Category Archives: Ιστορία της Φωτογραφίας

Άρθρα σχετικά με την ιστορία της Φωτογραφίας

Η Gertrude Käsebier έμπνευση για τις γυναίκες φωτογράφους

Γυναίκες Φωτογράφοι, Ιστορία της Φωτογραφίας,

Gertrude Käsebier

Σήμερα με την ευκαιρία της ημέρας της γυναίκας σκέφτηκα να αναφερθώ σε μια σπουδαία γυναίκα φωτογράφο την Gertrude Käsebier. Η Gertrude Käsebier γεννήθηκε σαν Gertrude Stanton στις 18 Μαίου του 1852. Για τα παιδιά της χρόνια δεν έχουμε πάρα πολλές πληροφορίες . Ξέρουμε ότι έχασε τον πατέρα της πάρα πολύ νωρίς και ότι μεγάλωσε κυρίως με την γιαγιά της. Στα 22α γενέθλια της παντρεύτηκε τον 28χρονο Eduard Käsebier έναν ευκατάστατο επιχειρηματία. Έκανε 3 παιδιά που τα μεγάλωσε σε μια φάρμα στο New Durham του New Jersey όπου αναζήτησε ένα πιο υγιεινό περιβάλλον. Όμως ο γάμος της δεν ήταν ευτυχισμένος και έτσι παρόλο που δεν πήρε διαζύγιο με τον άντρα της ζούσαν χωριστά. Όμως πάντα ο Eduard Käsebier την στήριζε οικονομικά ακόμη κι όταν στα 37 της αποφάσισε να σπουδάσει καλές τέχνες.

 Gertrude Käsebier

Γύρισε πίσω στην Νέα Υόρκη και ξεκίνησε σπουδές στο κανονικό πρόγραμμα του Pratt Institute of Art and Design όπου τυπικά σπούδασε σχέδιο και ζωγραφική αλλά από την πρώτη στιγμή έπαθε εμμονή με την φωτογραφία. Ακολουθώντας την συνήθεια πολλών φοιτητών εκείνης της εποχής ταξίδεψε στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές της σπουδάζοντας χημεία της φωτογραφίας στην Γερμανία και ζωγραφική στο Παρίσι με τον αμερικανικό ζωγράφο Frank DuMond. Γύρισε στην Αμερική εξαιτίας της ασθένειας του συζύγου της όπου και αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος. Στην αρχή έγινε βοηθός του Samuel H. Lifshey για να μάθει την διαχείριση ενός στούντιο φωτογραφίας. Σε ένα χρόνο το 1896 παρουσίασε 150 φωτογραφίες της, ένα τεράστιο αριθμό για την εποχή εκείνη στο Boston Camera Club. Οι ίδιες φωτογραφίες παρουσιάστηκαν τον Φεβρουάριο του 1897 στο Ινστιτούτο Pratt. Η μεγάλη επιτυχία αυτών των εκθέσεων της έδωσε μεγάλη δημοσιότητα και την ευκαιρία μιας ακόμη έκθεσης στη Φωτογραφική Εταιρεία της Φιλαδέλφειας το 1897 και την ευκαιρία να διδάξει και να μιλήσει για το έργο της. Τότε ήταν που ξεκίνησε να προπαγανδίζει την φωτογραφία στις γυναίκες κάτι που το έκανε όλη της τη ζωή λέγοντας ότι η φωτογραφία είναι μια πολύ ταιριαστή ενασχόληση για τις γυναίκες με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ότι όσες το αποφασίσουν να ασχοληθούν θα εκπλαγούν με το όσο ταιριάζει η φωτογραφία στην γυναικεία φύση.

Χαρακτηριστικό πορτραίτο που τράβηξε η Gertrude Käsebier

Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία δεν θα σας αναφέρω . Μπορείτε να βρείτε πάρα πολλά στο ίντερνετ ξεκινώντας από την wikipedia. en.wikipedia.org/wiki/Gertrude_K%C3%A4sebier  Εγώ αυτή την πλευρά της ήθελα να φωτίσω σήμερα μιας που γιορτάζουμε την γιορτή της γυναίκας. Να τιμήσουμε μια σπουδαία φωτογράφο, αλλά και το παράδειγμα της που αποτέλεσε έμπνευση και αφορμή και για άλλες γυναίκες να ασχοληθούν με την φωτογραφία έμμεσα ή άμεσα μιας και ξέρουμε στα σίγουρα ότι επηρέασε τις Clara Sipprell, Consuelo Kanaga, Laura Gilpin, Florence Maynard και αυτή που εγώ την ονομάζω γιαγιά της φωτογραφίας, τη Imogen Cunningham να ασχοληθούν με την φωτογραφία.

Δύο διαφορετικές εκτυπώσεις του ίδιου αρνητικού

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

 

Ο Henri Cartier-Bresson στην Ελλάδα

Ιστορία της Φωτογραφίας,

Φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson από την Ελλάδα

Ο Henri Cartier-Bresson ο πατριάρχης της φωτογραφίας δρόμου επισκέφτηκε την Ελλάδα αρκετές φορές αλλά έχουμε δει φωτογραφίες του κυρίως από 2 ταξίδια του. Αυτό του 1953 και αυτό του 1961. Επειδή τον συνέδεε αδερφική φιλία με την γάλλο εκδότη και συλλέκτη έργων τέχνης Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ δεν είναι τυχαίο ότι συνάντησε στην Ελλάδα ανάμεσα σε άλλους τον Γιάννη Τσαρούχη (Διαβάστε και το σχετικό άρθρο μου για την φιλία τους,  Η φιλία του Γιάννη Τσαρούχη με τον Henri Cartier-Bresson ) , τον Οδυσσέα  Ελύτη και τον Χατζηκυριάκο Γκίκα. Οι πιο γνωστές του φωτογραφίες είναι φυσικά αυτή που τράβηξε στην Αθήνα το στην οδό ασωμάτων με τις 2 γιαγιάδες και το νεοκλασικό με τις Καρυάτιδες, αλλά και το κοριτσάκι που τρέχει στα σκαλοπάτια στο Κάστρο στη Σίφνο. Όμως Henri Cartier-Bresson είναι αυτός.  Δεν ήταν δυνατόν αυτές οι δύο φωτογραφίες να είναι μόνο οι καλές του φωτογραφίες από την Ελλάδα. Και έτσι είναι. Ανάμεσα σε αρκετές όχι τόσο καλές φωτογραφίες του, υπάρχουν μερικές επίσης αριστουργηματικές. Μια επιλογή από αυτές τις φωτογραφίες αποφάσισα να σας παρουσιάσω σήμερα.

Η διάσημη φωτογραφία στο Κάστρο της Σίφνου

 

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Contax RTS 40 χρόνια μετά

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής,

Contax RTS SLR

Η δεκαετία του 70′ ήταν η δεκαετία του πολύ σκληρού ανταγωνισμού από τις γιαπωνέζικές εταιρείες κατασκευάστριες φωτογραφικών μηχανών (λέγε με SLR). Όλοι ήθελαν κομμάτι από την πίτα των Pentax και των Nikon που για πάνω από 15 χρόνια κανείς δεν μπόρεσε να αμφισβητήσει την υπεροχή τους. H Yashica ήταν μια εταιρεία που προσπαθούσε πάρα πολύ. Ενώ στις διοπτικές με καθρέπτη (στυλ Rolleiflex) είχε μια πολύ πετυχημένη εμπορικά σειρά με τις Yashica Mat, το ίδιο και στις 35αρες τηλεμετρικές με την Electro 35, στις SLR δεν τα είχε πάει τόσο καλά.

Η πρώτη που αναβίωσε την ιστορική σειρά το 1974, η CONTAX RTS με μοτέρ προώθησης του φιλμ

Η κορυφαία της προσπάθεια ήρθε με ένα μυστικό πρόγραμμα με το κωδικό όνομα “Top Secret Project 130”. Η Yashika σε συνεργασία με την Zeiss δημιούργησαν μια καινούργια σειρά SLR με το ιστορικό όνομα της CONTAX. Η Yashica ανέθεσε την σχεδίαση των νέων μηχανών στον Prof. Dr. Katsuiko Sugaya ενώ το σχεδιαστικό γραφείο της Πόρσε πρόσθεσε και αυτό την πινελιά του. Ταυτόχρονα η Zeiss σχεδίασε από την αρχή μια σειρά φακών και μια καινούργια μπαγιονέτ άρμοση την CONTAX/Yashica (C/Y). Οι φακοί αυτής της σειράς ήταν οι Carl Zeiss T*.

H CONTAX RTS III του 1990

Οι νέες αυτές CONTAX  παρόλο που ήταν ακριβές τα πήγαν αρκετά καλά κυρίως χάρη στους εξαιρετικούς φακούς της σειράς. Ακόμη καλύτερα τα πήγαν τα πολύ φθηνότερα μοντέλα της Yashika που δεχόταν τους ίδιους φακούς. Έτσι είχαμε το φαινόμενο πολλοί να αγοράζουν τις εισαγωγικές φθηνές SLR της Yashica με τους ακριβούς Carl Zeiss T*. Παρόλο που η κυκλοφορία της CONTAX RTS (από το Real Time System του ολοκαίνουργιου συστήματος φωτοφράχτη) το 1974 προκάλεσε αίσθηση στον φωτογραφικό κόσμο, η Yashica πάλι δεν είχε την εμπορική επιτυχία που ζητούσε.

H Contax S2 του 1992 πλήρως μηχανική, άργησε 10 χρόνια καθώς η με αντίστοιχες δυνατότητες μηχανική FM2 της Nikon, είχε κυκλοφορήσει το 1982 στην πρώτη και το 1984 στην οριστική κλασική και δημοφιλέστατη έκδοση

Στην ίδια σειρά μηχανών CONTAX κυκλοφόρησαν αρκετές φωτογραφικές μηχανές (πάνω από 15), αλλά και αρκετοί φακοί που η φήμη για την εξαιρετική τους ποιότητα τους ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Όσο αφορά τις ναυαρχίδες του συστήματος, η CONTAX RTS II  κυκλοφόρησε 1982 και η CONTAX RTS III  το 1990. Το 1992 κυκλοφόρησε η ST που έφτανε σε ταχύτητα 1/6000.  Το 1992 η πλήρως μηχανική και επετειακή S2, για να γιορτάσει τα 60 χρόνια της Contax, ενώ το 1996 η CONTAX AX με αυτόματη εστίαση. Πάντως σε ένα τεστ που είχα διενεργήσει την δεκαετία του 90′ στους διαθέσιμους φακούς 50mm f:1,4 για SLR, θυμάμαι ότι σε συνολική ποιότητα είχε βγει νικητής ο Planar T* 50/1.4 του φίλου μου το Γιώργου του Ντομάτα, ενώ ο δικός μου ο Nikon NIKKOR 50mm f/1.4 AI-S είχε λίγο καλύτερο κοντράστ. Δεν συζητάμε ότι ο Leica, o Minolta, και ο Canon που συμμετείχαν στο τεστ είχαν όλοι παρόμοια αποτελέσματα.

Η Contax AX του 1996 παρόλες τις καινοτομίες άργησε κι αυτή, σε 3 χρόνια θα κυκλοφορούσε η Nikon D1που θα έφερνε μια νέα εποχή στην φωτογραφία

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η πρώτη μονοοπτική φωτογραφική μηχανή με καθρέπτη

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής,

Kine Exakta 1936

Το 1936 η γερμανική εταιρεία Ihagee που είχε ιδρύσει το 1912 ο Ολλανδός Johan Steenbergen παρουσίασε μια μοναδική για την εποχή φωτογραφική μηχανή. Μια μονοοπτική  με καθρέπτη που έπαιρνε ρολό φιλμ 35mm και δημιουργούσε καρέ 24χ36mm όπως η Leica και Contax, την Kine Exakta. Η Ihagee είχε δείξει ήδη τις δυνατότητες της στην παραγωγή μιας επαγγελματικής φωτογραφικής μηχανής που να αποτελεί την καρδιά ενός φωτογραφικού συστήματος από το 1933 όταν παρουσίασε την Exakta VP που χρησιμοποιούσε φιλμ 127.

Η αμερικάνικη διαφήμιση τα λέει όλα. Μια φωτογραφική μηχανή με πραγματικό καθρέπτη που δεν έχει σφάλμα παράλλαξης. Αυτό που βλέπεις, αυτό καταγράφεται και στο φιλμ, δίνοντας σου απόλυτη ελευθερία στο καδράρισμα και στην εστίαση. Ταχύτητες από 12 δευτερόλεπτα (η αναβαθμισμένη Leica του 1935 έφτανε μέχρι 1 δευτερόλεπτο) μέχρι 1/1000 και φακούς μέχρι F:1,9 φωτεινότητα, ευρυγώνιους και τηλεφακούς και δωρεάν εγχειρίδιο

Η Kine Exakta ήταν κι αυτή η καρδιά ενός συστήματος που περιελάμβανε διάφορα αξεσουάρ. Επειδή η Ihagee  δεν έφτιαχνε φακούς οι μηχανές της πουλιόταν με φακούς από άλλους κατασκευαστές συνήθως τους Schneider Xenar  και τους Carl Zeiss Tessar και Biotar Η μηχανή προωθήθηκε σαν η οικονομική από άποψη τιμής, αλλά και από άποψη κόστους φιλμ μικρή αδερφή της Exakta VP, αλλά κατέληξε οι εκδόσεις της να γίνουν πιο δημοφιλείς και σαν να μην έφτανε αυτό έγινε η φωτογραφική μηχανή που έστρωσε το σχεδιαστικό μονοπάτι που όλοι επάνω του βαδίζουμε μέχρι σήμερα.

Βέβαια το οικονομική μην το παίρνετε και πολύ τις μετρητοίς γιατί οι μηχανές εκείνη την εποχή δεν απευθύνονταν σε όλο τον κόσμο, αλλά σε ανθρώπους που είχαν οικονομική άνεση. Για παράδειγμα η πιο φτηνή έκδοση της Kine Exakta με τον Carl Zeiss Tessar, τότε κόστιζε γύρω στα 100 δολάρια, αλλά σε σημερινές τιμές θα έκανε γύρω στα 1500 δολάρια.

Η Kine Exakta έπεσε και αυτή θύμα του πολέμου. Το εργοστάσιο καταστράφηκε ολοκληρωτικά στον μεγάλο βομβαρδισμό της Δρέσδης τον 1945. Με το τέλος του πολέμου βρέθηκε στον σοβιετικό τομέα της Γερμανίας. Το εργοστάσιο ξαναστήθηκε και συνέχισε να παράγει και να αναπτύσσει την Kine Exakta με κάποιους από τους παλιούς εργαζόμενους και στελέχη της επιχείρησης. Βέβαια ο ιδιοκτήτης ήταν στην δύση και με μηνύσεις προσπαθούσε να πάρει πίσω ότι μπορούσε (δεν κατάφερε τίποτε). Σαν αποτέλεσμα έχουμε δυτικά μοντέλα Exakta και ανατολικά μοντέλα Exakta.

Η Kine Exakta με τον Schneider Xenar 50mm f:2,8

Πάντως μέχρι την επέλαση των γιαπωνέζων στα τέλη της δεκαετίας του 50′ η Exakta τα πήγαινε αρκετά καλά στις προτιμήσεις των φωτογράφων διεθνώς. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ταινία του Alfred Hitchcock “Σιωπηλός Μάρτυς” (Rear window 1954), ο πρωταγωνιστής φωτογράφος που τον ο υποδύεται ο James Stewart ( οι φήμες λένε ότι ο ρόλος στηρίχτηκε στον φωτογράφο Ρόμπερτ Κάπα και την σχέση του με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν) χρησιμοποιεί σε όλη την ταινία μια Exakta Varex VX που στην ουσία είναι μια αναβαθμισμένη Kine Exakta με πεντάπρισμα.

Δύο  από τις αφίσες της ταινίας Rear Window

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Το τυχερό 7

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής, , , ,

Η σειρά 7000 των crop φωτογραφικών μηχανών της Nikon

Έλειψα πάνω από 2 εβδομάδες από τις αναρτήσεις του blog μου, αλλά πάντα στην έναρξη των μαθημάτων δίνω το βάρος στον σχηματισμό των τμημάτων και στις ανάγκες των μαθητών μου. Ε ναι δεν θα μιλήσω για το 7 νούμερο που είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένο για πολλούς ανθρώπους. Αλλά για την σειρά των crop ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών της Nikon που είναι οι αγαπημένες μου. Μπορεί να είχα κι άλλες πριν από αυτές και προφανώς θα έχω κι άλλες και μετά, αλλά έχοντας τραβήξει μέχρι τώρα αρκετά με 3 από τις 4 φωτογραφικές μηχανές της σειράς, πραγματικά τις θεωρώ πολύ ξεχωριστές.

Η πρώτη μιας σπουδαίας σειράς crop φωτογραφικών μηχανών της Nikon, η D7000

Η πρώτη φωτογραφική μηχανή της σειράς ήταν η 7000 που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2010 και πραγματικά έκανε την διαφορά κυρίως όσο αφορά τα χειριστήρια, το βάθος χρώματος και το εύρος έκθεσης . Η μηχανή ήταν η διάδοχος της D90 και μια φθηνότερη D300S για όλους τους αναλυτές, αλλά γρήγορα η μηχανή ανέδειξε τον δικό της εντελώς ξεχωριστό χαρακτήρα. Ειδικά όταν το 2011 πήρε το βραβείο Red Dot product design. Εγώ τα μοναδικά μειονέκτηματα που της έβρισκα όσο την χρησιμοποιούσα ήταν τα 16 Mpixel που τα θεωρούσα λίγα και τον αρκετό ψηφιακό θόρυβο στα ανεβασμένα ISO.

Αυτό ήρθε να το διορθώσει τον Φεβρουάριο του 2013 η κυκλοφορία της Nikon D7100 που είχε ακόμη καλύτερο επεξεργαστή και 24 Mpixel, αλλά και καλύτερη οθόνη, όμως το πρόβλημα του ψηφιακού θορύβου παρέμενε. Πράγμα που διορθώθηκε αρκετά τον Μάρτιο του 2015 με την κυκλοφορία της Nikon D7200. Η μηχανή είναι καλή σε όλα τα επίπεδα και αυτή θεωρώ την πιο ολοκληρωμένη φωτογραφική μηχανή της σειράς. Η D7500 που ήρθε τον Απρίλιο του 2017 δεν ξέρω για πιο λόγο, (Ίσως για να προσφέρει μια φθηνότερη D500 στο κοινό;) την θεωρώ πισωγύρισμα για την σειρά, κυρίως για τα 20 Mpixel και την μια κάρτα μνήμης. Βέβαια ίσως την αδικώ γιατί δεν την έχω δουλέψει.

Η πάνω πλευρά της Nikon D7200 με τον φακό κιτ 18-140mm και τα εξαιρετικά χειριστήρια, είναι κατά την άποψη μου η πιο ολοκληρωμένη crop DSLR και σε σχέση και με την λογική τιμή της

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η αντίπαλος της Leica λεγόταν Contax

Uncategorized, Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής,

H ιστορία της Contax

Η πολύ γνωστή εταιρεία φωτογραφικών Zeiss Ikon, όχι μόνο έβλεπε πάντα την Leitz σαν αντίπαλο, αλλά στην ουσία δημιουργήθηκε από την συγχώνευση πολλών γερμανικών φωτογραφικών εταιρειών την δεκαετία του 20′ που αποφάσισαν να σηκώσουν το γάντι στον ανταγωνισμό και να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να δημιουργήσουν προϊόντα που θα απαντήσουν στην δημοφιλία και την μεγάλη εμπορική τους επιτυχία. Το όνομα αυτής της απάντησης ήταν Contax Ι και ήταν μια τηλεμετρική 35αρα με πάρα πολλά αναβαθμισμένα τεχνολογικά χαρακτηριστικά που εμφανίστηκε το 1933. Όμως από ότι φάνηκε αμέσως μετά από την κυκλοφορία της, η Zeiss βιάστηκε να κυκλοφορήσει την φωτογραφική μηχανή που παρουσίασε προβλήματα ποιοτικού ελέγχου και αξιοπιστίας, καθώς χρειάζονταν συχνές επισκευές.

Η Contax I με την δερμάτινη θήκη της, ένα προϊόν πολυτέλειας

Όμως μερικές τεχνολογικές καινοτομίες που παρουσιάστηκαν στην Contax έγιναν στάνταρ για την φωτογραφική βιομηχανία. Για παράδειγμα η μπαγιονέτ άρμοση για τον φακό και ο μεταλλικός φωτοφράχτης κάθετης κίνησης. Ευτυχώς η Zeiss κυκλοφόρησε πάρα πολλές εκδόσεις της Contax I, ενώ απέσυρε τις πρώτες για βελτιώσεις. Ταυτόχρονα ετοίμασε σε μόλις 3 χρόνια την Contax II που διόρθωσε όλα τα θέματα της Ι και σχεδόν ταυτόχρονα την ίδια χρονιά την Contax III με ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου. Αυτές ήταν οι δύο μηχανές που δημιούργησαν  τον θρύλο της Contax.

Η Contax II του 1936

Bέβαια η Ζeiss ακολούθησε την μοίρα πολλών γερμανικών εταιρειών που πρώτα τις χτύπησε ο πόλεμος και μετά τα κτίρια και οι εργαζόμενοι (όσοι επέζησαν) βρέθηκαν στο σοβιετικό τμήμα της Γερμανίας. Πάντως στον μεγάλο βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους συμμάχους το εργοστάσιο της Ζeiss Icon που μάλιστα έφτιαχνε και κιάλια για τον γερμανικό στρατό έμεινε ανέπαφο.

Η Contax III του 1936 με το ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου. Αυτή και η προκάτοχος της Contax II, είναι οι φωτογραφικές μηχανές που δημιούργησαν τον μύθο των Contax

Αυτό είχε σαν συνέπεια αυτές οι εταιρείες να συνεχίσουν την ζωή τους με παράλληλη λειτουργία. Με τους ιδιοκτήτες να συνεχίζουν την λειτουργία τους στην Δυτική Γερμανία, ενώ οι περισσότεροι παλιοί εργαζόμενοι να συνεχίζουν την πορεία της εταιρείας στην Ανατολική Γερμανία. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα υπήρχαν και δικαστικές διαμάχες ανάμεσά τους. Σε μια από αυτές τις διαμάχες οι ανατολικές εταιρείες έχασαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν το όνομα Contax για τα προϊόντα τους. Ταυτόχρονα τα περισσότερα σχέδια φωτογραφικών μηχανών αντιγράφηκαν από τους σοβιετικούς και δόθηκε εντολή να κατασκευαστούν από ρώσικα εργοστάσια, όπως έγινε και με τις Contax από την Kiev και το εργοστάσιο Arsenal στην Ουκρανία. Οι Kiev III και  Kiev 4 ήταν ολόιδια αντίγραφα των Contax ΙΙ και Contax ΙΙΙ. Εκτός από τα σχέδια και τα περισσότερα μηχανήματα που υπήρχαν στα ανατολικογερμανικά εργοστάσια δόθηκαν σαν αποζημίωση στους σοβιετικούς και μοιράστηκαν στα σοβιετικά εργοστάσια.

Η Kiev 4 με το ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου ολόιδια με την Contax III

Όλο το τμήμα της γερμανικής φωτογραφικής βιομηχανίας στην ανατολή πάλεψε με νύχια και με δόντια να σταθεί στα πόδια του μέσα από την καταστροφή και την διάλυση και τα κατάφερε μια χαρά αφού σε μια αντίστοιχη κίνηση με αυτή της Zeiss του 1926, ενώθηκαν όλες οι φωτογραφικές εταιρείες με το όνομα Pentacon ( από το Pentaprism και το Contax) που από το 1959 που συνέχισε την κατασκευή φωτογραφικών μηχανών για τις επόμενες δεκαετίες, τις πολύ γνωστές Praktica. Μάλιστα πρέπει να σημειώσω ότι μόνο στην ανατολική Γερμανία μπόρεσαν να κατασκευάσουν SLR που στάθηκαν ικανές να ανταγωνιστούν τις ιαπωνικές εταιρείες (έστω όσο αφορά την τιμή), ενώ στην δυτική Γερμανία μόνο η Leica συνέχισε με επιτυχία την πορεία της.

Η Contax D ήταν η τελευταία ανατολικόγερμανική μηχανή με το όνομα Contax

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η πρώτη φωτογραφία σε αρνητικό 24Χ36mm με Leica

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής

Η πρώτη φωτογραφία με την Ur-Leica από τον Oskar Barnack

Στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα ένας φωτογράφος, μηχανικός και εφευρέτης ο Oskar Barnack (1879-1936) εργάζονταν στο εργοστάσιο της εταιρείας οπτικών Leitz στην μικρή πόλη Wetzlar. Ο Oskar Barnack αποτελούσε μεταγραφή που θα αποδεικνύονταν χρυσή για το αφεντικό του Ernst Leitz, από την αντίπαλη εταιρεία οπτικών Zeiss Icon.

To πρωτότυπο της Leica Ur-Leica

Ο Oskar Barnack παθιασμένος φωτογράφος αλλά και ταξιδιώτης βασανίζονταν από άσθμα και έτσι προσπάθησε να κατασκευάσει μια φωτογραφική μηχανή μικρή και ελαφριά για να μπορεί πρώτα από όλα ο ίδιος να την κουβαλάει. Ξέχασε την λογική του να φορτώνει την μηχανή αυτή με φωτογραφικές πλάκες 6Χ9 ή 9Χ12 που φτιάχνονταν συνήθως οι φωτογραφικές μηχανές και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το κινηματογραφικό φιλμ των 35mm που είχε καθιερωθεί στην βιομηχανία του σινεμά. Βάζοντας το σε καρούλια. Για να μεγαλώσει λίγο ακόμη το καρέ του αρνητικού των φωτογραφιών αποφάσισε το φιλμ να κινείται οριζόντια μέσα στην φωτογραφική μηχανή και όχι κάθετα και έτσι στην αναλογία 3 προς 2 που επέλεξε έδινε ένα καρέ 24Χ36mm.

Η ιστορική πρώτη φωτογραφία του Barnack  με το πρωτότυπο της Leica

H αναμνηστική πλάκα στο πεζοδρόμιο στο σημείο που τραβήχτηκε η πρώτη φωτογραφία με Leica

Ο Barnack το πρωτότυπο αυτής της ελαφριάς μηχανής που το είχε έτοιμο το 1913 το ονόμασε Leica από τα αρχικά γράμματα των λέξεων Leitz και Camera. Όταν ολοκλήρωσε την μηχανή και την φόρτωσε με φιλμ αποφάσισε να την δοκιμάσει. Βρήκε βόλτα στην αγορά της πόλης του και τράβηξε μερικές φωτογραφίες. Η πρώτη φωτογραφία είναι αυτή που σας παραθέτω και μάλιστα σήμερα στο σημείο που στάθηκε ο Oskar Barnack και πάτησε το κουμπί της Ur-Leica υπάρχει αναμνηστική πλάκα.

Ο Oskar Barnack 

Η ιστορία από εκεί και πέρα είναι σε γενικές γραμμές γνωστή. Πρώτα φτιάχτηκαν καμιά 30 μηχανές της λεγόμενης σειράς Leica 0 που δόθηκαν σε φωτογράφους ώστε να που την γνώμη τους και να προτείνουν βελτιώσεις. ‘Έπειτα φτιάχτηκαν 1000 κομμάτια από την Leica I που παρουσιάστηκαν στην ανοιξιάτικη εμπορική έκθεση της Λειψίας και ήταν μια άμεση εμπορική επιτυχία. Έτσι ξεκίνησε ο μύθος των Leica. Οι φωτογραφικές μηχανές της Leica χρησιμοποιήθηκαν για όλες τις επόμενες δεκαετίες από χιλιάδες φωτογράφους είτε για προσωπική καλλιτεχνική φωτογραφία, είτε για εμπορική φωτογραφία.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Οι SLR της Leica

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής

Η αντεπίθεση της  Leica στην Ιαπωνική λαίλαπα

Την δεκαετία του 50 η Ιαπωνική φωτογραφική βιομηχανία  στράφηκε στην κατασκευή και την ανάπτυξη όλο και καλύτερων και φθηνότερων SLR. Όμως αυτό που τρόμαξε την αυτοκράτειρα Leitz-Leica που 35 χρόνια κυριαρχούσε στις τηλεμετρικές φωτογραφικές μηχανές και στους φακούς -τις μηχανές που οι φωτογράφοι ονόμαζαν μινιατούρες- ήταν η απρόσμενη εμπορική επιτυχία, αλλά και τα χαρακτηριστικά μηχανών σαν την Asahi Pentax και τη Nikon F. Έτσι αναγκάστηκε από τα πράγματα να στραφεί και εκείνη στο να κατασκευάσει την δική της SLR.

Το σύστημα της Leica Visoflex III  με φακό 90mm προσαρμοσμένο σε μια Leica M3

       

Ο Ernesto “Che” Guevara φανατικός φωτογράφος, με μια Leica με το σύστημα Visoflex

Η πρώτη αποφασιστική κίνηση έγινε το 1964, πέντε μόλις χρόνια (για τα δεδομένα της εποχής ήταν πολύ γρήγορη αντίδραση) από την πρώτη παρουσίασης της Nikon F. To όνομα της μηχανής απάντησης της Leica καθόλου πρωτότυπο, ακολούθησε την γιαπωνέζικη πεπατημένη, Leicaflex. Η Leicaflex ήταν μια μηχανή που βγήκε σε αρκετές εκδόσεις από το 1964 μέχρι το 1976 στην αγωνιώδη προσπάθεια να ανταγωνιστεί τους γιαπωνέζους στο γήπεδό τους, στις SLR.

Η πρώτη πραγματική SLR από την Leica,   μια Leicaflex που για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους ήταν μια παταγώδης εμπορική αποτυχία

Όμως οι SLR της Leica  συνάντησαν μουδιασμένη υποδοχή. Πρώτον γιατί ήταν πανάκριβες σε σχέση με τις γιαπωνέζικές και δεύτερον αυτοί οι σατανάδες η γιαπωνέζοι σε κάθε μοντέλο παρουσίαζαν και μια καινούργια συναρπαστική δυνατότητα που έκαναν  τους φωτογράφους να τους προτιμούν.

Στην σειρά R μέχρι την Leica R7 είναι φανερή η επίδραση των Minolta της σειράς Χ, εδώ η πρώτη της σειράς η Leica R3

Οι κύριοι ανταγωνιστές εκείνα τα πρώτα χρόνια όταν οι γιαπωνέζοι σταμάτησαν να κάνουν τηλεμετρικές μηχανές αντίγραφα της Leica, ήταν οι Nikon, οι Pentax και οι Minolta. Όμως γρήγορα την επόμενη δεκαετία έκαναν κι άλλες μηχανές δυναμική είσοδο. Οι Canon και οι Olympus οπότε η Leica χρειάζονταν κάτι πιο δραστικό.

Η Leica R7 είναι η τελευταία της σειράς R που σχεδίασε η Minolta

Η επόμενη απάντηση της Leica στον καταιγισμό γιαπωνέζικων SLR ήταν η σειρά R και μάλιστα μετά την παταγώδη αποτυχία των Leicaflex, είχε αποφασίσει να συνεργαστεί με την Minolta για την επόμενη SLR της. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν η Leica R3 το 1974-1980, η Leica R4 και παραλλαγές το 1980-1984, η Leica R5 το 1987, η Leica R6 το 1988–1992 με απόλυτα μηχανική λειτουργία, την μπαταρία την είχε μόνο για το φωτόμετρο και η τελευταία της συνεργασίας με την Minolta η Leica R7. Το επόμενο μοντέλο ήταν ολοκληρωτική σχεδίαση και παραγωγή Leica η R8 το 1996–2002 και το τελευταίο μοντέλο αυτής της λογικής και σειράς η Leica R9, που παράγονταν μέχρι το 2009.

H  Leica R8 η πρώτη SLR στη σειρά R που σχεδίασε η Leica μόνη της

Όμως οι φωτογραφικές μηχανές που όχι μόνο συνέχισαν αλλά και δυνάμωσαν την φήμη της Leica ήταν οι τηλεμετρικές της σειράς M που διαδέχτηκαν τις Leica I, Leica II, Leica III και δημιούργησαν τον δικό τους μύθο, πάντα βέβαια μαζί με τους θρυλικούς φακούς της Leitz. Η σειρά M με πρώτη την Μ3 του 1954 ήταν μια καινούργια αρχή για τις τηλεμετρικές φωτογραφικές μηχανές της Leica μιας και εγκαινίασε και την μπαγιονέτ άρμοση για τους φακούς (μέχρι τότε οι φακοί της Leica ήταν βιδωτοί). Μια εξαιρετική σειρά φωτογραφικών μηχανών που έβαλε την Leica στην νέα μεταπολεμική εποχή και έκανε την εταιρεία αυτή που γνωρίσαμε στο τελευταίο μισό του 20ου αιώνα.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

 

Αυτόνομες Υποβρύχιες Φωτογραφικές Μηχανές

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής

Η  Καλυψώ και οι απόγονοι της

Ο Jacques-Yves Cousteau (1910–1997) δεν ήταν μόνο πρωτοπόρος στην υποβρύχια εξερεύνηση και τον αυτόνομο καταδυτικό εξοπλισμό, αλλά επίσης πρωτοπόρος στην υποβρύχια φωτογραφία και κινηματογράφηση. Για να καταφέρει όλα αυτά τα σπουδαία που κατάφερε στην εξερεύνηση των βυθών πολλές φορές έπρεπε να εφεύρει και να σχεδιάσει από την αρχή διάφορα εργαλεία και βοηθήματα.   Ένα από αυτά τα εργαλεία ήταν μια υποβρύχια αυτόνομη φωτογραφική μηχανή που σχεδίασε το 1960 με τον φίλο του αεροναυπηγό και εφευρέτη Jean de Wouters (1905 – 1973). Την μηχανή την ονομάσαν Calypso και την κατασκεύασαν στην Γαλλία.

Η Calypso που κυκλοφόρησε και σαν Calypso–phot

Το 1963 πούλησαν την σχεδίαση της μηχανής και των φακών στην Nikon που χάρη στην Calypso εγκαινίασε την σειρά αυτόνομων υποβρύχιων φωτογραφικών μηχανών Nikonos.

H Nikonos III που κυκλοφόρησε το 1975

Στην σειρά κυκλοφόρησαν οι Nikonos I, Nikonos II, Nikonos III, Nikonos IV και Nikonos V κάνοντας διάσημη την Nikon και στους κύκλους των ανθρώπων της αυτόνομης κατάδυσης.

Η Nikonos V του 1984 που ολοκλήρωσε την διάσημη σειρά

Το 1992 η Nikon κυκλοφόρησε ένα εντελώς πρωτοποριακό σύστημα υποβρύχιας φωτογραφικής μηχανής που δεν στηρίζονταν ποιά στην σχεδιάση του Jacques-Yves Cousteau. H νέα μηχανή ήταν η Nikonos RS. Μια κανονική SLR αυτόματης εστίασης με τους δικούς της φακούς.

Η πρώτη υποβρύχια SLR αυτόματης εστίασης η Nikonos RS του 1992

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η προσπάθεια για τον Όλυμπο των φωτογραφικών μηχανών

Ιστορία της Φωτογραφίας, Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής

Οι φωτογραφικές μηχανές SLR της Olympus

Η γιαπωνέζικη εταιρεία οπτικών Olympus, με το ελληνικό όνομα ;άργησε να μπει στον χορό των γιαπωνέζικων SLR, όταν οι υπόλοιπες γιαπωνέζικες εταιρείες παρουσίαζαν η μια μετά την άλλη τις δικές τους προτάσεις στην εξέλιξη των επαγγελματικών φωτογραφικών μηχανών, η Olympus παρουσίασε από το 1959 την σειρά Pen. Οι Olympus Pen ήταν μηχανές μισού κάδρου (crop θα τις λέγαμε σήμερα) που στο κλασικό φιλμ 135 των 36 στάσεων, τραβούσαν 72 φωτογραφίες, πολύ βολικές και μικρές σε μέγεθος, αλλά δεν θα τις χαρακτήριζες επαγγελματικές.

Το κύριο χαρακτηριστικό της σειράς SLR της Olympus ήταν το μικρό μέγεθος

Όμως τα στελέχη της Olympus  βλέποντας την μεγάλη στροφή των φωτογράφων προς τις επαγγελματικές SLR αποφάσισαν να δημιουργήσουν την δική τους σειρά που την ανέθεσαν στον σχεδιαστή Yoshihisa Maitani. Έτσι στην fotokina του 1972 παρουσίασαν την Olympus OM-1 την πρώτη μια σειράς που όταν ολοκληρώθηκε περιελάμβανε 14 διαφορετικά σώματα φωτογραφικών μηχανών και 60 εναλλακτικούς φακούς σχεδιασμένους ειδικά για τις καινούργιες μηχανές (Οι φακοί ZUIKO OM).

Μια ειδική έκδοση στην σειρά των Ολύμπιων SLR Olympus OM-3Ti

Η προσπάθεια της Olympus να ανταγωνιστεί κυρίως την Canon, την Nikon, την Pentax και την Minolta στις SLR φωτογραφικές μηχανές στέφτηκε από μερική επιτυχία. Σαφώς κέρδισε σημαντικό μερίδιο της αγοράς, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει την πρωτιά από την Nikon. Τα κύρια χαρακτηριστικά της σειράς OM ήταν οι εξαιρετικοί φακοί (μιας και η Olympus εταιρεία οπτικών ήταν κυρίως), το πολύ μικρότερο μέγεθος (πράγμα που είχε δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση όλα τα χρόνια που ακολούθησαν την παρουσίαση της σειράς), αλλά και αρκετές καινοτομίες.

H απολύτως μηχανική Olympus OM-2

Το αρκετά μικρότερο μέγεθος το πέτυχε ανασχεδιάζοντας όλη την φιλοσοφία μιας SLR, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μετακόμιση του επιλογέα των ταχυτήτων του φωτοφράχτη στο μπροστινό μέρος από το πιο βολικό επάνω μέρος της μηχανής. Οι καινοτομίες έρχονταν με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών μερών στις μηχανές και για Olympus OM περιελάμβαναν αυτόματη έκθεση με προτεραιότητα διαφράγματος με την OM-2 το 1973, αλλά και νέα συστήματα φωτομέτρησης και για την μηχανή και το φλας.

ΟΜ-4 καινοτομία και αυτοματισμοί

Το σύστημα OM της Olympus έφτασε να είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα φωτογραφικά συστήματα καθώς όλο και βελτιώνονταν με τους φακούς Zuiko να θεωρούνται από τους πιο ευκρινείς. Από την άλλη η εντελώς μηχανική OM-3, η αυτόματη OM- 4 και οι δύο με πολλαπλά σημεία μέτρησης ή οι πιο εξελιγμένες OM-3Ti και η OM-4Ti που έφτασαν με τα στροβοσκοπικά φλας της Olympus σε ταχύτητες συγχρονισμού μέχρι 1/2000, έφεραν πολλές καινοτομίες . Οι Olympus ΟΜ κατάφεραν να κερδίσουν αρκετούς φανατικούς φίλους, αλλά δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι κατάκτησαν τον Όλυμπο.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.