Στρασάς Φωτογράφος

Ιστορία της Φωτογραφίας, Μαθήματα Φωτογραφίας, , , , , ,

Στρασάς Φωτογράφος – Στρασάδες Φωτογράφοι

Ανάμεσα στις δεκάδες φωτογραφικές ειδικότητες ευδοκίμησε για αρκετές δεκαετίες στην Ελλάδα μια ειδικότητα φωτογράφου, ο στρασάς φωτογράφος που όπως τουλάχιστον δούλευε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 50, 60 και 70 δεν την έχω συναντήσει σε άλλες χώρες . Στρασάς και στρασάδες φωτογράφοι ονομάζονταν οι φωτογράφοι του δρόμου. Η ονομασία προέρχεται από την γερμανική λέξη Straße (στραάσε) που σημαίνει δρόμος. Έτσι χαρακτηρίζονταν ο πλανόδιος φωτογράφος συνήθως χωρίς φωτογραφείο. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα για να χαρακτηριστεί κανείς στρασάς.

Φωτογραφία από στρασά φωτογράφο τέλος δεκαετίας 40′

Ο πλανόδιος φωτογράφος έβγαινε στον δρόμο σε πολυσύχναστα μέρη, γενικά εκεί που ζευγάρια, οικογένειες φίλοι έκαναν την βόλτα τους. Τραβούσαν φωτογραφίες τον κόσμο, συνήθως έπαιρναν μια προκαταβολή και έδιναν μια κάρτα με το γραφείο τους που συνήθως ήταν σε κάποια κεντρική περιοχή, αλλά δεν χρειάζονταν να έχει βιτρίνα, από όπου ο πελάτης μπορούσε να περάσει να πάρει τις φωτογραφίες μετά από μια εβδομάδα. Για να μην έχουν μεγάλη φύρα στο φιλμ οι στρασάδες φωτογράφοι συνήθως την πρώτη φωτογραφία έκαναν πως την τραβούσαν δεν την τραβούσαν πραγματικά και αν ο πελάτης συμφωνούσε και έδινε την προκαταβολή τότε του έλεγαν κάτσε να τραβήξουμε άλλη μια για σιγουριά μην τυχόν βγήκες με κλειστά μάτια και άλλα τέτοια.

Φωτογραφία από στρασά φωτογράφο σε επαρχιακό πανηγύρι  μέσα δεκαετίας 50′

Υπήρχαν πολλών ειδών στρασάδες φωτογράφοι. Αυτόνομοι φωτογράφοι στρασάδες που ήξεραν και να φωτογραφίζουν και να εκτυπώνουν στον σκοτεινό θάλαμο που διέθεταν ένα γραφείο και έκαναν την διαδικασία που ανέφερα πριν. Φωτογράφοι που είχαν υπαλλήλους άλλους φωτογράφους στρασάδες που τους έστελναν στα διάφορα μέρη και οι ίδιοι ασχολούνταν μόνο με την εμφάνιση, εκτύπωση και πώληση των φωτογραφιών. Υπήρχαν φυσικά φωτογράφοι με φωτογραφεία που λειτουργούσαν σαν στρασάδες για να αυξήσουν την πελατεία των μαγαζιών τους και τους τζίρους τους, αλλά και για να γίνουν γνωστοί. Αυτοί οι τελευταίοι ήταν συνήθως οι φωτογράφοι με φωτογραφεία στις επαρχιακές πόλεις ή με συνοικιακά φωτογραφεία στην Αθήνα .

Φωτογραφία από στρασά φωτογράφο κυριολεκτικά στο δρόμο αρχές δεκαετίας 60′

Πολλοί παλιοί γνωστοί φωτογράφοι ξεκίνησαν σαν στρασάδες και μετά άνοιξαν φωτογραφεία ή και άλλες φωτογραφικές επιχειρήσεις. Ο καλός στρασάς φωτογράφος έπρεπε να συνδυάζει τις φωτογραφικές γνώσεις με την ευχέρεια στις δημόσιες σχέσεις/πωλήσεις. Συναφή αντικείμενα με την φωτογραφία που έκαναν οι στρασάδες φωτογράφοι ήταν οι φωτογραφίες στα ξενοδοχεία και στα κρουαζιερόπλοια και βέβαια οι φωτογραφίες στα νυχτερινά μαγαζιά που στην Ελλάδα γνώρισαν ανάπτυξη τις δεκαετίες 80′ και 90′.   Για αρκετά μεγάλο διάστημα υπήρξαν στρασάδες φωτογράφοι που χρησιμοποιούσαν φωτογραφικές μηχανές Polaroind. Αυτού του είδους στρασάδες φωτογράφοι ξέρουμε με σιγουριά ότι υπήρξαν και σε άλλες χώρες, κυρίως τριτοκοσμικές. Υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή στην ταινία UNDER FIRE με έναν τέτοιο φωτογράφο σε ένα κέντρο διασκέδασης υποτίθεται στην Νικαράγουα της δεκαετίας του 70′. Ένας στρασάς με πολαρόιντ που καλά-καλά δεν ξέρει πως λειτουργεί και του δείχνει την χρήση της ο φωτογράφος πρωταγωνιστής της ταινίας.

Φωτογραφία από στρασά φωτογράφο σε δημοφιλή παραλία αρχές 70′

Σαν στρασάς φωτογράφος λειτουργεί και ο συνοικιακός φωτογράφος όταν καλύπτει έκτακτα ή προγραμματισμένα γεγονότα στην περιοχή του όπως σχολικές ή άλλες εκδηλώσεις, παρελάσεις κτλπ. με την διαφορά ότι οι πελάτες ξέρουν που θα αναζητήσουν τις φωτογραφίες. Τις ταραγμένες δεκαετίες μετά τον πόλεμο η ειδικότητα του στρασά φωτογράφου έδωσε επαγγελματική διέξοδο σε πολλούς ανθρώπους ειδικά αριστερούς που δεν ήταν εύκολο να βρουν σταθερή δουλειά μιας και είχαν από πίσω τους συνέχεια την ασφάλεια να ενοχλεί τα αφεντικά τους. Πολλοί συγχέουν τους πλανόδιους με τους υπαίθριους φωτογράφους που είναι εντελώς διαφορετική ειδικότητα που και αυτή ευδοκίμησε στην Ελλάδα και θα αναφερθώ για αυτούς σε άλλη μου ανάρτηση.

Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Μηνά Γεραμά. Ένα σπουδαίο φωτογράφο και άνθρωπο που έφυγε από κοντά μας το 2016. Από εκείνον πρωτοάκουσα τον όρο “Στρασάς Φωτογράφος – Στρασάδες Φωτογράφοι”, όταν τον γνώρισα στις αρχές του 90΄.

Σχετικά άρθρα μπορείτε να διαβάσετε στο παρόν blog είναι

Πλανόδιοι Φωτογράφοι

Υπαίθριοι Φωτογράφοι

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

André Kertész – Αντρέ Κερτέζ

Μαθήματα Φωτογραφίας, Σπουδαίοι Φωτογράφοι,

André Kertész – Αντρέ Κερτέζ – Φωτογράφος

O μετέπειτα διάσημος André Kertész γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1894 στην Ουγγαρία και το πραγματικό του όνομα ήταν Andor Kertész. Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1985 στην Νέα Υόρκη. Ο André Kertész ασχολήθηκε με την φωτογραφία ερασιτεχνικά από πολύ μικρή ηλικία και ήταν αυτοδίδακτος. Ήδη από την πρώτη φωτογραφική του περίοδο στην Ουγγαρία είχε δείξει τις δυνατότητες που είχε, όμως πραγματικά άνθισε φωτογραφικά στο Παρίσι που μετανάστευσε αρκετά μεγάλος στα 30 του και υιοθέτησε το όνομα André. Τα 11 χρόνια που έμεινε στο Παρίσι ήταν δημιουργικότατα και διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ που βρήκε πολλούς μιμητές και ακόλουθους παρόλο που δεν το παραδέχτηκαν ποτέ. Όμως ξέρουμε με βεβαιότητα ότι βοήθησε πολλούς φωτογράφους που έκαναν τα πρώτα τους βήματα εκείνα τα 11 χρόνια, με καθοδήγηση και φωτογραφικές συμβουλές, αλλά και με στέγη, φαγητό και χαρτζιλίκι.

Στο Παρίσι τράβηξε αρκετές από τις σήμερα πολύ γνωστές φωτογραφίες του και δημιούργησε και τα “Distortions” μια σειρά από παραμορφωμένα γυμνά. Ταυτόχρονα έκανε εκτός από δημοσιεύσεις και τις πρώτες εκδόσεις αλλά και μια από τις πρώτες ατομικές εκθέσεις που έκανε ποτέ φωτογράφος. Το 1936 και με τα σύννεφα του Ναζισμού να μαζεύονται πάνω από την Ευρώπη, ξαναπαίρνει τον δρόμο της μετανάστευσης αυτή τη φορά για την Αμερική. Παρόλο που ποτέ δεν σταμάτησε να δημιουργεί και να προσπαθεί να προωθήσει το προσωπικό του έργο, για μια αρκετά μεγάλη περίοδο δυσκολεύεται πάρα πολύ καλλιτεχνικά. Αργότερα σε συνεντεύξεις του παραδέχεται ότι αυτή η περίοδος της Αμερικής ήταν πολύ πιεστική για εκείνον και από άποψη βιοπορισμού, αλλά και από άποψη καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Ευτυχώς έρχεται σχετικά σύντομα (τουλάχιστον ενώ ο Kertész ζούσε ακόμη) η παγκόσμια αναγνώριση που του δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψει και να απελευθερωθεί από τα δεσμά του βιοπορισμού τα οποία τον ανάγκαζαν να κάνει άσχετες φωτογραφικές δουλειές. Σε αυτή την περίοδο που οι αναλυτές του έργου του την ονομάζουν διεθνή συνεχίζει να δημιουργεί μέχρι το 1977 που πεθαίνει η σύντροφος της ζωής του Elizabeth.

Ο André Kertész είναι σπουδαίος φωτογράφος για πάρα πολλούς λόγους και από πολλές απόψεις. Πρώτα από όλα ήταν ένα ανοιχτό μυαλό. Γύρω του δημιουργήθηκε στην Γαλλία αυτό που ξέρουμε σήμερα σαν της άτυπη σχολή της ανθρωπιστικής φωτογραφίας. Τράβηξε φωτογραφία δρόμου, τράβηξε όμως και τοπία πόλης. Έκανε αυτοπορτραίτα ακόμη και στον κουρέα του, αλλά και σκηνοθετημένη φωτογραφία, αλλά το σπουδαιότερο μάθημα μας το πρόσφερε όταν προς το τέλος της ζωής του με μια αυτόματη φωτογραφική μηχανή Polaroid περιορισμένος από την ηλικία και τις φυσικές του δυνάμεις, μέσα στον περιορισμένο χώρο του μικρού διαμερίσματος του στην Νέα Υόρκη, με τα καθημερινά αντικείμενα που τον τριγυρίζουν δημιουργεί πάλι αριστουργηματικές φωτογραφίες και μας δείχνει ότι ο αληθινός καλλιτέχνης μπορεί να αντλήσει έμπνευση από παντού.

Ο Andor Kertész δεν είχε πρόβλημα με το κροπάρισμα, έκοβε ασύστολα όταν ένιωθε ότι η φωτογραφία του το χρειάζονταν. Πειραματίστηκε και με έγχρωμα φιλμ παρόλο που η ποιότητα όπως ήταν φυσιολογικό δεν τον ικανοποιούσε. Με όλα αυτά μας άφησε μια πολύ σπουδαία φωτογραφική καλλιτεχνική παρακαταθήκη.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Alexander Rodchenko – Αλεξάντερ Ροντσένκο

Μαθήματα Φωτογραφίας, Σπουδαίοι Φωτογράφοι,

Αλεξάντερ Ροντσένκο ή  Ρόντσενκο

Ο Алекса́ндр Миха́йлович Ро́дченко γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1891 και πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου του 1956. Με την φωτογραφία ασχολήθηκαν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι, ο Alexander Rodchenko είναι από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της. Σπούδασε ζωγραφική αλλά τον ενδιέφεραν όλες οι τέχνες. Οι πρώτες του επιρροές ήταν οι φουτουριστές και οι κυβιστές, αλλά και ο Kazimir Malevich. Στην σχολή καλών τεχνών του Καζάν γνώρισε και την μετέπειτα γυναίκα και συνεργάτη του, την ζωγράφο Varvara Stepanova. Η ενασχόληση του με τη Ζωγραφική, την γλυπτική, την γραφιστική και τον σχεδιασμό τον έφεραν στην πρώτη γραμμή αυτού που σήμερα ονομάζουμε Ρώσικη Καλλιτεχνική Πρωτοπορία.

Συνεργάστηκε με πάρα πολλούς από τους σπουδαίους σοβιετικούς καλλιτέχνες από όλους τους χώρους (χαρακτηριστική είναι η φιλία του και η συνεργασία με τον σκηνοθέτη και θεωρητικό του κινηματογράφου Dziga Vertov). Πάνω από 10 χρόνια ήταν υπεύθυνος για την αναδιοργάνωση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στην Σοβιετική ένωση, ενώ δίδαξε και στην περίφημη Vkhutemas, σχολή αντίστοιχη της Γερμανικής σχολής Bauhaus. Οι αναζητήσεις του όσο αφορά όλα τα είδη της τέχνης τον έφεραν κοντά στο φωτομοντάζ που το πρωτοανακάλυψε από τους Γερμανούς Ντανταϊστές, έτσι ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1923 για τις ανάγκες εικονογράφησης ενός ποιήματος του φίλου του Vladimir Mayakovsky.

Σύντομα είδε τις τεράστιες δυνατότητες της φωτογραφίας και άρχισε φωτογραφίζει πιο συστηματικά ενώ σημειώνει ότι η φωτογραφία μπορεί να προσφέρει στον καλλιτέχνη “Αντιφάσεις της προοπτικής, αντιθέσεις του φωτός, αντιθέσεις της μορφής, γωνίες λήψης που είναι αδύνατο να επιτευχθούν με το σχέδιο και τη ζωγραφική, επιμηκύνσεις με παραμόρφωση των αντικειμένων, με ένα ακατέργαστο χειρισμό του θέματος. Εικόνες εντελώς νέες, που ποτέ δεν έχετε ξαναδεί, συνθέσεις των οποίων η τόλμη, ξεπερνά τη φαντασία των ζωγράφων”. Για τα επόμενα 20 χρόνια που συνεχίζει να φωτογραφίζει ο Alexander Rodchenko διαμορφώνει ένα εντελώς ξεχωριστό φωτογραφικό στυλ, που για μένα αποτελεί πρότυπο για όλους τους φωτογράφους κυρίως εξαιτίας της απόλυτης ελευθερίας στην διαμόρφωση του κάδρου και στις διαφορετικές γωνίες λήψης που δεν υπακούουν σε κανένα συμβατικό κανόνα σύνθεσης.

Οι φωτογραφίες του Alexander Rodchenko χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες εικονογραφημένων σοβιετικών περιοδικών, αλλά και για αφίσες διαφημιστικές ή προπαγανδιστικές. Μαζί με τα φωτομοντάζ του και την γραφίστικη δουλειά του που δημοσιεύθηκαν σε αντίστοιχα περιοδικά στην Ευρώπη επηρέασαν πάρα πολύ και τη φωτογραφία αλλά και τη γραφιστική του 20ου αιώνα, καθώς μας άφησε μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη σε αυτούς τους δυο τομείς. Σπουδαίο είναι και το καθαρά ζωγραφικό του έργο που επίσης είναι σπουδαίο και σημαντικό όσο αφορά την εξέλιξη της σύγχρονης τέχνης.

Περισσότερα για τον Αλεξάντερ Ροντσένκοστο βιβλίο μου “30 σπουδαίοι φωτογράφοι” που θα ολοκληρωθεί σύντομα

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Kodachrome! Το φιλμ και ο μύθος του

Ιστορία της Φωτογραφίας, ,

Kodachrome φιλμ για έγχρωμες διαφάνειες

Η φωτογραφία όπως ξέρουμε υπήρξε ασπρόμαυρη για πολλά χρόνια και σχεδόν αποκλειστικά για πάνω από100 χρόνια από το 1839 που έχουμε την επίσημη γέννηση της. Στις αρχές του 20ου αιώνα έχουμε τις πρώτες αξιόλογες προσπάθειες για την δημιουργία έγχρωμων φωτογραφιών κυρίως από 2 εταιρείες την Kodak και την Αgfa. Η Kodak πέτυχε χάρη στις προσπάθειες δυο ερασιτεχνών που το πάλευαν για πάνω από 20 χρόνια (είναι χαρακτηριστικό ότι ξεκίνησαν τους πειραματισμούς στην έγχρωμη φωτογραφία όταν ήταν στο γυμνάσιο). Τα παρατσούκλια τους ήταν Man & God και τα κανονικά τους ονόματα Leopold Godowsky Jr. και Leopold Mannes. Για καλή τους τύχη αλλά και καλή τύχη της Kodak όταν έμειναν από χρήματα και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τους πειραματισμούς τους, τους “υιοθέτησε” η Kodak.

Διαφάνεια Kodachrome με το πλαίσιο της

Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν το φιλμ για έγχρωμες διαφάνειες Kodachrome το 1935 με ευαισθησία 10 ASA. Μπορεί να μην ήταν πολύ εύχρηστο από άποψη ευαισθησίας, αλλά μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τοπία και για το στούντιο. Η εξέλιξη του φιλμ χρειάστηκε πολλά χρόνια. Μετά από μια 20ετία παρουσιάστηκε το Kodachrome II το 1954 και μετά από μια ακόμη 20ετία το 1974 τα Kodachrome 25 και Kodachrome 64, ενώ το 1986 κυκλοφόρησε το Kodachrome 200 . Ήδη ένας αντιμονοπωλιακός νόμος είχε αναγκάσει την Kodak να σταματήσει να πουλάει τα φιλμ της με ενσωματωμένη στην τιμή αγοράς και το κόστος της εμφάνισης.

To κουτί με το εμφανισμένο Kodachrome και τα πλαίσια όπως επέστρεφε από τα εργαστήρια της Kodak

Τα συγκεκριμένα όμως φιλμ και όλες τις επόμενες εκδόσεις η Kodak συνέχισε να τα πουλάει στον υπόλοιπο κόσμο εκτός ΗΠΑ με ενσωματωμένη την τιμή εμφάνισης , το κόστος της πλαισίωσης των διαφανειών και τα ταχυδρομικά έξοδα αποστολής και παραλαβής πράγμα που ανέβαζε σε εξωφρενικά επίπεδα την τιμή του φιλμ. Όμως όποιος ήθελε να κάνει έγχρωμη φωτογραφία σε ένα σοβαρό επίπεδο από το 1974 και μετά ήταν αναγκασμένος να χρησιμοποιεί αυτό το φιλμ μέχρι τη στιγμή που ήρθαν τα Fuji. Ευτυχισμένοι ήταν οι φωτογράφοι του National Geographic και άλλων περιοδικών που οι αναθέσεις των φωτογραφήσεων περιελάμβαναν και άφθονες κούτες φιλμ Kodakchrome.

To φιλμ θρύλος Kodachrome 64

Λογικό ήταν ότι όσοι ασχολήθηκαν με την έγχρωμη φωτογραφία το έκαναν χάρη σε αυτό το φιλμ και λιγότερο χάρη στα έγχρωμα αρνητικά που και αυτά τα πρώτα χρόνια δεν έδιναν καλά αποτελέσματα. Ο πιο γνωστός φωτογράφος που προτιμούσε το Kodachrome για πάνω από 30 χρόνια είναι σίγουρα ο Steve MCurry. Η δουλειά του πρόσθεσε και στην δημοτικότητα και στην μυθολογία του φιλμ. Για αυτό το λόγο η Kodak του χάρισε το τελευταίο ρολό Kodachrome που κατασκεύασε το οποίο εμφανίστηκε τον Ιούλιο του 2010 από το τελευταίο εργαστήριο που τα εμφάνιζε στην Αμερική, το Dwayne’s Photo στο Parsons του Kansas. To φιλμ ήταν ένα Kodachrome 64. Ο Steve MCurry δήλωσε για αυτό το τελευταίο Kodachrome “I shot it for 30 years and I have several hundred thousand pictures on Kodachrome in my archive. I’m trying to shoot 36 pictures that act as some kind of wrap up – to mark the passing of Kodachrome. It was a wonderful film.”

To τελευταίο θρυλικό επίσης Kodachrome από τον Steve MCurry

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

40 χρόνια μετά μου χάρισαν μια Lubitel 2

Κείμενα και Φωτογραφίες,

Lubitel 2 διοπτικη με καθρέπτη

Αποφάσισα σήμερα να σας γράψω για την σχέση μου με μια ακόμη φωτογραφική μηχανή μιας και μου χάρισαν μια πρόσφατα. Την Lubitel 2, μια διοπτική με καθρέπτη. Προσπαθώ να θυμηθώ αν ήταν πριν 40 χρόνια πριν ή μπορεί και 41 που έπιασα μια Lubitel 2 στα χέρια μου για πρώτη φορά. Πάντως σίγουρα ήταν στο γυμνάσιο. Γυμνάσιο πήγαινα τις χρονιές 77/78, 78/79, 79/80 οπότε το 1979 δηλαδή πριν από 40 χρόνια, παίζει δυνατά σαν πιθανότητα. Η ενασχόληση μου με την φωτογραφία ξεκίνησε με την οικογενειακή AGFA Optima II που απόκτησα την αποκλειστική της διαχείριση το καλοκαίρι του 1977. Όμως χρειάστηκα κάποιο διάστημα για να καταλάβω ότι αυτή η μηχανή δεν ήταν της προκοπής και ότι αν θέλω να τραβάω πραγματικά καλές φωτογραφίες πρέπει να αποκτήσω είτε μια τηλεμετρική ή μια SLR. Σε σχέση με την οικογενειακή οικονομική κατάσταση το μόνο που θα μπορούσα να ονειρεύομαι ήταν μια Zenit ή μια Kiev.

Όμως κάπου μέσα στο γυμνάσιο απόκτησα εκτός από την συνείδηση ότι η φωτογραφική μου μηχανή δεν είναι καλή και έναν ανταγωνιστή/συναγωνιστή στην φωτογραφία τον συμμαθητή μου τον Παναγιώτη που είχε αποκτήσει μια Lubitel 2. Έτσι προστέθηκε άλλη μια φωτογραφική μηχανή στην λίστα με τις επιθυμίες μου. H Lubitel 2 ήταν ένα σοβιετικό επίτευγμα που δημιουργήθηκε το 1954. Κατασκευάζονταν από διάφορα εργοστάσια μέχρι και την δεκαετία του 80′, στηριγμένη επάνω στην σχεδίαση της Voigtländer Brillant και υπήρξε η Rolleiflex των φτωχών. Έχει κατασκευαστεί σε εκατομμύρια αντίτυπα και σε διάφορες παραλλαγές και ονόματα και έτσι δεν έχει κάποια ιδιαίτερη συλλεκτική αξία. Η μηχανή είναι μια TLR δηλαδή μια Twin Lens Reflex, που δέχεται φιλμ 120 ή 220 και δημιουργεί τετράγωνο καρέ 6Χ6. Ο φακός της είναι 75mm, ο κανονικός για αυτό το φορμά, με διαφράγματα από f4,5 μέχρι f22. Μέσα στο φακό βρίσκεται ένας φωτοφράχτης διαφραγματικού επιπέδου με ταχύτητες B (BULB), 1/15s, 1/30, 1/60, 1/125 και 1/250.

Η Lubitel 2 που στα ρώσικα σημαίνει ερασιτέχνης, για τα δεδομένα της και την τιμή της έβγαζε εκπληκτικές φωτογραφίες. Ειδικά στα μεσαία διαφράγματα ο φακός της ήταν ιδιαίτερα οξύς. Τα αποτέλεσμα που έβγαζε από άποψη ευκρίνειας ήταν εξαιρετικά σε σχέση με την Agfa μου και τον φακό Agfa Color Apotar που διέθετε ο οποίος δεν είχε δαχτυλίδι εστίασης, αλλά εστίαζε σε τρεις προεπιλεγμένες ζώνες , πορτραίτο, ομάδα, τοπίο ((Porträt, Gruppe, Landschaft). Πολύ γρήγορα απόκτησα SLR, μια δανεική Zenit TTL στην αρχή και μια ΖΕΝΙΤ 12XP στην συνέχεια και έτσι την Lubitel δεν την ξανασκέφτηκα, όμως να που πριν από μερικές μέρες λες και η ευχή μου να αποκτήσω και εγώ μια Lubitel δεν είχε ημερομηνία λήξης, μου χάρισαν μια που βρίσκεται σε πολύ κατάσταση και δουλεύει άψογα. Έτσι άλλο ένα παιδικό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα!

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η Αλίκη στη χώρα της Φωτογραφίας

Ιστορία της Φωτογραφίας, Μαθήματα Φωτογραφίας, ,

Charles Lutwidge Dodgson (Lewis Carroll)

Δεν ξέρω αν είναι σε πολλούς ανθρώπους γνωστό ότι ο συγγραφέας του διάσημου παιδικού βιβλίου η Αλίκη στην Χώρα των θαυμάτων Charles Lutwidge Dodgson  (1832 –  1898) ήταν εκτός από τις άλλες του ιδιότητες (μαθηματικός, ιερέας, καθηγητής σε κολέγιο) και παθιασμένος ερασιτέχνης φωτογράφος.

Lewis Carroll

Αυτοπορτραίτο του  Lewis Carroll ανάμεσα στο 1856-1860

Το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία ξεκίνησε με αφορμή μια έκθεση που έγινε στο Λονδίνο το 1951. Μόλις το 1956 απόκτησε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή που την είχε κατασκευάσει η εταιρεία Thomas Ottewill & Co. Δάσκαλος του στην φωτογραφία υπήρξε ο στενός του φίλος, ο γιατρός Reginald Southey (1835 – 1899) που γνωρίστηκαν όταν φοιτούσαν στο ίδιο κολέγιο.

Ο  πιστός φίλος και δάσκαλος στη φωτογραφία του Lewis Carroll, Reginald Southey  με τους σκελετούς του

Η ενασχόληση του με την φωτογραφία υπήρξε μια πολύ σοβαρή δραστηριότητα για τον Charles Lutwidge Dodgson που μόνο από τις ημερομηνίες καταλαβαίνετε ότι ήταν από τους πρωτοπόρους στον χώρο της φωτογραφίας (απόκτησε φωτογραφική μηχανή μόλις 12 χρόνια μετά την δημοσίευση του The Pencil of Nature από τον William Henry Fox Talbot). Το 1863 νοίκιασε ένα χώρο που τον χρησιμοποιούσε σαν φωτογραφικό στούντιο ενώ το 1869 εξασφάλισε άδεια για την δημιουργία ενός ανάλογου χώρου μέσα στο συγκρότημα του κολεγίου του Christ Church όπου ήταν λέκτορας μαθηματικών.

Η κατά πολλούς εμπνευσή του για την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων Άλις Λίντελ

Ο Charles Lutwidge Dodgson που έγινε πιο γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Lewis Carroll υπολογίζουν ότι σε διάστημα 24 ετών που ασχολήθηκε με την φωτογραφία, τράβηξε συνολικά περίπου τρεις χιλιάδες φωτογραφίες που για τα δεδομένα της εποχής και τον τρόπο λειτουργίας του τότε φωτογραφικού εξοπλισμού είναι ένα πολύ μεγάλο νούμερο. Σήμερα υπολογίζεται ότι σώζονται λιγότερες από χίλιες φωτογραφίες του και οι περισσότερες από αυτές είναι πορτραίτα. Δυστυχώς το φωτογραφικό έργο του Lewis Carroll έχει γίνει αντικείμενο έντονου αρνητικού σχολιασμού ειδικά μερικές από τις φωτογραφίες του που απεικονίζουν γυμνά νεαρά κορίτσια. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τέτοιες φωτογραφίες ήταν συνηθισμένες εκείνη την εποχή ενώ είμαστε σίγουροι ότι έχουν γίνει με την συναίνεση των γονέων των παιδιών που ήταν όλοι στο στενό φιλικό κύκλο του Lewis Carroll. Πάντως θεωρώ ότι υπάρχει γενικώς ένα μούδιασμα όσο αφορά το φωτογραφικό έργο του, ενώ κανείς δεν διστάζει να εκθειάσει το λογοτεχνικό του έργο.

Η ποιήτρια Christina Rossetti με την μητέρα της

Η αξία του φωτογραφικού του έργου πάντως είναι και αυτή μεγάλη. Εκτός από το τμήμα με τις φωτογραφίες των νεαρών κοριτσιών που σίγουρα χρειάζεται περισσότερη συζήτηση και διερεύνηση από τους ιστορικούς, ο Lewis Carroll ανήκει στους πρωτοπόρους της φωτογραφίας με ένα ξεχωριστό προσωπικό ύφος που είχε πλήρη συνείδηση ότι δημιουργεί με τις φωτογραφίες του ένα καλλιτεχνικό έργο και άσκησε μεγάλη επίδραση στους μεταγενέστερους φωτογράφους που τους επηρέασε και τους ενέπνευσε. Το 1858 συμμετείχε σε έκθεση φωτογραφίας, στο Λονδίνο που την οργάνωσε η Photographic Society of London. Το φωτογραφικό έργο του Lewis Carroll διακόπηκε ξαφνικά τον Αύγουστο του 1880, 18 χρόνια πριν τον θάνατο του. Δεν έχουμε διαπιστώσει με σιγουριά γιατί σταμάτησε την ενασχόληση του με την φωτογραφία.

Η Alexandra “Xie” Rhoda Kitchin ένα από τα αγαπημένα μοντέλα του Lewis Carroll

Σίγουρα στην εποχή μας το έργο του Lewis Carroll, φωτογραφικό και λογοτεχνικό ερμηνεύεται με διαφορετικό τρόπο από ότι στην εποχή του. Έτσι θα έχει ενδιαφέρον η από εδώ και πέρα κριτική για το έργο του από ειδικούς επιστήμονες.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Η Gertrude Käsebier έμπνευση για τις γυναίκες φωτογράφους

Γυναίκες Φωτογράφοι, Ιστορία της Φωτογραφίας,

Gertrude Käsebier

Σήμερα με την ευκαιρία της ημέρας της γυναίκας σκέφτηκα να αναφερθώ σε μια σπουδαία γυναίκα φωτογράφο την Gertrude Käsebier. Η Gertrude Käsebier γεννήθηκε σαν Gertrude Stanton στις 18 Μαίου του 1852. Για τα παιδιά της χρόνια δεν έχουμε πάρα πολλές πληροφορίες . Ξέρουμε ότι έχασε τον πατέρα της πάρα πολύ νωρίς και ότι μεγάλωσε κυρίως με την γιαγιά της. Στα 22α γενέθλια της παντρεύτηκε τον 28χρονο Eduard Käsebier έναν ευκατάστατο επιχειρηματία. Έκανε 3 παιδιά που τα μεγάλωσε σε μια φάρμα στο New Durham του New Jersey όπου αναζήτησε ένα πιο υγιεινό περιβάλλον. Όμως ο γάμος της δεν ήταν ευτυχισμένος και έτσι παρόλο που δεν πήρε διαζύγιο με τον άντρα της ζούσαν χωριστά. Όμως πάντα ο Eduard Käsebier την στήριζε οικονομικά ακόμη κι όταν στα 37 της αποφάσισε να σπουδάσει καλές τέχνες.

 Gertrude Käsebier

Γύρισε πίσω στην Νέα Υόρκη και ξεκίνησε σπουδές στο κανονικό πρόγραμμα του Pratt Institute of Art and Design όπου τυπικά σπούδασε σχέδιο και ζωγραφική αλλά από την πρώτη στιγμή έπαθε εμμονή με την φωτογραφία. Ακολουθώντας την συνήθεια πολλών φοιτητών εκείνης της εποχής ταξίδεψε στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές της σπουδάζοντας χημεία της φωτογραφίας στην Γερμανία και ζωγραφική στο Παρίσι με τον αμερικανικό ζωγράφο Frank DuMond. Γύρισε στην Αμερική εξαιτίας της ασθένειας του συζύγου της όπου και αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος. Στην αρχή έγινε βοηθός του Samuel H. Lifshey για να μάθει την διαχείριση ενός στούντιο φωτογραφίας. Σε ένα χρόνο το 1896 παρουσίασε 150 φωτογραφίες της, ένα τεράστιο αριθμό για την εποχή εκείνη στο Boston Camera Club. Οι ίδιες φωτογραφίες παρουσιάστηκαν τον Φεβρουάριο του 1897 στο Ινστιτούτο Pratt. Η μεγάλη επιτυχία αυτών των εκθέσεων της έδωσε μεγάλη δημοσιότητα και την ευκαιρία μιας ακόμη έκθεσης στη Φωτογραφική Εταιρεία της Φιλαδέλφειας το 1897 και την ευκαιρία να διδάξει και να μιλήσει για το έργο της. Τότε ήταν που ξεκίνησε να προπαγανδίζει την φωτογραφία στις γυναίκες κάτι που το έκανε όλη της τη ζωή λέγοντας ότι η φωτογραφία είναι μια πολύ ταιριαστή ενασχόληση για τις γυναίκες με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ότι όσες το αποφασίσουν να ασχοληθούν θα εκπλαγούν με το όσο ταιριάζει η φωτογραφία στην γυναικεία φύση.

Χαρακτηριστικό πορτραίτο που τράβηξε η Gertrude Käsebier

Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία δεν θα σας αναφέρω . Μπορείτε να βρείτε πάρα πολλά στο ίντερνετ ξεκινώντας από την wikipedia. en.wikipedia.org/wiki/Gertrude_K%C3%A4sebier  Εγώ αυτή την πλευρά της ήθελα να φωτίσω σήμερα μιας που γιορτάζουμε την γιορτή της γυναίκας. Να τιμήσουμε μια σπουδαία φωτογράφο, αλλά και το παράδειγμα της που αποτέλεσε έμπνευση και αφορμή και για άλλες γυναίκες να ασχοληθούν με την φωτογραφία έμμεσα ή άμεσα μιας και ξέρουμε στα σίγουρα ότι επηρέασε τις Clara Sipprell, Consuelo Kanaga, Laura Gilpin, Florence Maynard και αυτή που εγώ την ονομάζω γιαγιά της φωτογραφίας, τη Imogen Cunningham να ασχοληθούν με την φωτογραφία.

Δύο διαφορετικές εκτυπώσεις του ίδιου αρνητικού

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

 

Ο Henri Cartier-Bresson στην Ελλάδα

Ιστορία της Φωτογραφίας,

Φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson από την Ελλάδα

Ο Henri Cartier-Bresson ο πατριάρχης της φωτογραφίας δρόμου επισκέφτηκε την Ελλάδα αρκετές φορές αλλά έχουμε δει φωτογραφίες του κυρίως από 2 ταξίδια του. Αυτό του 1953 και αυτό του 1961. Επειδή τον συνέδεε αδερφική φιλία με την γάλλο εκδότη και συλλέκτη έργων τέχνης Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ δεν είναι τυχαίο ότι συνάντησε στην Ελλάδα ανάμεσα σε άλλους τον Γιάννη Τσαρούχη (Διαβάστε και το σχετικό άρθρο μου για την φιλία τους,  Η φιλία του Γιάννη Τσαρούχη με τον Henri Cartier-Bresson ) , τον Οδυσσέα  Ελύτη και τον Χατζηκυριάκο Γκίκα. Οι πιο γνωστές του φωτογραφίες είναι φυσικά αυτή που τράβηξε στην Αθήνα το στην οδό ασωμάτων με τις 2 γιαγιάδες και το νεοκλασικό με τις Καρυάτιδες, αλλά και το κοριτσάκι που τρέχει στα σκαλοπάτια στο Κάστρο στη Σίφνο. Όμως Henri Cartier-Bresson είναι αυτός.  Δεν ήταν δυνατόν αυτές οι δύο φωτογραφίες να είναι μόνο οι καλές του φωτογραφίες από την Ελλάδα. Και έτσι είναι. Ανάμεσα σε αρκετές όχι τόσο καλές φωτογραφίες του, υπάρχουν μερικές επίσης αριστουργηματικές. Μια επιλογή από αυτές τις φωτογραφίες αποφάσισα να σας παρουσιάσω σήμερα.

Η διάσημη φωτογραφία στο Κάστρο της Σίφνου

 

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Βασικά Μαθήματα Φωτογραφίας 2019

Φωτογραφικά Νέα, ,

Βασικά Μαθήματα Φωτογραφίας για όλους 2019

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2018 το απόγευμα 6-8 Η Φωτογραφική μου μηχανή και στη συνεχεία 8-10 Οι Φωτογραφικοί φακοί και τα φίλτρα

Τα Βασικά Μαθήματα Φωτογραφίας για όλους είναι πλεον ένας καθιερωμένος θεσμός του Fotoart.  Είναι δίωρα μαθήματα βασικών φωτογραφικών γνώσεων που επαναλαμβάνονται σε αρκετά συχνά χρονικά διαστήματα σε ώρες και μέρες που βολεύουν τους ενδιαφερόμενους έτσι ώστε να μπορούν να τα παρακολουθήσουν όλοι.

Τα βασικά μαθήματα φωτογραφίας για όλους για το 2019 θα είναι τα παρακάτω

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΟΥ ΜΗΧΑΝΗ

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΙ ΦΑΚΟΙ & ΤΑ ΦΙΛΤΡΑ

ΦΩΤΟΜΕΤΡΟ & ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΜΕΤΡΙΑ

ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΦΥΣΙΚΟΣ & ΤΕΧΝΗΤΟΣ

Περισσότερα μπορείτε να με ρωτήσετε στο προσωπικό μου προφίλ στο facebook https://www.facebook.com/dimitrios.asithianakis

 

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

O Πόλοκ στο Μεταξουργείο – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Κείμενα και Φωτογραφίες, ,

O Πόλοκ στο Μεταξουργείο του Δημήτρη Ασιθιανάκη

Αυτό είναι το νέο μου φωτογραφικό λεύκωμα.  Το λεύκωμα περιλαμβάνει 20 φωτογραφίες. Ο τίτλος του λευκώματος “Ο Πόλοκ στο Μεταξουργείο” είναι βέβαια λίγο παραπλανητικός. Δεν συνάντησα τον Jackson Pollock στο Μεταξουργείο, ούτε ανακάλυψα κάποιον χαμένο πίνακα του σε κάποιο από τα ερειπωμένα σπίτια που μ’αρέσει να φωτογραφίζω. Απλά περπατώντας για μια ακόμη φορά στους δρόμους του Μεταξουργείου που είναι μια από τις αγαπημένες μου περιοχές για το φωτογραφικό κυνήγι της Street Art (και από τις αγαπημένες περιοχές των καλλιτεχνών της Street Art από ότι φαίνεται), βρήκα στους τοίχους, στα σκαλοπάτια και στο πεζοδρόμιο ενός παλιού σπιτιού μια εικαστική δημιουργία με την τεχνική του dripping (στάξιμο), που έγινε γνωστή κυρίως από τον Jackson Pollock. Λέω ότι ήταν μια εικαστική δημιουργία γιατί είμαι σίγουρος ότι αυτές οι μπογιές που υπήρχαν εκεί σε αυτό το παλιό σπίτι δεν ήταν το τυχαίο έργο κάποιου μπογιατζή, αλλά είμαι σίγουρος ότι έγιναν συνειδητά από κάποιον καλλιτέχνη της Street Art, που δυστυχώς δεν βρήκα την υπογραφή του. Αντίστοιχα τυχαία όμως “έργα” έχω βρει αρκετές φορές και τα έχω φωτογραφίσει. Η τελευταία φωτογραφία του λευκώματος είναι από ένα καρνάγιο στους Λειψούς, έτσι για να δείτε και την ομορφιά του τυχαίου. Η όλη διαδικασία της ανακάλυψης αυτού του εκπληκτικού έργου, αλλά και της φωτογράφισης του, μέχρι και την δημιουργία αυτού του λευκώματος μου έδωσε μεγάλη χαρά που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Αυτό το λεύκωμα είναι διαθέσιμο δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή (.pdf) για όποια φίλη/φίλο το θέλει. Αρκεί να μου στείλετε ένα email ή ένα μήνυμα στο facebook.

Το εξώφυλλο του λευκώματος

Σας παρέθεσα τον πρόλογο και μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από το λεύκωμα. Βρείτε με στο facebook  https://www.facebook.com/dimitrios.asithianakis

Jackson Pollock

Ο Paul Jackson Pollock γεννήθηκε το 1912 στο Ουαόμινγκ και μεγάλωσε στην Αριζόνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους (αν όχι ο σπουδαιότερος) Αμερικάνους ζωγράφους. Το 1929 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε ζωγραφική με τον Τόμας Χαρτ Μπένσον στο Art Students League. Τα πρώτα έργα του Πόλοκ θεωρούνται επηρεασμένα από τους Μεξικανούς ζωγράφους Νταβίντ Αλφάρο Σικέιρος και Ντιέγο Ριβέρα, ενώ στην συνέχεια τα έργα του γίνονται πιο συμβολικά μιας και επηρεάζεται από τον Πικάσο και του σουρεαλιστές. Το 1944 παντρεύεται την – επίσης ζωγράφο – Λη Κράσνερ και επινοεί την τεχνική του dripping (Στάξιμο). Οι τεχνικές που αναπτύσσει στη ζωγραφική καλούνται συχνά και με τον ευρύτερο όρο action painting. Παρά τον φαινομενικά τυχαίο χαρακτήρα που εμπεριέχεται στην τεχνική του, ο Πόλοκ επεξεργάζεται σχολαστικά τους πίνακές του, οι οποίοι συνήθως είναι ως επί το πλείστον αφηρημένες συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων (murals). Το περιοδικό Time φιλοξενεί εκτενές άρθρο για τον Πόλοκ ήδη από το 1951, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον “μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό καλλιτέχνη”. Δυστυχώς η καλλιτεχνική πορεία του Πόλοκ διακόπηκε πολύ απότομα. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1956.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.