένη επιλογή από το έργο τους- δηλαδή φωτογραφίες παιδιών – όπως αυτό έγινε πρόσφατα το 2016 με τον  Sebastião Salgado και το φωτογραφικό λεύκωμα “Children”. Σε κάποιους άλλους ακόμη περιμένουμε χρόνια  να δούμε τι θησαυρούς κρύβει  (όπως πιστεύω) το ανεξερεύνητο ακόμη αρχείο τους  ( Garry Winogrand).

Ανάμεσα στους σπουδαίους φωτογράφους υπάρχει κάποιος που η σχέση του με τα παιδιά και η ευκολία του να τα προσεγγίζει φωτογραφικά, είναι φανερά από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του έργου του. Αυτός ο σπουδαίος φωτογράφος είναι ο Γάλλος Robert Doisneau. Βιογραφικά στοιχεία για τον Robert Doisneau θα βρείτε σε αυτή μου την ανάρτηση (Robert Doisneau ). Σήμερα διαλέγω να σας δείξω μερικές από τις αριστουργηματικές φωτογραφίες παιδιών.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Alfred Stieglitz – Άλφρεντ Στίγκλιτζ

Alfred Stieglitz – Άλφρεντ Στίγκλιτζ –  Φωτογράφος

Ο Alfred Stieglitz γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου του 1864 στο Hoboken του New Jersey και πέθανε στις 13 Ιουλίου του 1946 στο Manhattan της Νέας Υόρκης. Στην εφηβεία του η οικογένεια του μετακόμισε στην Γερμανία όπου ήρθε σε επαφή με την φωτογραφία και εκπαιδεύτηκε με σπουδαίους δασκάλους και γνώρισε την ευρωπαϊκή φωτογραφία. Άρχισε να κερδίζει βραβεία με τις φωτογραφίες του ενώ άρθρα του άρχισαν να δημοσιεύονται σε φωτογραφικά περιοδικά της εποχής. Στα 20 του χρόνια ξαναγύρισε στην Αμερική όπου επέλεξε οριστικά την φωτογραφία εκτός από καλλιτεχνική έκφραση και σαν επαγγελματική ενασχόληση.

Όχι άδικα ο Alfred Stieglitz θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης φωτογραφίας ή τουλάχιστον ο πρώτος φωτογράφος και θεωρητικός που ήταν ένθερμος υποστηρικτής της άποψης ότι η φωτογραφία ήταν μια μορφή τέχνης που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ισότιμα με τις υπόλοιπες τέχνες από συλλέκτες, αίθουσες τέχνης και μουσεία, αλλά πρώτα και πάνω από όλα από τους ίδιους τους καλλιτέχνες φωτογράφους. Το 1892 ξεκίνησε να χρησιμοποιεί μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι σε αντίθεση με τις βαριές φωτογραφικές μηχανές σε τρίποδα που τραβούσε μέχρι τότε. Την άνοιξη του 1893 έγινε συντάκτης του περιοδικού The American Amateur Photographer. Τον Μάιο του 1896 έγινε αντιπρόεδρος του συλλόγου The Camera Club of New York που δημιουργήθηκε με δικές του προσπάθειες από την ένωση μικρότερων αντίστοιχων φωτογραφικών κλαμπ.

Σύντομα το 1897 εξέδωσε στα πλαίσια του συλλόγου το περιοδικό Camera Notes που θεωρήθηκε το σπουδαιότερο φωτογραφικό περιοδικό του καιρού του. Εκτός από την προσπάθεια για την προσωπική φωτογραφική αναγνώριση που ήρθε μέσα από εκθέσεις στην Αμερική και στην Ευρώπη η κύρια προσπάθεια του Stieglitz ήταν για την αναγνώριση της φωτογραφίας σαν ισότιμη τέχνη με τις υπόλοιπες καλές τέχνες. Μετά από αρκετά χρόνια ενασχόλησης με το Camera Notes αποφάσισε να εκδώσει το δικό του φωτογραφικό περιοδικό.

Αυτό το κατάφερε το 1902 με το περιοδικό Camera Work. Για τα επόμενα χρόνια μέχρι το 1917 το περιοδικό χάρη στην τελειομανία του Alfred Stieglitz έθεσε πολύ υψηλά όρια και στην αρθρογραφία και στις φωτογραφίες που δημοσίευε αλλά και στην εκτύπωση των φωτογραφιών με την μέθοδο της φωτογκραβούρας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε μια έκθεση στις Βρυξέλες που άργησαν να παραδοθούν οι φωτογραφίες, εκτέθηκαν οι ίδιες φωτογραφίες από τις σελίδες του περιοδικού χωρίς κανείς να καταλάβει την διαφορά.

Χαρακτηριστικές είναι οι σχέσεις του Alfred Stieglitz με τους σπουδαίους φωτογράφους της εποχής του. Μιας και τους περισσότερους ή τους ανακάλυψε ο ίδιος ή τους βοήθησε να εξελίξουν την καριέρα τους. Οι πιο σημαντικοί βέβαια είναι ο Edward Jean Steichen (1879–1973) που υπήρξαν συνοδοιπόροι για αρκετές δεκαετίες και ο Paul Strand (1890–1976) που με την δική του ξεχωριστή δουλειά και παρουσίαση στο κοινό ολοκληρώθηκε η έκδοση του Camera Work.

Φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη

Φωτογραφίες  με τον Φωτογράφο Γιάννη Μπεχράκη

Χθες έκλεισε ένας χρόνος από τον θάνατο του σπουδαίου ανθρώπου και φωτογράφου Γιάννη Μπεχράκη. Ξέρετε το κόλλημα που έχω με τις φάτσες των σπουδαίων φωτογράφων πόσο μάλλον ενός τόσο αγαπητού σαν τον Γιάννη Μπεχράκη. Έτσι σήμερα αντί για άλλο μνημόσυνο αποφάσισα να σας παρουσιάσω μαζεμένες διάφορες φωτογραφίες που απεικονίζουν τον ίδιο.

Robert Capa Φωτογραφίες

Φωτογραφίες με τον Robert Capa

Ανάμεσα στις άλλες αναρτήσεις έχω ξεκινήσει και κάποιες με φωτογραφίες των ίδιων των φωτογράφων. Αυτοπορτραίτα ή φωτογραφίες που τους έχουν τραβήξει άλλοι.  Κυρίως γιατί για τους περισσότερους γνωστούς φωτογράφους δεν υπάρχουν πολλές φωτογραφίες από τους ίδιους. Σήμερα θα δείτε μερικές φωτογραφίες του Robert Capa.

Οι φωτογραφίες του Γιώργου Σεφέρη – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Ο Γιώργος Σεφέρης παρουσιάζεται με μια άλλη πλευρά του: την Φωτογραφία

Ήρθε επιτέλους στα χέρια μου το φωτογραφικό λεύκωμα του αγαπημένου μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Γιατί λέω επιτέλους γιατί το βρήκα μεταχειρισμένο σε πολύ καλή τιμή. Είχα μετανιώσει κάποια στιγμή που σε ένα παζάρι του ΜΙΕΤ που είναι ο εκδότης, δεν το είχα πάρει στη μισή τιμή και έτσι μετά από 20 χρόνια από την έκδοση του ήρθε ο καιρός να το παρουσιάσω και σε εσάς.

Ο Γιώργος Σεφέρης είναι γνωστό αρκετά χρόνια ότι ήταν παθιασμένος ερασιτέχνης φωτογράφος. Το φωτογραφικό του έργο έγινε γνωστό με την έκθεση και την έκδοση αυτού του φωτογραφικού λευκώματος από το ΜΙΕΤ όταν απόκτησε το 1999 το φωτογραφικό αρχείο του ποιητή. Η έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη και με πολύ καλά ασπρόμαυρα τυπώματα και καλύπτει σχεδόν 50 χρόνια φωτογραφικής δραστηριότητας του ποιητή. Σας αφήνω να δείτε μερικές φωτογραφίες  και ας εύχομαι να δείτε και την έκθεση και το ίδιο το  λεύκωμα κάποια στιγμή.

” Το ανά χείρας λεύκωμα σχεδιάστηκε για να συνοδεύσει την ομότιτλη έκθεση που οργάνωσε και επιμελήθηκε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης ως ελάχιστη οφειλόμενη συμβολή στο φετινό «έτος Σεφέρη». Θέμα και περιεχόμενο της έκθεσης είναι οι φωτογραφίες που έβγαλε ο ποιητής, από τα φοιτητικά του χρόνια στο Παρίσι (1918 – 1924) ως τις τελευταίες εκδρομές του στην Ελλάδα το 1969 – 1970 ο φωτογράφος Γιώργος Σεφέρης. Η οφειλή μας δεν είναι μόνο στη μνήμη του ποιητή αλλά και στους κληρονόμους του. Το 1984, με την ευκαιρία της έκθεσης που παρουσιάσε τότε το Μορφωτικό Ίδρυμα σε συνεργασία με το Δήμο Λευκωσίας, στην Πύλη της Αμμοχώστου (24 Μαϊου – 8 Ιουνίου), η Μαρώ Σεφέρη εμπιστεύτηκε στον Ε. Χ. Κάσδαγλη μεγάλο μέρος του φωτογραφικού αρχείου του Γιώργου Σεφέρη, και το 1999 η Άννα Λόντου, ολοκληρώνοντας την γεναιοδωρία της μητέρας της, παρέδωσε στο ίδρυμα όσα αρνητικά είτε αντίτυπα φωτογραφιών βρέθηκαν στο σπίτι της οδού Άγρας.

(ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)”

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Alex Webb – Άλεξ Ουέμπ

Alex Webb – Άλεξ Ουέμπ – Φωτογράφος

Ο Alex Webb γεννήθηκε στις 5 Μαίου του 1952 στο San Francisco στην California. Το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία ξεκίνησε από το γυμνάσιο. Σπούδασε λογοτεχνία και ιστορία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ενώ στο ίδιο πανεπιστήμιο στο Carpenter Center for the Visual Arts σπούδασε φωτογραφία. Το 1974 ξεκίνησε να εργάζεται σαν φωτορεπόρτερ. Μετά από φωτογραφίσεις στην Καραιβική και το Μεξικό ξεκίνησε το ενδιαφέρον του με την έγχρωμη φωτογραφία πράγμα που το συνέχισε σε όλη του την καριέρα με αποτέλεσμα να θεωρείται από τους πρωτοπόρους φωτογράφους στην χρήση του χρώματος.

Το 1979 έγινε μέλος του πρακτορείου Magnum. Έχει δημοσιεύσει πάμπολλα φωτογραφικά λευκώματα που αποτελούν σπουδαία παρακαταθήκη για τις επόμενες φωτογραφικές γενιές. Σας αναφέρω τα πιο σημαντικά. Hot Light/Half-Made Worlds (1986), Under a Grudging Sun (1989) From The Sunshine State (1996), Amazon (1997) Crossings (2003), Istanbul (2007), The Suffering of Light (2011), La Calle (2016), ενώ σε συνεργασία με την γυναίκα του και καλλιτεχνική του σύντροφο την φωτογράφο και ποιήτρια Rebecca Norris Webb τα λευκώματα Violet Isle (2009), Memory City (2014), Alex Webb and Rebecca Norris Webb on Street Photography and the Poetic Image (2014), Slant Rhymes (2017), and Brooklyn: The City Within (2019).

Οι φωτογραφίες του Alex Webb έχουν εκτεθεί σε διάφορα μουσεία και γκαλερί ανά τον κόσμο. Σας αναφέρω μερικά όπως το Walker Art Center, the Museum of Photographic Arts, the International Center of Photography, the Museum of Contemporary Art in San Diego, and the Whitney Museum of American Art, the Metropolitan Museum, NYC, and the High Museum of Art in Atlanta, Georgia. Η δουλειά του υπάρχει σε διάφορες ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές τέχνης. Του έχουν ανατεθεί διάφορα φωτογραφικά έργα από τους οργανισμούς High Museum of Art και the Banesto Foundation στην Ισπανία. Σαν φωτορεπόρτερ έχει συνεργαστεί με τα περισσότερα περιοδικά και εφημερίδες του κόσμου, αλλά ξεχωριστή θέση έχουν οι δημοσιεύσεις και οι συνεργασίες με τα περιοδικά Geo, Time, National Geographic και The New York Times Magazine.

Ο Alex Webb έχει κερδίσει πάρα πολλά βραβεία και υποτροφίες ανάμεσα τους το New York Foundation of the Arts Grant το 1986, το National Endowment for the Arts Fellowshipτο 1990, το Hasselblad Foundation Grant το 1998, μια υποτροφία από το ίδρυμα Guggenheim Fellowship το 2007. Κέρδισε επίσης το Leopold Godowsky Color Photography Award το 1988, το Leica Medal of Excellence το 2000 και το David Octavius Hill Award το 2002. Όλα τους πολύ σημαντικά φωτογραφικά βραβεία.