All posts by dimitrios

Lucien Clergue – Λουσιέν Κλέργκ

Lucien Clergue – Λουσιέν Κλέργκ Φωτογράφος

Ο Lucien Clergue γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1934 στην πόλη Arles στη Γαλλία και πέθανε σε μια άλλη γαλλική πόλη την Nιμ στις 15 Νοεμβρίου του 2014. Ένας ορφανός πιτσιρίκος από μια λαϊκή οικογένεια που εξελίχθηκε στην πιο σημαντική προσωπικότητα της φωτογραφίας στην Γαλλία και το λέω μετά λόγου γνώσεως μιας και στην Γαλλία είχαμε αρκετούς από τους πρωτοπόρους της φωτογραφίας. Με την φωτογραφία άρχισε να ασχολείται στα 15 του το 1949 χάρη στην μητέρα του που του χάρισε μια φωτογραφική μηχανή, η φωτογραφία άρχισε να τον απασχολεί παράλληλα με τα μαθήματα στο βιολί. Είχε την τύχη σε μικρή ηλικία να γνωρίσει σπουδαίους ανθρώπους που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Lucien.

Ένας από αυτούς ήταν ο Pablo Picasso που γνωρίστηκαν στην Αρένα της Arles το 1953. Ο ήδη διάσημος Picasso έκανε κριτική στη δουλειά του νεαρού φωτογράφου που του άρεσε και τον κάλεσε να τον επισκεφτεί στο σπίτι του σε ένα χρόνο να του δείξει ότι καινούργιο θα αποφάσιζε να κάνει. Ο Lucien Clergue επηρεασμένος από το έργο του Picasso δημιούργησε στα ερείπια της Arles τους “Σαλτιμπάγκους” (Les Saltimbanques). Αυτή τη δουλειά έδειξε στον Picasso στο σπίτι του στις Κάννες σε ενάμιση και όχι σε ένα χρόνο το 1955. Αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας θερμής φιλίας που κράτησε μέχρι το θάνατο του μεγάλου ζωγράφου το 1973. Τόσο στενής που ο Picasso βάπτισε την δεύτερη κόρη του Lucien Clergue.

Σαν να τον άγγιξε ένα μαγικό ραβδάκι από εκεί και πέρα η φωτογραφική καριέρα του ήταν ανοδική και εντελώς ξεχωριστή. Το 1955 ξεκινάει την σειρά με τα νεκρά πουλιά και ζώα. Το 1956 γνωρίζει τον Jean Cocteau σπουδαίο φίλο και πηγή έμπνευσης, ενώ ξεκινάει την φωτογράφιση των πρώτων γυμνών στις παραλίες της Camargue. Εκδίδει το πρώτο βιβλίο με φωτογραφίες και κάνει την πρώτη του έκθεση στο Kunstgewerbemuseum στη Ζυρίχη. Γνωρίζει τον Edward Steichen που του αγοράζει μερικές φωτογραφίες για το MoMA και αργότερα τον προσκαλεί να συμμετάσχει σε ομαδική έκθεση με τους Bill Brandt και Yasuhiro Ishimoto. Το 1962 ταξιδεύει στην Μπραζίλια της Βραζιλίας μετά από πρόσκληση του μεγάλου μοντερνιστή αρχιτέκτονα Oscar Niemeyer. Δημοσιεύει τα γυμνά Naissances d’Aphrodite, έργο για το οποίο ο Cocteau είπε ότι ο Lucien Clergue είναι ο μοναδικός μάρτυρας στη γέννηση της Αφροδίτης. Το 1969 γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής στο φεστιβάλ της Arles και το 1970 μαζί με τους Jean-Maurice Rouquette και Michel Tournier δημιουργεί το σπουδαιότερο φεστιβάλ της Φωτογραφίας το Rencontres Internationales de la Photographie στην αγαπημένη του πόλη. Το 1971 για τις ανάγκες του φαστιβάλ ταξιδεύει σε 55 μέρες σχεδόν σε όλο τον κόσμο με σκοπό να γνωρίσει από κοντά σπουδαίους φωτογράφους και να τους προσκαλέσει στο φεστιβάλ. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με όλους τους σπουδαίους φωτογράφους του καιρού του.

Το 1975 ξεκινάει τα περίφημα αστικά γυμνά του ανάμεσα τους και τα zebra nudes. Παίρνει αλλεπάλληλα βραβεία και τιμάται όσο λίγοι φωτογράφοι εν ζωή. Παίζει σπουδαίο ρόλο στην ίδρυση εξαιρετικών σχολών φωτογραφίας στην Γαλλία ενώ τον καλούν να διδάξει σε πάμπολλα ξένα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Το 2013 γίνεται πρόεδρος της Γαλλικής Ακαδημίας Τεχνών. Μια γεμάτη ζωή και μια καριέρα στην φωτογραφία που έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Ένας άνθρωπος και φωτογράφος που αποτέλεσε ο ίδιος και το έργο του πηγή έμπνευσης και άνοιξε το δρόμο σε πάρα πολλούς νέους φωτογράφους, ενώ φρόντισε να τιμηθούν όπως τους άξιζε αρκετοί από τους παλιούς.

Οι Φωτογραφικές Παρασκευές του Fotoart

Οι φωτογραφικές συναντήσεις του fotoart κάθε προτελευταία Παρασκευή του μήνα

Ένας καινούργιος θεσμός ξεκινάει φέτος για τα μέλη του fotoart. Οι συναντήσεις μια φορά τον μήνα , για την ακρίβεια την προτελευταία Παρασκευή κάθε μήνα από τον Σεπτέμβριο που θα είναι η πρώτη συνάντηση μέχρι τον Ιούνιο που θα είναι η τελευταία φέτος και κάθε χρονιά.

Έναρξη την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου!

Οι συναντήσεις αφορούν του παλιούς μαθητές του fotoart και ήταν μια ιδέα του φετινού τμήματος των προχωρημένων που ήθελαν με κάποιο τρόπο να συνεχίσουν τα μαθήματα και την επικοινωνία μεταξύ τους και με τον δάσκαλο με κάπως πιο επίσημο τρόπο πέρα από την φιλική σχέση. Κυρίως όμως όπως το συζητήσαμε στα τελευταία μαθήματα ήθελαν κάτι που να τους κρατάει σε καλλιτεχνική και φωτογραφική εγρήγορση.

Έτσι οι Παρασκευές του fotoart απευθύνονται σε όλους τους παλιούς μαθητές του fotoart. Μαθητές που έχουν ολοκληρώσει είτε μόνο τον εξάμηνο κύκλο των αρχαρίων είτε και τον εξάμηνο κύκλο των προχωρημένων.

Στις Παρασκευές του fotoart κάθε χρόνο θα υπάρχει ένα θέμα πάνω στο οποίο θα δουλεύει η ομάδα με σκοπό αυτό να οδηγήσει σε ατομικά ή ομαδικά portfolio/λευκώματα/εκθέσεις. Κάθε Παρασκευή θα βλέπουμε τις φωτογραφίες και θα συζητάμε την ατομική και ομαδική πρόοδο, θα βλέπουμε σύγχρονούς φωτογράφους και καλλιτέχνες που ασχολούνται με ίδια ή παραπλήσια θεματική και πιθανόν να έχουμε και παρουσιάσεις από τους ίδιους τους καλλιτέχνες.

Οι συναντήσεις για φέτος θα είναι Την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου Την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου Την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου Την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου Την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου Την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου Την Παρασκευή 20 Μαρτίου Την Παρασκευή 17 Απριλίου Την Παρασκευή 22 Μαίου Την Παρασκευή 19 Ιουνίου

Η ώρα των συναντήσεων θα είναι στις επτά (19:00) το απόγευμα

Φέτος στην πρώτη συνάντηση θα δοθεί το θέμα αλλά θα συζητηθούν και πιθανές άλλες ιδέες για τις συναντήσεις της Παρασκευής καθώς και οι υπόλοιπες παράμετροι.

Έναρξη την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου!

Έκθεση Φωτογραφίας «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν»

Έκθεση φωτογραφίας, με τίτλο: «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν»,

Θεσσαλονίκη, 20/08/2019

Ένα μοναδικό φωτογραφικό οδοιπορικό στους τόπους που πέρασαν μεγάλο μέρος της ζωής τους άνθρωποι με τη νόσο του Χάνσεν πρόκειται να παρουσιαστεί στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς, Κατούνη 12-14 Λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη υπό την Αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, της Κοσμητείας της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ και του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Η έκθεση φωτογραφίας, με τίτλο: «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν», ταξίδεψε στη Νήσο Σπιναλόγκα, στην Αθήνα και στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη μέχρι 20 Σεπτεμβρίου 2019. Συνοδοιπόροι σε ένα μοναδικό ταξίδι στο χρόνο, ξεκίνησαν τέσσερις φωτογράφοι , επαγγελματίες στον χώρο της υγείας, οι οποίοι ένωσαν τις φωτογραφίες τους από πέντε τόπους στους οποίους βρίσκονται τα πρώτα λεπροκομεία στην Ελλάδα. Οι φωτογράφοι ταξίδεψαν στο πρώτο λεπροκομείο της Ελλάδας το οποίο βρίσκεται στη Χίο, άλλοτε σε ερείπια όπως στη Σάμο και τη Λέρο, σε ιστορικά μνημεία όπως στη Σπιναλόγκα και άλλοτε σε κατοικήσιμα από ανθρώπους που μας έμαθαν τι σημαίνει υπομονή και δύναμη , όπως το νοσοκομείο «Αγ. Βαρβάρα» στην Αθήνα. Τα κτίρια αυτά -ιστορικά μνημεία- πέρασαν στην ιστορία… γεμάτα μνήμες, πόνο, όνειρα και ελπίδα για ζωή από ανθρώπους που στιγματίστηκαν σκληρά και απομονώθηκαν από την κοινωνία. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν 50 φωτογραφίες που θα ταξιδέψουν τους επισκέπτες, φωτογραφικά, σε μια άλλη εποχή. Το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 12.00μμ, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση, με θέμα «Λέπρα: η νόσος των ζωντανών-νεκρών», στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς, στη Θεσσαλονίκη. Συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Καθηγητής Υγιεινής-Κοινωνικής Ιατρικής και Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ, Θεόδωρος Ι. Δαρδαβέσης, η Αν. Καθηγήτρια του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ, Νίκη Παπαβραμίδου και η Αν. Καθηγήτρια του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ, Ελένη Σωτηρίου.

Στο πλαίσιο της έκθεσης φωτογραφίας ««Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν» , θα υπάρχει η δυνατότητα να προμηθευτείτε το φωτογραφικό λεύκωμα «Μνήµες από τα χρόνια του Χάνσεν», 112 σελίδων από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη. Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της Περιφέρειας Κρήτης, τoυ Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, της Ελληνικής Εταιρείας Λοιμώξεων και της Ελληνικής Δερματολογικής & Αφροδισιολογικής Εταιρείας Το λεύκωμα αποτελείται από φωτογραφίες Λεπροκομείων από τη Σπιναλόγκα, Σάμο, Λέρο, Χίο και Αθήνα αναδεικνύονται όλα αυτά τα κτήρια αλλά και την ιστορία τους που τείνει να χαθεί στο πέρασµα του χρόνου. Πρόκειται για κληρονομιά που σε λίγα χρόνια ίσως να είναι άγνωστη στις νέες γενεές, διότι δυστυχώς σήµερα πολλά από αυτά τα ιδρύµατα καταστρέφονται και βανδαλίζονται καθημερινά. Τα Λεπροκομεία φωτογράφησαν οι: κα Ευαγγελία Μεϊμέτη νοσηλεύτρια στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής, ο κος Σωτήρης Πατσατζάκης παθολόγος – εντατικολόγος στο νοσοκομείο Καβάλας, ο κος Κωνσταντίνος Καρόζης παθολόγος -λοιμωξιολόγος στο 424 Στρατιωτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και η κα Χαρίκλεια Λούπα παθολόγος –λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ Αθήνα. Τα κείμενα επιμελήθηκε η ιστορικός: κα Νίκη Παπαβραμίδου Χορηγοί επικοινωνίας: εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Ράδιο Έναντι Τοπικοί υποστηρικτές: Οργανισμός Τουρισμού Θεσσαλονίκης Προώθηση και επιμέλεια project Εταιρεία Robbie • Χώρος έκθεσης: Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς, Κατούνη 12-14, Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη • Εγκαίνια έκθεσης: 13 Σεπτεμβρίου 2019, ώρα 19.30 • Εκδήλωση με θέμα: «Λέπρα: η νόσος των ζωντανών-νεκρών», 14 Σεπτεμβρίου 2019 , ώρα 12.00 • 16-20 Σεπτεμβρίου 2019, ώρα 10.00-17.00

Josef Koudelka – Γιόζεφ Κουντέλκα

Josef Koudelka – Γιόζεφ Κουντέλκα Φωτογράφος

O Josef Koudelka γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1938 στην Τσεχοσλοβακία. Φωτογράφιζε από μικρός με την οικογενειακή φωτογραφική μηχανή, ενώ συνέχισε να φωτογραφίζει παράλληλα με τις σπουδές του σας μηχανικός και την δουλειά του σαν αεροναυπηγός. Τα πρώτα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με την φωτογράφιση θεατρικών παραστάσεων πράγμα που του έδωσε αρκετές παραγγελίες ώστε να αποφασίσει να παραιτηθεί από την δουλειά του σαν μηχανικός το 1967 και να γίνει φωτογράφος πλήρους απασχόλησης. Αυτό του έδωσε χρόνο να ασχοληθεί και με θέματα που τον ενδιέφεραν όπως η φωτογράφιση των κοινοτήτων των Τσιγγάνων στην Τσεχοσλοβακία και σε γειτονικές χώρες. Είχε μόλις γυρίσει από ένα ταξίδι στην Ρουμανία για να φωτογραφίσει Τσιγγάνους όταν έγινε η Σοβιετική εισβολή στην Πράγμα τον Αύγουστο του 1968. Ο Koudelka φωτογράφισε την εισβολή και την αντίσταση των Τσεχοσλοβάκων. Οι φωτογραφίες του φυγαδεύτηκαν στην δύση όπου δημοσιεύθηκαν στον δυτικό τύπο με το όνομα P.P. (Prague Photographer). To 1969 ο ανώνυμος Τσέχος φωτογράφος κέρδισε το βραβείο Overseas Press Club’s Robert Capa Gold Medal για τις φωτογραφίες του που απαιτούσαν εξαιρετικό θάρρος.

Χάρη σε αυτές τις φωτογραφίες το 1970 εξασφάλισε μια τρίμηνη βίζα εργασίας για την Μεγάλη Βρετανία, όπου αμέσως ζήτησε πολιτικό άσυλο, ενώ το 1971 έγινε μέλος του πρακτορείου Magnum και έγινε φίλος με τον Henri Cartier-Bresson που στήριξε τον ίδιο και έργο του. Ένα έργο σπουδαίο που πρόσφερε στον Josef Koudelka παγκόσμια αναγνώριση και πολλά βραβεία. Ο ίδιος έζησε σαν νομάδας χωρίς καλά-καλά να έχει σταθερό σπίτι (είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχει αποκτήσει ποτέ του αυτοκίνητο, τηλεόραση και υπολογιστή). Σπουδαίοι σταθμοί για την σπουδαία τέχνη του Josef Koudelka ήταν η δημοσίευση των φωτογραφικών λευκωμάτων Gypsies (1975) και Exiles (1988) που τον καθιέρωσαν σαν έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Koudelka να είναι ιδιαίτερα αγαπητός ιδιαίτερα στους νέους φωτογράφους και να τους εμπνέει με το έργο του. Από το 1986 ξεκίνησε να χρησιμοποιεί πανοραμικές φωτογραφικές μηχανές και υιοθέτησε ένα πολύ διαφορετικό φωτογραφικό στυλ που αποτυπώθηκε στο λεύκωμα Chaos (1999). Το 1987 απόκτησε την Γαλλική υπηκοότητα ενώ το 1990 μπόρεσε μετά από 20 χρόνια να ταξιδέψει πάλι και να φωτογραφίσει στην Τσεχοσλοβακία.

Ο Josef Koudelka είναι πολύ αγαπητός και στην Ελλάδα όπου έχει έρθει αρκετές φορές. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το ότι έχει τραβήξει φωτογραφίες στην διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου “Το Βλέμμα του Οδυσσέα” (ανάθεση του Γάλλου συμπαραγωγού), πράγμα που του έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα. Ο Josef Koudelka συνεχίζει να είναι ενεργός μέχρι μεγάλη ηλικία και να μας εκπλήσσει με τις δημιουργίες του.

Η πρώτη και μεγαλύτερη περίοδος του έργου ήταν αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον άνθρωπο. Πολλές φορές οι άνθρωποι στις φωτογραφίες του μοιάζουν να είναι ήρωες παραμυθιών. Η ερημιά, η απόρριψη, η φυγή, η απελπισία και η αποξένωση είναι θέματα που διαπερνούν όλο του το έργο. Στο μεταγενέστερο έργο του με τα πανοραμικά τοπία του που απουσιάζουν συνήθως οι άνθρωποι (αλλά υπάρχουν τα ανθρώπινα έργα), στην ουσία ο Josef Koudelka συνεχίζει να ασχολείται με τα ίδια θέματα, από άλλη σκοπιά.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Η παγκόσμια ελληνικότατη ημέρα της Φωτογραφικής ανοησίας

Άλλη μια επέτειο που τα ελληνικά φωτογραφικά websites γιορτάζουν άλλα αντί άλλων

Πολλές είναι οι αφορμές για το την σημερινή ανάρτηση. Σήμερα 19 Αυγούστου του 2019 που γιορτάζουμε τα 180 χρόνια από την επίσημη ανακοίνωση της εφεύρεσης της φωτογραφίας στην Γαλλική Ακαδημία Επιστημών στις 19 Αυγούστου του 1839. Αλλά πραγματικά είναι σήμερα  που το ποτήρι της φωτογραφικής ανοησίας ξεχείλισε. Ήδη από το ξεκίνημα της προηγούμενη εβδομάδας είχαν αρχίσει απανωτά τα χτυπήματα  της φωτογραφικής ανοησίας που με βρήκαν από την μια αλλά και διάφορα άλλα επεισόδια που με στεναχώρησαν με αποτέλεσμα αντί να γιορτάσω την σημερινή επέτειο με ένα ιστορικό άρθρο κάθομαι και σας γράφω αυτά που σας γράφω.

Η πρώτη αφορμή είναι πολλά λάθη που αφορούν την ιστορία της φωτογραφίας. Πολλές ανοησίες που κάποιος τις πρωτοανάφερε κάπου και από εκεί και πέρα τις αναπαράγουν χωρίς καμία αμφισβήτηση και σοβαρές υποτίθεται βάσεις δεδομένων ή δευτερεύουσες πηγές. Φυσικά αυτό το συναντάω κάθε μέρα στην μελέτη μου για την ιστορία της φωτογραφίας ή την ερευνά μου για διάφορα φωτογραφικά θέματα που με απασχολούν απλά για μια ακόμη φορά το συνάντησα όταν ένας φίλος μου στο FB καθηγητής πανεπιστημίου σε Αμερικάνικο πανεπιστήμιο μου έστειλα ένα τμήμα (περίπου 50 σελίδες) από ένα πανεπιστημιακό σύγγραμμα που πρόκειται να εκδοθεί και αφορά την οπτική και την ιστορία της φωτογραφίας για να του επισημάνω τυχόν αστοχίες και ανακρίβειες. Επειδή βρήκα αρκετές που μάλιστα μου προξένησαν το ενδιαφέρον καθώς δεν ήταν τέρατα αλλά κάποιες ανακρίβειες ήταν αρκετά αληθοφανείς, το έψαξα κάπως παραπάνω και βρήκα ότι αρκετές πηγές σαν την εγκυκλοπαίδεια Encyclopaedia Britannica ή ιστότοποι μουσείων φωτογραφίας αναπαράγουν τέτοιου είδους ανακρίβειες και ασάφειες, οπότε πως να προστατευτεί ένας ερευνητής .

(Πάντως από όλα τα άρθρα μου μπορείτε να διαβάσετε αυτό για να δείτε τι γιορτάζουμε την Παγκόσμια μέρα της Φωτογραφίας)

Η αναφορά μου σε μουσεία φωτογραφίας με φέρνει στο δεύτερο χτύπημα. Μια πολύ καλή φίλη από την Ουγγαρία μου ανάφερε για μια έκθεση φωτογραφίας που γίνεται στην Ουγγαρία και έχει κλείσει εισιτήρια για να την επισκεφθεί. Επειδή την ζήλεψα την ‘Έκθεση” (από αυτές που δεν θα δούμε ποτέ στην Ελλάδα) της ζήτησα αν υπάρχει κατάλογος να τον αγοράσει και να μου τον στείλει. Η κουβέντα μας έφερε και την απορία της για το τι γιορτάζουμε την σημερινή μέρα καθώς υπάρχει μεγάλη δημοσιότητα στην Ουγγαρία και εκδηλώσεις για τα 180 χρόνια της φωτογραφίας. Οπότε φυσιολογικά αναζήτησα το τι ήταν προγραμματισμένο στην Ελλάδα για αυτό το ζήτημα, δηλαδή τον εορτασμό των 180 χρόνων της φωτογραφίας από τον πιο κατάλληλο φορέα για αυτό. Το μουσείο φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Μην ανησυχείτε αγαπητοί μου φίλοι. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ! Μάλιστα επειδή είναι οι άγιες μέρες της καλοπαναγιάς. Το μουσείο στις 19 Αυγούστου, δηλαδή σήμερα θα είναι κλειστό. Γιατί αναρωτιέμαι το μουσείο φωτογραφίας στη θεσσαλονίκη μέρα Δευτέρα να είναι κλειστό; Καταλαβαίνω την Παρασκευή 16 Αυγούστου κάνανε την αργία στις 15 τετραήμερο. Την Δευτέρα γιατί; Έγραψα στον τίτλο μου ότι τα ελληνικά φωτογραφικά websites γιορτάζουν άλλα αντί άλλων, αλλά το μουσείο φωτογραφίας της Ελλάδας από το να γιορτάζει με λάθος τρόπο, δεν γιορτάζει καθόλου.

Τρίτο χτύπημα. Παρόλα αυτά σήμερα το πρωί ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση και ολοκλήρωσα ένα όντως ιστορικό άρθρο για την σημερινή μέρα που το ετοίμαζα από μέρες. Αλλά την ώρα που το ετοίμαζα για δημοσίευση ήρθε μια ειδοποίηση για μια καινούργια δημοσίευση στην ομάδα των μαθητών μου. Την ανάρτηση την είχε κάνει φυσικά κάποια μαθήτρια μου και αφορούσε μια δημοσίευση από ένα ελληνικό εξειδικευμένο φωτογραφικό website για την σημερινή φωτογραφική επέτειο. Δεν θα αναφερθώ στα τέρατα που γράφει μέσα στο άρθρο που είναι για γέλια αλλά κυρίως για κλάματα για το επίπεδο μας. Αλλά ότι μόλις στην εισαγωγική φράση είχε δυο λάθη. Δηλαδή κατάλαβα τι ανοησία ήταν το άρθρο χωρίς καν να πατήσω το link. Βέβαια όταν το πάτησα διάβασα πραγματικά τεράστιες ανοησίες. Από τα κλασικά άρθρα που το τέλος της πρότασης αναιρεί την αρχή της. Φυσικά διέγραψα αμέσως την ανάρτηση (συγνώμη Κάτια) και αμέσως έγραψα στους μαθητές μου το γιατί. Όλα αυτά με παρακίνησαν να κάνω αυτή την ανάρτηση αντί να δημοσιεύσω το σημερινό ιστορικό μου άρθρο αφιέρωμα που τελικά θα το αφήσω για του χρόνου. Φίλοι μου φωτογράφοι χρόνια μας πολλά!

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Henri Cartier-Bresson – Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν

Henri Cartier-Bresson – Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν Φωτογράφος

O Henri Cartier-Bresson γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1908 στην κοινότητα Chanteloup-en-Brie της Γαλλίας και πέθανε στην κοινότητα Céreste της Γαλλίας στις 3 Αυγούστου του 1984. Γόνος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας ο νεαρός Henri Cartier-Bresson είχε και την ανάλογη μόρφωση. Φωτογραφία ξεκίνησε από πολύ μικρός με μια Kodak Brownie στην αρχή και μια View Camera στην συνέχεια. Τα μαθήματα ζωγραφικής που έκανε με τον θείο του τον οδήγησαν να σπουδάσει ζωγραφική. Ανήκε στον πρώτο κύκλο των σουρεαλιστών ζωγράφων αλλά μην έχοντας καμία εκτίμηση στα έργα του τα περισσότερα τα κατέστρεφε. Μετά από σπουδές αγγλικής φιλολογίας στην Αγγλία και ένα χρόνο στην ακτή Ελεφαντοστού όπου ασχολήθηκε με το κυνήγι επιστρέφει στην Γαλλία και αποφασίζει το 1931 να επικεντρωθεί στην φωτογραφία χάρη σε μια φωτογραφία του Martin Munkácsi που είδε δημοσιευμένη στο περιοδικό τέχνης Arts et Métiers Graphiques.

Το 1932 αγοράζει την πρώτη του Leica και με φίλους ταξιδεύει στην Ευρώπη φωτογραφίζοντας. Δημοσιεύσει τις πρώτες του φωτογραφίες στα περιοδικά Voilà και Photographies. Ταξιδεύει στο Μεξικό όπου γνωρίζει τον Manuel Alvarez Bravo και κάνουν μια κοινή έκθεση στο Palacio de Bellas Artes και ένα μήνα αργότερα στην Julien Levy Gallery στην Νέα Υόρκη οι δύο τους μαζί με τον Walker Evans. To 1940 ενώ έχει καταταγεί στον Γαλλικό στρατό συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς τον Ιούνιο και κρατείται σε διάφορα στρατόπεδα αιχμαλώτων. Μετά από τρεις αποτυχημένες αποδράσεις καταφέρνει να αποδράσει τον Φεβρουάριο του 1943 και συμμετέχει στην Γαλλική αντίσταση μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου το 1946-47 πηγαίνει στην Αμερική όπου η συνεργασία του με το Harper’s Bazaar είναι καταστρεπτική καθώς δεν καταφέρνει να καθοδηγήσει σωστά ούτε μια φωτογράφιση με μοντέλα. Ταξιδεύει όμως για αρκετό διάστημα με τον κριτικό John Malcolm Brinnin και φωτογραφίζει πορτραίτα καλλιτεχνών από όλους τους χώρους.

Με την επιστροφή του στη Γαλλία to 1947 ιδρύουν μαζί με τους Robert Capa, David Seymour (Chim), William Vandivert, και George Rodger το συνεργατικό φωτογραφικό πρακτορείο Magnum Photos. Για τα επόμενα τρία χρόνια φωτογραφίζει στην Άπω Ανατολή. Το 1952 δημοσιεύεται το πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα από τον εκδότηTeriade (ο με ελληνική καταγωγή Στρατής Ελευθεριάδης) με τίτλο Images à la Sauvette και εξώφυλλο όχι φωτογραφία, αλλά έργο του Matisse. Στην αγγλική έκδοση ο τίτλος γίνεται “The decisive moment”, “Η αποφασιστική στιγμή”. Για τα επόμενα παραπάνω από 20 χρόνια μέχρι το 1974 που σταματάει την φωτογραφία και επιστρέφει στην ζωγραφική φωτογραφίζει για τα σπουδαιότερα έντυπα του κόσμου, τα σημαντικότερα θέματα και κάνει τα πορτραίτα σημαντικών προσωπικοτήτων. Η παρακαταθήκη του στην φωτογραφία τεράστια.

Είναι ο πατριάρχης της φωτογραφίας δρόμου και ο πατέρας της “αποφασιστικής στιγμής”, ενώ σημαντική είναι η συνεισφορά του στην χρήση μικρών φωτογραφικών μηχανών. Κάποιες άλλες όμως εμμονές του θα μου επιτρέψετε να τις αμφισβητήσω. Ας πούμε την επιμονή του στη χρήση μόνο νορμάλ φακού (50mm), παρόλο που ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει ευρυγώνιους και μικρούς τηλεφακούς. Επίσης η εμμονή του στην παρουσίαση ολόκληρου του αρχικού κάδρου που τράβηξε ο φωτογράφος χωρίς περικοπές. Αλλά αυτά δεν έχουν τόσο σημασία. Σημασία έχει το τόσο σπουδαίο έργο του και ταυτόχρονα χάρη στη σπουδαία προσωπικότητα του η προώθηση της φωτογραφίας και η ανάπτυξη της κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα.

Τι εξοπλισμό θα ήθελα να είχα σε Canon

Τι φωτογραφικές μηχανές και φακούς θα είχα σε Canon

Με  αποδείξεις δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιήσω και εξοπλισμό Canon αν χρειαστεί (αχρείαστος νάναι)

Όπως σας είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτηση μου με αφορμή την ερώτηση ενός φίλου canonakia σήμερα θα σας γράψω για τον εξοπλισμό που θα ήθελα να είχα σε περίπτωση που αποφάσιζα ο εξοπλισμός μου να είναι Canon. Λέμε ότι τα έφερνε έτσι η μοίρα. Σε αυτή την περίπτωση η καλύτερη φωτογραφική μηχανή της Canon αυτή τη στιγμή είναι η Canon EOS 5D Mark IV. Είναι λίγο παλιό μοντέλο ειδικά όσο αφορά τα ISO αλλά δεν θα πήγαινα ακόμη σε κάτι άλλο (καλά δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές μόνο η Canon EOS 6D Mark IΙ). Έτσι καθαρίσαμε με τα σώματα 2 Canon EOS 5D Mark IV θα είχα αν ο εξοπλισμός μου ήταν Canon.

Canon EOS 5D mark iv εξαιρετική μηχανή παρόλη την ηλικία της

Στην Canon υπάρχει μια διαφοροποίηση όσο αφορά τους φακούς γιατί οι επιλογές μου πάνω κάτω θα ήταν ίδιες όσο αφορά τις εστιακές αποστάσεις ειδικά για τους ζουμ φακούς. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οπωσδήποτε τον Canon EF 8-15mm f/4L Fisheye USM μέσα στην τσάντα μου. Η Canon είναι η πρώτη που έβγαλε ένα αντίστοιχο φακό και της ανήκουν τα εύσημα και για την πρωτιά αλλά και για το σταθερό διάφραγμα. Στην μια μηχανή θα ήταν μόνιμα ο Canon EF 16-35mm f/2.8L III, τσιμπάει λίγο σε χρήματα αλλά είπαμε δεν με νοιάζουν τα χρήματα σε αυτό το άρθρο έχω όσα θέλω. Στην άλλη μηχανή δεν θα μπορούσα να είχα άλλο από τον Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II.

Canon EF 50mm f/1.2L USM Μόνο και μόνο για αυτό το φακό αξίζει κανείς να έχει Canon

Τώρα στις τσάντες ή στη βαλίτσα θα είχα οπωσδήποτε ένα φακό που ξέρω πολλούς φωτογράφους που έχουν πάει σε canon εξοπλισμό μόνο και μόνο για αυτό τον φακό. Τον Canon EF 50mm f/1.2L USM . Και τον εξοπλισμό Canon θα συμπλήρωνε ο Canon EF 200-400mm f/4L IS USM με την τρελή προσθήκη του τηλεμετατροπέα 1.4Χ μέσα στο φακό που το ενεργοποιείς όποτε το θέλεις. Ξέρω ότι κάνει πάνω από 12000 αλλά είπαμε μην μου μιλάτε για χρήματα σήμερα. Νομίζω ότι έτσι θα έκλεινα τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό αν αποφάσιζα να είμαι στην Canon.

Ο εξαιρετικός Canon EF 200-400mm f/4L IS USM

Οι φωτογραφικές μηχανές που θα ήθελα να είχα

Ο φωτογραφικός εξοπλισμός που θα ήθελα να είχα χωρίς συμβιβασμούς

Πολύ συχνά οι ιντερνετικοί μου φίλοι , αλλά και οι μελλοντικοί μαθητές μου με ρωτάνε τι φωτογραφικό εξοπλισμό χρησιμοποιώ. Όπως έχω εξηγήσει όμως στην αντίστοιχη ανάρτηση ο φωτογραφικός εξοπλισμός που χρησιμοποιώ είναι αποτέλεσμα πολλών συμβιβασμών που έχουν να κάνουν κυρίως με το κόστος, αλλά και το βάρος μιας και με τις φωτογραφικές μου μηχανές κάνω πολλά χιλιόμετρα. Για αυτό το λόγο έχω υποσχεθεί ότι κατά καιρούς θα δημοσιεύω ένα άρθρο που θα γράφω τον εξοπλισμό που θα είχα αν δεν έκανα κανένα συμβιβασμό (κυρίως αν είχα πολλά χρήματα).

Η προτίμηση μου παρόλες τις νέες κυκλοφορίες  ακόμη παραμένει η Nikon D850

Η επιλογή μου για τις 2 ή 3 φωτογραφικές μου μηχανές παραμένει η ίδια. Η Nikon D850. Παρόλο που από την τελευταία μου ανάρτηση κυκλοφόρησαν οι πολυαναμενόμενες mirrorless και από την Canon και από την Nikon, κανένα από τα μοντέλα αυτά δεν με έπεισε ότι θα άξιζε να είναι η καρδιά του φωτογραφικού μου συστήματος. Θα είχα λοιπόν 2 ή τρείς Nikon D850 ή 2 Nikon D850 και μια Nikon D750. Από φακούς παραμένω πιστός στους 2 ζουμ έτσι στις 2 μηχανές θα είχα μόνιμα τους Nikon AF-S 16-35mm f/4 G ED VR και τον AF-S VR Zoom-NIKKOR 70-200mm f/2.8G IF-ED. Θα πρόσθετα όμως 2 ακόμη φακούς στους φακούς που θα είχα μαζί μου.

O NIKKOR 8-15mm f/3.5-4.5E ED  είναι μια καινούργια κυκλοφορία που κέρδισε μια θέση στις φωτογραφικές μου τσάντες

Ο πρώτος είναι ο Nikon AF-S NIKKOR 35mm f/1.8G ED που είναι ένας φακός που δοκίμασα πρόσφατα και με ενθουσίασε ειδικά για το είδος φωτογραφίας δρόμου /ταξιδιωτικής για κοντινές αποστάσεις που κάνω εγώ μερικές φορές. Ο δεύτερος είναι ο Nikon AF-S Fisheye NIKKOR 8-15mm f/3.5-4.5E ED που με καλύπτει μια χαρά για να αφήσω στο σπίτι τον Nikon fisheye 10.5mm F2,8 DX που σας είχα γράψει σαν επιλογή μου για fisheye σε προηγούμενη ανάρτηση, ενώ για μεγάλο ζουμ θα εξακολουθούσα να κουβαλάω τον τεράστιο Nikon AF-S Nikkor 200-500mm f/5.6E ED VR (στην βαλίτσα ή στον αχθοφόρο). Σταθερά μια θέση στις φωτογραφικές μου τσάντες θα είχε ο κλασικός Nikon AF-S Nikkor 50mm f/1.4G.

Nikon AF-S Nikkor 50mm f/1.4G ασφαλής κλασική επιλογή

Η Φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά

Γιαπωνέζα γιαγιά ασχολείται με την φωτογραφία και γίνεται διάσημη

Εγώ το ξέρω εδώ και χρόνια ότι η φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά καθώς μου το έχουν αποδείξει μαθητές μου άνω των 70 που παρακολούθησαν το σεμινάριο για αρχάριους και τα πήγαν εξαιρετικά. Όμως η γιαπωνέζα γιαγιά Kimiko Nishimoto (σήμερα στα 91 ) έβαλε σε όλους τα γυαλιά.

Στα 72 αποφάσισε να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο φωτογραφίας που δίδασκε  ο γιός της και αυτό της έδωσε την αφορμή να ξεκινήσει μια δημιουργική δραστηριότητα που κρατάει μέχρι σήμερα. Με τις φωτογραφίες της έχει  συμμετάσχει σε εκθέσεις αλλά κυρίως τις δημοσιεύει στο instagram όπου και έχει πάνω από 218000 ακόλουθους.

Από εκεί έχω πάρει και τις φωτογραφίες της που σας παρουσιάζω εδώ. Με έχουν εντυπωσιάσει τα ιδιαίτερα και τις περισσότερες φορές κωμικά σκηνοθετημένα αυτοπορτραίτα της.

Το συμπέρασμα είναι ότι η φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά και είναι μια εξαιρετική και δημιουργική απασχόληση για όλες τις ηλικίες .

Helmut Newton – Χέλμουτ Νιούτον

Helmut Newton – Χέλμουτ Νιούτον  – Φωτογράφος

O Helmut Neustädter όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1920 στο Βερολίνο και πέθανε στις 23 Ιανουαρίου του 2004 στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ξεκίνησε να φωτογραφίζει από τα 12 του που του έκανε δώρο μια φωτογραφική μηχανή ο πατέρας του, ενώ στα ήδη στα 16 του γίνεται βοηθός της πολύ γνωστής Γερμανίδας φωτογράφου Yva (Elsie Neuländer Simon) που τότε ήταν 36 χρόνων. Η οικογένεια του όμως αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Χιλή πριν τα πράγματα γίνουν χειρότερα για τους Εβραίους στην Γερμανία. Ο Helmut μένει για μερικούς μήνες μόνος του πίσω μέχρι να κλείσει τα 18.

Για το καράβι που τον πήγαινε στην Χιλή έχει τις καλύτερες αναμνήσεις “… Αυτό το πλοίο ήταν για εμάς παράδεισος. Κάθε απόγευμα χορεύαμε, πίναμε, ικανοποιούσαμε τα σεξουαλικά μας απωθημένα. Προσέγγιζα πάντα τις μεγαλύτερες γυναίκες. Με γοήτευαν η λάμψη τους, η εξυπνάδα τους και η σεξουαλικότητα που εξέπεμπαν…”. Δεν ολοκληρώνει ποτέ το ταξίδι, αλλά αποβιβάζεται στη Σιγκαπούρη. Θα εργαστεί ως φωτορεπόρτερ στη «Singapore Straits Times» και ως φωτογράφος πορτρέτων. Πολύ γρήγορα στην Σιγκαπούρη έρχεται ο πόλεμος. Πάλι ο Helmut Neustädter μεταναστεύει στην Αυστραλία όπου δουλεύει σαν γεωργός, λίγο μετά κατατάσσεται στον Αυστραλιανό στρατό και το 1946 πολιτογραφείται σαν Αυστραλός με το καινούργιο του όνομα, Helmut Newton.

Το 1946 ανοίγει το στούντιο του στο εμπορικό Flinders Lane της Μελβούρνης. Ασχολείται κυρίως με την μόδα και το πορτραίτο. Το 1953 πραγματοποιεί την πρώτη του έκθεση μαζί με τον Αυστραλό φωτογράφο Wolfgang Sievers. Λίγα χρόνια αργότερα θα συνεργαστεί με τον Henry Talbot και το στούντιο θα μετονομαστεί σε “Helmut Newton and Henry Talbot”. Η επαγγελματική και φιλική τους σχέση θα συνεχιστεί και μετά το 1957, όταν ο Newton θα φύγει για το Λονδίνο με ετήσιο συμβόλαιο με την αγγλική «Vogue». Προτού ολοκληρωθεί ο χρόνος πηγαίνει στο Παρίσι όπου θα δουλέψει για γαλλικά και γερμανικά περιοδικά. Σύντομα θα επιστρέψει στην Αυστραλία με ένα συμβόλαιο στην αυστραλιανή «Vogue» και μετά πάλι πίσω στο Παρίσι το 1961 όπου θα συνεχίσει τη δουλειά του ως φωτογράφος μόδας.

Ήδη η δουλειά του είναι ξεχωριστή. Φέρνει ένα πολύ διαφορετικό φωτογραφικό στυλ στην μόδα που δεν έχει καμία σχέση με την άτυπη “σχολή της Νέας Υόρκης” (κυρίως τους μαθητές του Alexey Brodovitch). Το στυλ του είναι πιο σαφέστατα πιο προκλητικό, συμπεριλαμβάνει συμβολισμούς λιγότερο ή περισσότερο κρυμμένους συνήθως αμφιλεγόμενους, μιας και οι φωτογραφίες του παίζουν με την με στοιχεία σαδομαζοχιστικά, φετιχιστικά και γενικά με την σεξουαλικότητα, όμως χωρίς στερεότυπα ή σεμνοτυφίες, οπότε και μόνο για αυτό τον θεωρώ πρωτοπόρο που έχει επηρεάσει και έχει αντιγραφεί όσο λίγοι στην ιστορία της φωτογραφίας. Έχει κατηγορηθεί πολλές φορές σαν πορνογράφος, όμως προσωπικά πιστεύω ότι ήταν ένας πολύ τολμηρός ποιητής της εικόνας και για αυτό άλλωστε τον κατατάσσω στους 30 σπουδαιότερους φωτογράφους.