Ο Νίκος Οικονομόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1953. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε περιοδικά για πολλά χρόνια. Άρχισε να φωτογραφίζει το 1979 και μέχρι το 1988 ήταν φωτογράφος του σαββατοκύριακου. Τη χρονιά εκείνη παραιτήθηκε από την εφημερίδα όπου εργαζόταν για να αφιερώσει όλο του το χρόνο στη δημιουργία ενός προσωπικού φωτογραφικού έργου. Η αφορμή ήταν κυρίως ένα βιβλίο με φωτογραφίες του Henry Cartier Bresson. Έμαθε φωτογραφία αγοράζοντας και μελετώντας φωτογραφικά λευκώματα σπουδαίων φωτογράφων. Αλλά η σπουδαιότερη επιρροή είναι ο Josef Koudelka. Γνωρίζονται του κάνει κριτική για τις φωτογραφίες του και τον παροτρύνει να συνεχίσει. Τα επόμενα δύο χρόνια ταξιδεύει και φωτογραφίζει στην Ελλάδα και στην Τουρκία.
Το 1990 ψηφίζεται δόκιμο μέλος του MAGNUM χάρη σε πρόταση του Κωνσταντίνου Μάνου και αρχίζει να γίνεται γνωστός σε όλο τον κόσμο. Για την δουλειά στα Βαλκάνια βραβεύεται το 1992 με το βραβείο «Mother Jones Award» Το 1994 ψηφίζεται μόνιμο μέλος του MAGNUM και ολοκληρώνει τη δουλειά του στα Βαλκάνια. Φωτογραφίζει επίσης του τσιγγάνους στην Ελλάδα, στα πλαίσια ενός πανευρωπαϊκού project που του ανατέθηκε από τη γαλλική φιλανθρωπική οργάνωση “Federation Internationale des petits freres des Pauvres”.
Το 1995 εκδίδεται το λέυκωμα “In the Balkans” (Abrams) στην Αμερική και στην Ελλάδα με τίτλο “Βαλκάνια” (Libro). Τα χρόνια 1995-96 με ανάθεση της ΔΕΗ φωτογραφίζει τους λιγνιτωρύχους στην Ελλάδα. Φωτογραφίζει και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, την πόλη του Τόκιο και την γιαπωνέζικη νεολαία. Επίσης, φωτογραφίζει στο Ισραήλ, στη Μολδαβία, στα Αραβικά Εμιράτα, στην Ισπανία, στη Σερβία. Το 1997-98 φωτογραφίζει τους κατοίκους της πράσινης γραμμής στην Κύπρο, τους λαθρομετανάστες στην Ελληνοαλβανική μεθόριο, Φωτογραφίζει στη FYROM, στην Αλβανία, στην Ίμβρο, στην Κορσική, στην Ελληνοτουρκική μεθόριο, ενώ ξεκινάει το νέο το μακροχρόνιο project σχετικά με την Ελληνική διασπορά σε όλο τον τον κόσμο. Το 1999-2000 καλύπτει τη μαζική φυγή των Αλβανών από το Κόσσοβο και φωτογραφίζει στην Τσεχία, τη Γαλλία και τη Σκοτία.
Το 2000 εκδίδεται το φωτογραφικό του λεύκωμα ” Από μηχανής χορός” που περιλαμβάνει φωτογραφίες από πανηγύρια, χορευτές και μουσικούς. Παράλληλα ξεκινά ξανά να φωτογραφίζει στην Τουρκία προκειμένου να ολοκληρώσει ένα μακροχρόνιο προσωπικό έργο για τη γειτονική χώρα όπου έχει βραβευτεί και με το Abdi İpekci. Ο Νίκος Οικονομόπουλος είναι ο μοναδικός φωτογράφος από την Ελλάδα που έγινε μέλος του πρακτορείου MAGNUM. Η εξέλιξη της δουλειάς του περιλαμβάνει και την έγχρωμη φωτογραφία , ειδικά στα workshops που διδάσκει σε όλο τον κόσμο, που είναι πλέον μια από τις κύριες ασχολίες του.
Το website που μπορείτε να ενημερωθείτε για τα workshop
H Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1899 στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας και πέθανε στις 17 Αυγούστου 1998 στην Νέα Σμύρνη. Σουγιουλτζόγλου ήταν το πατρικό της ενώ το Σεραϊδάρη ήταν το επίθετο του άντρας της Άγγελου, αλλά έγινε γνωστή σαν φωτογράφος με την αγγλική υπογραφή της, “Nelly’s”. Η οικογένεια της ήταν εύπορη και παρόλο που ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή μπόρεσαν να στείλουν εκείνη και τον αδερφό της στην Δρέσδη της Γερμανίας να σπουδάσουν ζωγραφική. Την Έλλη όμως την κέρδισε αμέσως η νέα τέχνη της Φωτογραφίας που την σπούδασε με δασκάλους τον Hugo Erfurth διάσημο πορτρετίστα και τον Franz Fiedler.
Με την επιστροφή της στην Ελλάδα άνοιξε το δικό της στούντιο φωτογραφίας στην οδό Ερμού και αμέσως τα μέλη της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας έγιναν πελάτες της, αλλά ταυτόχρονα πρόσφυγας ή ίδια φωτογράφισε και τους πρόσφυγες στην Αθήνα μετά από παραγγελία του ιδρύματος Near East Relief. Φωτογραφίζει τις Δελφικές Εορτές που οργανώνουν η Εύα και ο Άγγελος Σικελιανός. Ταυτόχρονα κάνει τα πορτραίτα σε σημαντικές προσωπικότητες σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωστή Παλαμά. Φωτογραφίζει γυμνές πάνω στην Ακρόπολη τις Mona Paeva και Nikolska, με εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά και ταυτόχρονα με την δημοσίευση δημιουργία θύελλας αντιδράσεων. Παραδόξως μεγάλο τμήμα του πνευματικού κόσμου τάχτηκε στο πλευρό της. Φωτογράφισε τους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου και με την ευκαιρία έκανε μαθήματα στο στούντιο του Dr. Johanes Herzog στην Βρέμη. Το 1939 με παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης διακοσμεί με γιγαντοφωτογραφίες το ελληνικό περίπτερο στην έκθεση της Νέας Υόρκης. Παρουσιάζει πρώτη φορά μαζί πορτραίτα νεοελλήνων και νεοελληνίδων σε παράθεση με αρχαία αγάλματα σαν απόδειξη της συνέχειας της Ελληνικής φυλής , αυτή την σειρά την ονομάζει “παραλληλισμοί”.
Όταν ξεσπάει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος η Nelly’s βρίσκεται στην Αμερική και έτσι αντί για μερικούς μήνες που ήταν ο αρχικός της προγραμματισμός θα παραμείνει εκεί για 27 χρόνια. Σημαντικές στιγμές στην καριέρα που έκανε στην Αμερική είναι το εξώφυλλο στο περιοδικό Life τον Δεκέμβριο του 40′ που τιμάει τις νίκες του ελληνικού στρατού στην Αλβανία και μια ακόμη δημοσίευση φωτογραφιών της το 1947. Η Nelly’s όσο ήταν στην Αμερική είχε το δικό της στούντιο στην 57η Οδό, μεταξύ της Πέμπτης Λεωφόρου και της Λεωφόρου Madison στη Νέα Υόρκη. Συχνές ήταν οι εκθέσεις της σε σημαντικές γκαλερί και μουσεία, όπως στην O’Tool Gallery της Νέας Υόρκης ή στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Buffalo. Φωτογραφίες της έχουν αγοράσει σπουδαία μουσεία, όπως το Metropolitan Museum.Το 1966 με τον σύζυγο της επέστρεψαν στην Ελλάδα, αλλά πρακτικά σταμάτησε να φωτογραφίζει. Το 1989 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της. Δώρισε το μεγαλύτερο κομμάτι του φωτογραφικού της έργου της στο Μουσείο Μπενάκη. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα, με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ εξέδωσε πολλά λευκώματα με φωτογραφίες της.
Από σήμερα θα αρχίσω να δημοσιεύω μια νέα σειρά φωτογραφιών που την ονομάζω στη πόλη. Φωτογραφίες από τις βόλτες μου σε όποια πόλη αλλά κυρίως στη πόλη της καρδιάς μου την Αθήνα.
Manuel Álvarez Bravo – Μάνουελ Αλβαρέζ Μπράβο Φωτογράφος
Ο Manuel Álvarez Bravo γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1902 στην πόλη του Μεξικού και πέθανε μετά από έναν αιώνα στην ίδια πόλη που γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 2002. Ο Manuel Álvarez Bravo είναι ο πρώτος καλλιτέχνης φωτογράφος του Μεξικού και η σημαντικότερη προσωπικότητα της φωτογραφίας σε όλη την ισπανόφωνη Αμερική. Δεν έκανε σπουδές φωτογραφίας παρόλο που παρακολούθησε μαθήματα τέχνης στην ακαδημία San Carlos. Στην φωτογραφία ήταν αυτοδίδακτος αλλά κάθε του γνωριμία με κάποιο φωτογράφο του ενίσχυε την αγάπη του αυτή. Γνώρισε τον φωτογράφο Hugo Brehme που του έμαθε αρκετά πράγματα για την φωτογραφία. Η γνωριμία του με την φωτογράφο Tina Modotti που την δουλειά της την θαύμαζε από πριν το 1927 τον έφερε σε επαφή με καλλιτεχνικούς κύκλους στην Πόλη του Μεξικού αλλά και με τον Edward Weston που του μίλησε με θερμά λόγια για τις φωτογραφίες του και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει με μεγαλύτερη θέρμη την ενασχόληση του με την φωτογραφία.
Το 1930 η Tina Modotti απελάθηκε από το Μεξικό λόγω των πολιτικών της δραστηριοτήτων και άφησε στον Manuel Álvarez Bravo τον εξοπλισμό της και την δουλειά της στο περιοδικό Mexican Folkways. Τα επόμενα χρόνια η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο το κόσμο. Το 1938 συναντήθηκε με τον Γάλλο σουρεαλιστή André Breton που τον βοήθησε να κάνει την πρώτη του έκθεση σε άλλη χώρα. Μάλιστα δημιούργησε ένα εξώφυλλο για μια έκδοση των σουρεαλιστών στο Μεξικό, έκδοση που την απαγόρευσε η λογοκρισία αλλά έκανε ακόμη γνωστότερο τον Bravo. Η φωτογραφία αυτή είναι το γυμνό με τίτλο “La buena fama durmiendo”. Ο Manuel Álvarez Bravo υπήρξε σπουδαίος δάσκαλος για τις επόμενες γενιές μεξικανών φωτογράφων καθώς δίδαξε στην σχολή Escuela Central de Artes Plásticas που τώρα είναι η σχολή καλών τεχνών του Μεξικού, National School of Arts (UNAM). Ενώ την δεκαετία του 60′ δίδαξε στην σχολή Centro Universitario de Estudios Cinematográficos από την οποία έχουν αποφοιτήσει οι σημαντικότεροι Μεξικανοί σκηνοθέτες.
Ο Manuel Álvarez Bravo έχει βραβευτεί με πολλά σημαντικά βραβεία. Ανάμεσα τους έχει τιμηθεί με το Elias Sourasky Arts Prize το 1974, το Premio Nacional de Arte και με υποτροφία του ιδρύματος Guggenheim το 1975, το Ordre des Arts et des Lettres από την Γαλλία το 1982, το Hasselblad Award στην Σουηδία το 1984, Master of Photography Prize από το ICP το 1987, Hugo Erfurth International Photography Award και το βραβείο Agfa Gevaert το 1991, Gold Medal Award από το National Arts Club στη Νέα Υόρκη και το Leica Medal of Excellence στη Γερμανία το 1995 για να αναφέρω μερικά μόνο. Όσο ήταν ακόμη στη ζωή έχει εκθέσει φωτογραφίες του σε πάνω από 150 ατομικές εκθέσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε πάνω από 200 ομαδικές. Είχε συμμετοχή από την περίφημη έκθεση του MoMA του 1955 ” The Family of Man”, μέχρι ατομική έκθεση στο Museum of Modern Art στην Νέα Υόρκη το 1971, αλλά και ατομική έκθεση στην απαγορευμένη πόλη στο Πεκίνο το 2001.
Την Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου στις 20:30 το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ παρουσιάζει στον ΙΑΝΟ της Αθήνας, μία πρωτότυπη έκθεση φωτογραφίας των σπουδαστών του Τμήματος Φωτογραφίας του School of Arts & Education.
Οι σπουδαστές αποτυπώνουν με το φωτογραφικό τους φακό τη δική τους γενιά, την πολυσυζητημένη Generation Z και ξεδιπλώνουν τις άγνωστες πτυχές της. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της και τι πρεσβεύει; Στα εγκαίνια θα παρουσιαστούν τα έργα από τους δημιουργούς και θα ακολουθήσουν οπτικοακουστικές εκπλήξεις!
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον IANOS CAFÉ (Σταδίου 24) και η είσοδος είναι ελεύθερη.
Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου, 20:30-22:30 Διάρκεια έκθεσης: 5 – 18 Σεπτεμβρίου 2019
Αυτοπορτραίτο του Man Ray με την τεχνική σολαριζασιόν
O Man Ray γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1890 στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από γονείς ρώσους μετανάστες. Το Man Ray είναι καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, το πραγματικό του όνομα του ήταν Emmanuel Radnitzky. Το ενδιαφέρον του για την τέχνη ξεκίνησε από πολύ νωρίς και γι’αυτό το λόγο παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής την περίοδο 1909-1911. Το 1915 πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής, στη Νέα Υόρκη. Αυτό το γεγονός ήταν η αφορμή ώστε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία, καθώς φωτογραφίζει ο ίδιος τα έργα του για την δημιουργία καταλόγου. Από εκείνη τη στιγμή, ο Μαν Ραίη αφοσιώνεται στην φωτογραφία και οι πρώτες σημαντικές φωτογραφίες του παρουσιάζονται το 1918. Παράλληλα ο Man Ray μαζί με τον Marcel Duchamp, τον Francis-Marie Martinez de Picabia και άλλους προσπαθούν να οργανώσουν ένα αντίστοιχο ντανταϊστικό ρεύμα στην τέχνη στην Αμερική, παράλληλα και ακριβώς την ίδια περίοδο που ο ντανταϊσμός σημειώνει άνθιση στην Ευρώπη. Μάλιστα κυκλοφόρησαν και ένα περιοδικό που έβγαλε ένα και μοναδικό τεύχος το New York Dada το 1920. Μετά από αυτή την προσπάθεια ο Man Ray αποφάσισε ότι τα μοντέρνα κινήματα στην τέχνη δεν υπάρχει δυνατότητα να αναπτυχθούν στην Αμερική και έτσι αποφασίζει να μεταναστεύσει στο κέντρο της μοντέρνας τέχνης το Παρίσι το 1921.
Ακολούθησε η πιο δημιουργική του περίοδος που είναι βέβαια συνδεδεμένη με την φωτογραφία και διάφορες τεχνικές στον σκοτεινό θάλαμο. Το πρώτο διάστημα ασχολήθηκε με τα φωτογράμματα . Μάλιστα δίνει σε αυτή την τεχνική το δικό του όνομα, Ραιηο-γραφίες (rayographies). Βέβαια ο Man Ray δεν είναι ο πρώτος που έκανε φωτογράμματα στον σκοτεινό θάλαμο, όμως ήταν ο πρώτος που τα χρησιμοποίησε συνειδητά για την δημιουργία μέρους του καλλιτεχνικού του έργου. Ο Man Ray ανήκε στην πρώτη μικρή ομάδα των υπερρεαλιστών και μάλιστα συμμετείχε και στην πρώτη έκθεση το 1925 μαζί με τους Μαξ Ερνστ, Χουάν Μιρό, Πάμπλο Πικάσσο και Ζαν Αρπ που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι. Ενώ επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι δική του φωτογραφία βρισκόταν στο εξώφυλλο στο τελευταίο τεύχος του σουρεαλιστικού περιοδικού Littérature που έβγαζαν οι υπερρεαλιστές (σουρεαλιστές) υπό την διεύθυνση του Αντρέ Μπρετόν. Παράλληλα ο Man Ray βιοπορίζεται με την φωτογραφία κάνοντας πορτραίτα, διαφημιστική φωτογραφία και φωτογραφία μόδας. Για τις ανάγκες του φωτογραφικού του στούντιο απασχολούσε και προσωπικό. Ανάμεσα στους βοηθούς του υπήρξαν η Berenice Abbott , η Elisabeth (Lee) Miller και ο Bill Brandt. H Berenice Abbott ανακάλυψε και διέσωσε το φωτογραφικό έργο του Eugène Atget όσο διάστημα ήταν βοηθός του Man Ray.
Την περίοδο που ήταν βοηθός του η Lee Miller, ο Man Ray άρχισε να ασχολείται με μια ακόμη τεχνική του σκοτεινού θαλάμου, το σολαριζασιόν (solarization). Αρκετοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι είναι μια τεχνική που ανακάλυψε η Lee Miller τυχαία όταν άναψε το φως στον σκοτεινό θάλαμο όταν ένιωσε ένα ποντίκι ανάμεσα στα πόδια της και αυτό έδωσε έμπνευση στον Man Ray να εξελίξει την τεχνική. Όμως και αυτή η τεχνική ήταν γνωστή σαν φαινόμενο Sabatier που συμβαίνει τη στιγμή που το φωτογραφικό χαρτί βρίσκεται στον εμφανιστή και ανάψει το φως στον σκοτεινό θάλαμο. Έτσι μπορεί τυχαία να έκανε κάτι τέτοιο η Lee Miller, αλλά σημασία είναι ότι άρεσε το αποτέλεσμα στον Man Ray που πειραματίστηκε τόσο ώστε να το προτείνει σαν ξεχωριστή καλλιτεχνική πρακτική. Άλλωστε τα τέσσερα χρόνια που ήταν βοηθός του η Lee Miller ήταν και μαθήτρια του και ερωμένη του, ενώ έμειναν στενοί φίλοι για όλη τη ζωή τους. Παράλληλα με τις υπερρεαλιστικές φωτογραφίες του, τις τεχνικές και τις φωτογραφίες παράξενων αντικειμένων το έργο του Man Ray περιλαμβάνει και μια πληθώρα πορτρέτων, συμπεριλαμβανομένων και γνωστών καλλιτεχνών όπως του Ζαν Κοκτώ, του Ανρί Ματίς καθώς και της παρέας των υπερρεαλιστών Αντρέ Μπρετόν, Τριστάν Τζαρά, Μαρσέλ Ντυσάν (που είχαν μια μεγαλύτερη φιλία), Μαξ Ερνστ και άλλων. Σε μεγάλη ηλικία επέστρεψε στις Ηνωμένες πολιτείες όπου έζησε στην Καλιφόρνια για κάποια χρόνια, ενώ επέστρεψε πάλι στο Παρίσι όπου και πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1976.
Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis
Αφορμή για την σημερινή μου ανάρτηση είναι μια παρεξήγηση που συμβαίνει με τον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook και με τα like που κάνω κατά καιρούς στις φωτογραφίες των διαδικτυακών μου φίλων. Κάποιες και κάποιοι από τους φίλους μου θεωρούν ότι αυτά τα τέλειο/μαρέσει κλπ επειδή προέρχονται από μένα έχουν κάποιο ιδιαίτερο βάρος ειδικά όσο αφορά τις φωτογραφίες. Δηλαδή θεωρούν ότι μιας και ασχολούμαι χρόνια με την φωτογραφία και ακόμη καλύτερα μιας που είμαι δάσκαλος φωτογραφίας, ότι η καρδούλα που τυχόν θα βάλω σε μια φωτογραφία τους είναι ταυτόχρονα κριτική για την φωτογραφία που δείχνει την επιδοκιμασία μου ή κατά κάποιο τρόπο την επιβράβευση μου για το φωτογραφικό αποτέλεσμα.
Επειδή το συζήτησα στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα με φίλους στο facebook, θέλω να το ξεκαθαρίσω. Τα like που κάνω είναι φιλικά. Κυριολεκτικά like καρδιάς και δεν έχουν σχέση με την κατά την άποψη μου αξία των φωτογραφιών που περνάνε μπροστά μου στο facebook. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να δω φωτογραφίες που μου άρεσαν ή με εντυπωσίασαν σε παλιούς και καινούργιους φίλους μου στο facebook. Το πιθανότερο που θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση είναι να το εκφράσω με κάποιο σχόλιο ή με κάποιο προσωπικό μήνυμα. Κριτική φωτογραφιών κάνω βέβαια αν μου ζητηθεί. Το πιθανότερο είναι να ζητήσω να μου σταλούν οι φωτογραφίες στην full ανάλυση τους με wetransfer και όχι συμπιεσμένες από τον αλγόριθμο του facebook που κάνει τις φωτογραφίες τόσο χάλια που δεν αντέχουν σε καμία κριτική. Έτσι ή αλλιώς όμως ποτέ δεν θα διστάσω να εκφράσω την γνώμη μου, αλλά πιστεύω ότι το κάνω πιο σοβαρά και με τον τρόπο που πρέπει στους μαθητές μου κατά την διάρκεια των μαθημάτων μου μέσα στην τάξη και όχι στο facebook.
Ας το ξαναπώ λοιπόν επειδή αυτή είναι η δουλειά μου δηλαδή να κάνω κριτική σε φωτογραφίες για να βοηθάω τους μαθητές μου να γίνονται καλύτεροι και να τους καθοδηγώ στο φωτογραφικό τους έργο δεν σημαίνει ότι τα like που κάνω στο facebook μπορούν να έχουν την ίδια λειτουργία ή κάποια ιδιαίτερη βαρύτητα. Με τον ίδιο τρόπο που θα πάρει το like μου μια πιθανά σπουδαία φωτογραφία (και λέω το πιθανά γιατί τα περισσότερα like τα κάνω από το κινητό που δεν μπορείς να δεις καλά τις φωτογραφίες) με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα πάρει το like μου μια αδιάφορη ή κακή φωτογραφία που τράβηξε ένας φίλος μου που εκφράζει την χαρά για τις διακοπές του ή μια γιορτή. Κάνω την σημερινή μου ανάρτηση για να σας το επισημάνω. Ότι ούτε πρέπει να χαίρεστε ιδιαίτερα αν σας κάνω like σε μια φωτογραφία γιατί περισσότερο έχει να κάνει με την δική μου διάθεση εκείνη την στιγμή παρά με την φωτογραφία σας, αλλά και ούτε να στεναχωριέστε αν δεν σας κάνω like ενώ σε κάποια άλλη περίπτωση σας είχα κάνει, γιατί και πάλι αυτό δεν έχει να κάνει με την αξία της φωτογραφίας σας, αλλά μπορεί να μην την είδα καν ανάμεσα στις αναρτήσεις των σχεδόν 3000 φίλων μου, να την είδα αλλά να μην είχα διάθεση για like, να την είδα αλλά να μην μπορούσα να κάνω like, να έκανα like αλλά να μην έπιασε (γίνονται και αυτά καμία φορά). Αν θέλετε κριτική για τις φωτογραφίες σας το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να παρακολουθήσετε τα μαθήματα μου ή να περιμένετε την ετήσια φωτογραφική κριτική (portfolios review).
