Πορτραίτα που απεικονίζουν τον ίδιο τον Robert Frank
Τις τελευταίες μέρες η φωτογραφία μετράει δυο μεγάλες απώλειες. Τον Peter Lindbergh έναν πολύ γνωστό και προβεβλημένο φωτογράφο μόδας που τον χάσαμε στις 3 Σεπτεμβρίου στα 74 του και τον Robert Frank έναν μύθο της φωτογραφίας που τον χάσαμε στις 9 Σεπτεμβρίου στα 94 του. Για τον Peter Lindbergh δεν έκανα καμία ανάρτηση γιατί πραγματικά με κάλυψαν οι δημοσιεύσεις δεκάδων φίλων μου ακόμη και άσχετων με την φωτογραφία που αναδημοσίευσαν την είδηση από επίσης δεκάδες σχετικούς και άσχετους ιστοτόπους. Μάλλον ήταν λογικό. Mόδα έκανε ο άνθρωπος, μοντέλα και διασημότητες τραβούσε δικαιολογημένη η μεγάλη δημοσιότητα.
Αδικαιολόγητο είναι να περάσει – ειδικά για τον φωτογραφικό κόσμο – ο θάνατος του Robert Frank στα ψιλά. Ο Robert Frank άλλαξε την πορεία της φωτογραφίας δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος φωτογράφος. Για αυτό και βλέπετε μια επιμονή στις αναρτήσεις μου για τον Robert Frank και φωτογραφίες πιο πολύ δικές του για να ξέρουμε πως ήταν η φάτσα του μιας και δεν τράβηξε top μοντέλα ώστε να ανεβάσω τέτοιες φωτογραφίες. Έτσι αυτή την ανάρτηση του blog την αφιερώνω στην μνήμη του Robert Frank με φωτογραφίες του από διάφορες φάσεις της ζωής του.
Φέτος, για έκτη χρονιά η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λεβαδείας και ο σύλλογος Φίλοι της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς, και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Δήμου Λεβαδέων ΤΡΟΦΩΝΙΑ 2019, συνδιοργανώνουν την έκθεση της Ομάδας Φωτογραφίας της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς. Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Γυναίκα», θέμα που επιλέχθηκε, για τρίτη συνεχή χρονιά, σε συνεργασία με το Τροφώνιο Ωδείο και την κ. Παναγιώτα Καρακούση, αφού οι φωτογραφίες αρχικά παρουσιάστηκαν και πλαισίωσαν την ομότιτλη συναυλία του Ωδείου, την ημέρα της Ευρωπαϊκής Μουσικής στις 21 Ιουνίου.
Η έκθεση πραγματοποιείται στο ισόγειο του Νερόμυλου 13 έως 20 Σεπτεμβρίου 2019. Ανοικτά καθημερινά 6:30−9:30 μμ. & Σάββατο − Κυριακή 10 πμ.−1:30 μμ. & 6:30−9:30 μμ.
Στα εγκαίνια, την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 8 μμ., θα γίνει προβολή σε ηλεκτρονική μορφή των φωτογραφιών της κεντρικής θεματικής της Photobiennale 2018 που αποτελείται από δύο διεθνείς ομαδικές εκθέσεις που παρουσιάστηκαν στο Μουσείο Φωτογραφίας και στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (28/9/2018 – 29/3/2019, Θεσ/νίκη) με τίτλο «Capitalist Realism : Συντελεσμένο Μέλλον | Παρελθόν Διαρκείας» και τον ομότιτλο συλλογικό τόμο (Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 2018), από την επιμελήτρια της έκθεσης Πηνελόπη Πετσίνη.
Λίγα λόγια για την Πηνελόπη Πετσίνη:
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1973. Σπούδασε φωτογραφία στην Αθήνα και στη Βρετανία (University of London, Goldsmiths College και University of Derby) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. Είναι διδάκτωρ των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών με ειδίκευση στη φωτογραφία. Εργασίες της έχουν παρουσιαστεί σε συνέδρια και έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά. Έχει επίσης επιμεληθεί σειρά εκθέσεων και εκδόσεων σχετικές με τη φωτογραφία και τις εικαστικές τέχνες. Φωτογραφικό της έργο έχει εκτεθεί και δημοσιευτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι ερευνητική υπεύθυνη στο μεταδιδακτορικό πρόγραμμα «Η λογοκρισία στον κινηματογράφο και στις εικαστικές τέχνες» στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Λίγα λόγια για τη διπλή έκθεση:
Η έκθεση Capitalist Realism εμπνέεται υπό την ευρεία έννοια από τον όρο που εισήγαγε ο Μark Fisher στο ομώνυμο βιβλίο του. Αν ο μεταμοντερνισμός αποτέλεσε την πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού, ο καπιταλιστικός ρεαλισμός αποτελεί σήμερα την πολιτισμική λογική του δόγματος TINA (There Is No Alternative, «δεν υπάρχει εναλλακτική»). Η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει ζητήματα που συντελούν στη δημιουργία ή στην επιδείνωση των οικονομικών κρίσεων στο διεθνές περιβάλλον, σε σύγχρονο και ιστορικό ορίζοντα. Ζώντας σε ένα ατελείωτο «αιώνιο τώρα», δεν φαίνεται πλέον να μπορούμε να φανταστούμε ένα μέλλον που μπορεί να είναι διαφορετικό από το παρόν. Όπως λέει ο ίδιος ο Fisher, «είναι ευκολότερο να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού».
Πορτραίτο του μεγάλου δασκάλου από τον Richard Avedon
Ο Robert Frank γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου του 1924 στην Ζυρίχη της Ελβετίας και πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου του 2019 στο Inverness στη Nova Scotia του Καναδά. Το 1946 δημιούργησε το πρώτο του χειροποίητο φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο “40 Fotos”. Ο Robert Frank είναι αυτοδίδακτος φωτογράφος, παρόλο που συνεργάστηκε με άλλους φωτογράφους πριν μεταναστεύσει στην Αμερική το 1947 όπου έπιασε δουλειά σαν φωτογράφος μόδας στο Harper’s Bazaar. Ο καλλιτέχνης που τον επηρέασε τουλάχιστον στα πρώτα του βήματα ήταν ο φωτογράφος σκηνοθέτης και ζωγράφος Jakob Tuggener. Το 1949 το σπουδαίο περιοδικό Camera magazine με διευθυντή τον Walter Laubli, παρουσίασε την δουλειά τους σε ένα αφιέρωμα χαρακτηρίζοντας την σαν την “νέα φωτογραφία της Ελβετίας”. Το φωτογραφικό λεύκωμα Fabrik του Jakob Tuggener θα αποτελέσει επίσης έμπνευση για την μετέπειτα δουλειά του Robert Frank.
Μετά από ένα ταξίδι στην νότια Αμερική θα ξαναγυρίσει στην Αμερική όπου εκτός από συνεργασίες του με περιοδικά θα συμμετάσχει σε εκθέσεις του MoMA, ανάμεσα σε αυτές και με επτά φωτογραφίες του (τις περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο φωτογράφο) στην περίφημη έκθεση με επιμέλεια Edward Steichen, The Family of Man. Εκείνη την περίοδο τέλη 40′ και αρχές 50′, ο Robert Frank διαμόρφωσε άτυπα μαζί με τον Saul Leiter και την Diane Arbus αυτό που αργότερα η Jane Livingston θα ονομάσει φωτογραφική σχολή της Νέας Υόρκης.
Το 1955 χάρη σε μια υποτροφία Guggenheim ταξίδεψε για δύο χρόνια σε πολλές αμερικάνικες πόλεις και τράβηξε συνολικά γύρω στις 26,000 φωτογραφίες. 83 από αυτές τις φωτογραφίες εκδόθηκαν στο διάσημο φωτογραφικό λεύκωμα “The Americans”, το οποίο αρχικά δεν βρήκε εκδότη στην Αμερική και εκδόθηκε στην Γαλλία σαν “Les Américains” από τον Robert Delpire. Οι φωτογραφίες του “The Americans” είχαν πολύ διαφορετικό ύφος σε σχέση με τις μέχρι τότε επικρατούσες τεχνικές στη φωτογραφία και στην εστίαση και στα κάδρα αλλά και στη χρήση χαμηλού τεχνητού φωτισμού. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι το ύφος αλλά το περιεχόμενο που δείχνει μια Αμερική διαφορετική από την επικρατούσα φωτογραφική αισιοδοξία της δεκαετίας του 50′ των φωτογράφων του LIFE. Δείχνει κάτω από την επιφάνεια, μια Αμερική ταξική και ρατσιστική.
Ο Robert Frank υψώθηκε με τις φωτογραφίες του στην πρωτοπορία του κινήματος της Αμφισβήτησης. Οι φωτογραφίες του είναι ένας βαθύς φιλοσοφικός στοχασμός πάνω στην ψευδαίσθηση του Αμερικάνικου ονείρου. Για αυτό τον λόγο όταν γνώρισε τον Jack Kerouac του έγραψε την περίφημη εισαγωγή στην αμερικάνικη έκδοση του λευκώματος, ενώ η γνωριμία του με τον Allen Ginsberg οδήγησε σε μια μακρόχρονη στενή φιλία.
Για τα επόμενα χρόνια ο Robert Frank ασχολήθηκε με την σκηνοθεσία, αλλά συχνά επανέρχονταν στην φωτογραφία με εκθέσεις και λευκώματα. Όμως τίποτε δεν έφτασε στην δυναμική του “The Americans”. To 1972 εκδόθηκε το δεύτερο φωτογραφικό του λεύκωμα, το “The Lines of My Hand”. Εκείνη την περίοδο μετακόμισε στην περιοχή Nova Scotia του Καναδά και από εκεί και πέρα οι δουλειές αλλά και οι εκθέσεις και οι συνεντεύξεις του είναι πολύ επιλεκτικές και σπάνιες.
Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς πραγματοποιεί, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου Λεβαδέων «ΤΡΟΦΩΝΙΑ 2019», έκθεση φωτογραφίας των μελών της με θέμα: «Αναδεικνύοντας το Ασήμαντο».
Η έκθεση θα αναρτηθεί στην αίθουσα της Φωτογραφικής Λέσχης Λιβαδειάς (Μπουφίδου 32-34, εντός στοάς) από τις 13 μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου 2019. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.30. Ώρες λειτουργίας: 19:00 – 21:30
Οι σταθερές συναντήσεις των μελών του Fotoart ήταν κάτι που το ζητούσαν αρκετοι από τους παλιούς μαθητές και για αυτό δημιουργήθηκαν οι Φωτογραφικές συναντήσεις!
Στις Φωτογραφικές συναντήσεις του fotoart κάθε χρόνο θα υπάρχει ένα θέμα πάνω στο οποίο θα δουλεύει η ομάδα με σκοπό αυτό να οδηγήσει σε ατομικά ή ομαδικά portfolio/λευκώματα/εκθέσεις. Κάθε Παρασκευή θα βλέπουμε τις φωτογραφίες και θα συζητάμε την ατομική και ομαδική πρόοδο, θα βλέπουμε σύγχρονούς φωτογράφους και καλλιτέχνες που ασχολούνται με ίδια θεματολογία στο έργο τους.
Οι φωτογραφικές συναντήσεις θα γίνονται την προτελευταία Παρασκευή κάθε μήνα στην έδρα του Fotoart στο Περιστέρι και θα ξεκινούν στις 7 το απόγευμα. Για φέτος οι συναντήσεις θα γίνουν στις παρακάτων ημερομηνίες.
Έναρξη την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου
Την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου
Την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου
Την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου
Την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου
Την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου
Την Παρασκευή 20 Μαρτίου
Την Παρασκευή 17 Απριλίου
Την Παρασκευή 22 Μαίου
και τελευταία συνάντηση την Παρασκευή 19 Ιουνίου
Πληροφορίες στα γνωστά τηλέφωνα 210574625 – 6944303397 ή με μήνυμα στο Facebook
O Richard Avedon γεννήθηκε στις 15 Μαίου του 1923 στην Νεα Υόρκη και πέθανε την πρώτη Οκτωβρίου του 2004 στο Σαν Αντώνιο του Τέξας όπου βρίσκονταν για φωτογράφιση. O Richard Avedon ξεκίνησε την ενασχόληση του με την φωτογραφία με την οικογενειακή Kodak Box Brownie ενώ δραστηριοποιήθηκε στον ερασιτεχνικό φωτογραφικό σύλλογο YMHA Camera Club. Ξεκίνησε πανεπιστημιακές σπουδές στην ποίηση και την λογοτεχνία στο Columbia University αλλά τις εγκατέλειψε στο πρώτο έτος. Τελικά σπούδασε φωτογραφία στο εργαστήριο του Alexey Brodovitch στη σχολή The New School for Social Research.
Το 1944 ξεκίνησε να δουλεύει σαν φωτογράφος στούντιο για ένα πολυκατάστημα, αλλά γρήγορα τον προσέλαβε ο Alexey Brodovitch που ήταν art director στο περιοδικό μόδας Harper’s Bazaar. Η Lillian Bassman που της άρεσαν οι φωτογραφίες του Avedon προώθησε την καριέρα του στο περιοδικό. Το 1945 οι φωτογραφίες του άρχισαν να δημοσιεύονται στο Junior Bazaar και σε ένα χρόνο και στο Harper’s Bazaar. Το 1946 ο Richard Avedon δημιούργησε το δικό του στούντιο και άρχισε να αναλαμβάνει δουλειές και για άλλα περιοδικά. Πάντα μόδα και πορτραίτα.
Όταν η Diana Vreeland έφυγε από το Harper’s Bazaar για τη Vogue το 1962, ο Avedon την ακολούθησε στην αρχή σας απλός φωτογράφος και στην συνέχεια σαν επικεφαλής φωτογράφος του περιοδικού. Τα περισσότερα εξώφυλλα στην Vogue από το 1973 μέχρι το 1988 ήταν δικά του. Στην ουσία ο Avedon διαμόρφωσε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας σαν φωτογραφία μόδας στο στούντιο παρόλο που την πρώτη έμπνευση την έδωσε σε όλους ο Martin Munkácsi με τις φωτογραφίες στο φυσικό φως, ο Richard Avedon από το τέλος του 50’ και μετά έδειξε την προτίμηση του στο τεχνητό φως στο στούντιο.
Το 1979 ο Richard Avedon δέχτηκε μια ανάθεση από τον Mitchell A. Wilder διευθυντή του Amon Carter Museum του Τέξας, να φωτογραφίσει την Αμερικάνικη δύση. Ο Richard Avedon έχει εξομολογηθεί ότι την έμπνευση να στρέψει την προσοχή του σε πορτραίτα απλών ανθρώπων την είχε χάρη στα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε από τα μέσα της δεκαετίας του 70’ και χάρη στο φόβο του θανάτου και των γηρατειών. Στο πεντάχρονο αυτό φωτογραφικό έργο, ο Avedon φωτογράφισε 762 απλούς ανθρώπους χρησιμοποιώντας μεγάλη μηχανή στούντιο και τραβώντας συνολικά 17000 πλάκες TRI-X. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκθεση φωτογραφίας με τεράστια τυπώματα και η έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος “In the American West”. Έκθεση και Φωτογραφικό λεύκωμα είναι από τα πιο δημοφιλή στην ιστορία της φωτογραφίας και τοποθέτησαν τον Avedon μαζί φυσικά με την 50χρονη δουλειά του στο χώρο της φωτογραφίας μόδας, στο πάνθεον τον πολύ μεγάλων φωτογράφων.
Μαθήματα από απόσταση του fotoart μέσω ίντερνετ σε πραγματικό χρόνο
Εξαιτίας της πανδημίας από τον Μάρτιο του 2020 όλα τα μαθήματα φωτογραφίας του fotoart γίνονται από απόσταση μέσω ίντερνετ και αυτό ισχύει για τα τα παρακάτω μαθήματα φωτογραφίας
Εξάμηνος Κύκλος Μαθημάτων φωτογραφίας για αρχάριους Οκτώβριο – Απρίλιο κάθε χρόνο
Εξάμηνος Κύκλος Μαθημάτων φωτογραφίας για αρχάριους Ιανουάριος – Ιούνιος ή Φεβρουάριος – Ιούλιος κάθε χρόνο
Εξάμηνος κύκλος Μαθημάτων Φωτογραφίας για προχωρημένους Οκτώβριος – Απρίλιος
Εισαγωγή στην Ψηφιακή Φωτογραφία για αρχάριους χωρίς φωτογραφική μηχανή δίμηνο Σεμινάριο Νοέμβριος – Δεκέμβριος και Ιούνιος Ιούλιος κάθε χρόνο
Ιδιαίτερα μαθήματα φωτογραφίας
Επικοινωνήστε μαζί μου στα τηλέφωνα (Δημήτρης Ασιθιανάκης) 6944303397 – 2105745625 ή κάντε μου αίτημα φιλίας στο facebook
Τα μαθήματα εξ αποστάσεως ξεκίνησαν από το 2005 και ήταν παράλληλα με τα μαθήματα φωτογραφίας του Fotoart στο Περιστέρι, από το 2012 πραγματοποιούνται και μαθήματα εξ αποστάσεως μέσω ίντερνετ σε ετήσια βάση. Η βασική διαφορά αυτών των μαθημάτων είναι ότι πραγματοποιούνται σε πραγματικό χρόνο σε αλληλεπίδραση με τους μαθητές σε αντίθεση με τα περισσότερα μαθήματα φωτογραφίας μέσω ίντερνετ διεθνώς που είναι μαθήματα γυρισμένα σε βίντεο που έχουν κάποιο βαθμό διάδρασης μικρότερο ή μεγαλύτερο στο κομμάτι των μαθημάτων που έχουν την μορφή σημειώσεων και τεστ.
Τα μαθήματα φωτογραφίας του fotoart γίνονται κάθε χρόνο από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο, σε πραγματικό χρόνο και τα τμήματα εξ αποστάσεως σχηματίζονται συνήθως για μάθημα κάθε Πέμπτη. Έχουν υπάρξει και πρωινά τμήματα 9-1 και απογευματινά τμήματα 6-10. Το πρόγραμμα των μαθημάτων εξ αποστάσεως είναι ακριβώς το ίδιο με τα μαθήματα με φυσική παρουσία διαφοροποιημένα ελάχιστα με λίγο πιο πλούσιο και ποικίλο εποπτικό υλικό σε εικόνες. Τα μαθήματα φωτογραφίας από απόσταση μέσω ίντερνετ του Fotoart αφορούν αρχάριους στην φωτογραφία και δεν χρειάζονται καμία προηγούμενη γνώση. Σίγουρα βοηθούν και ανθρώπους που έχουν κάποια σχέση με την φωτογραφία καθώς τους συστηματοποιούν τις γνώσεις τους.
Περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 6944303397 – 2105745625
Ο Philippe Halsman γεννήθηκε στην Ρίγα της Λεττονίας στις 2 Μαίου του 1906 και πέθανε στην Νέα Υόρκη στις 25 Ιουνίου του 1979. Η ζωή του ήταν πολύ περιπετειώδης τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στην Δρέσδη, αλλά τον τράβηξε η φωτογραφία από πολύ νωρίς. Ξεκίνησε να εργάζεται σαν φωτογράφος στο Παρίσι και έγινε γνωστός κυρίως για τα πολύ κοντινά, καλά εστιασμένα και με μεγάλη οξύτητα πορτραίτα του που ήταν διαφορετικά από τα πορτραίτα soft focus που ήταν στην μόδα εκείνη την εποχή. Πολύ γρήγορα εξαιτίας της γερμανικής εισβολής μετανάστευσε στην Αμερική.
Ο Philippe Halsman έκανε την πρώτη του επιτυχία στην Αμερική όταν η εταιρεία καλλυντικών Elizabeth Arden του ανέθεσε την φωτογράφιση για την διαφημιστική καμπάνια του καινούργιου κραγιόν “Victory Red” το 1941. Η φωτογραφία του γνωστού μοντέλου Constance Ford με φόντο την αμερικάνικη σημαία τον έκανε διάσημο σε μια μέρα. Ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε την συνεργασία του με το περιοδικό LIFE και σε λίγο έκανε το πρώτο του εξώφυλλο με μια φωτογράφιση με ένα καπέλο της Lilly Daché. Ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες εκατοντάδες εξώφυλλα για το δημοφιλές περιοδικό.
Την ίδια περίοδο ο Philippe Halsman γνώρισε τον σουρεαλιστή ζωγράφο Salvador Dali και ξεκίνησε μια γόνιμη καλλιτεχνική συνεργασία που είχε σαν αποτέλεσμα διάσημες φωτογραφίες όπως την «Dalí Atomicus» του 1948, μια σουρεαλιστική σκηνή με τον πίνακα του Dali Leda Atomicus στο φόντο, ενώ καβαλέτα, ο ίδιος ο ζωγράφος, μερικές γάτες και ένας κουβάς νερό βρίσκονται στον αέρα. Ο Halsman έχει πει σε συνεντεύξεις του ότι χρειάστηκαν 28 λήψεις μέχρι να φτάσουν στην τελική λήψη. Μια ακόμη διάσημη συνεργία των δύο είναι η φωτογραφία «In Voluptas Mors» του 1951 που βασίστηκε σε ένα σκίτσο του Dali και δείχνει ένα κρανίο που το σχηματίζουν επτά γυμνά γυναικεία σώματα. Η φωτογραφία έχει αντιγραφεί και επηρεάσει άλλους καλλιτέχνες ενώ την ξαναμάθαμε όταν χρησιμοποιήθηκε στην αφίσα της ταινίας «Η σιωπή των αμνών» το 1991. Η συνεργασία με τον Dali είχα σαν αποτέλεσμα και το λεύκωμα που αφορούσε το μουστάκι του Dali με 36 διαφορετικές φωτογραφίες, το Dali’s Mustache το 1954.
Στο τέλος της δεκαετίας του 50’ ο Philippe Halsman άρχισε να προτείνει στους διάσημους που φωτογράφιζε να κάνουν ένα μικρό η μεγαλύτερο πηδηματάκι την στιγμή της φωτογράφισης. Ένα στυλ που τον έκανε ακόμη διασημότερο σαν φωτογράφο. Διαβάστε το άρθρο περί φωτογραφικού πηδήματος. Αυτού του είδους οι φωτογραφίες οδήγησαν στο φωτογραφικό λεύκωμα Philippe Halsman’s Jump Book με 178 πορτραίτα διασήμων. Ο Halsman με την δημοσιότητα που είχε ό ίδιος και οι φωτογραφίες του, αλλά και τους διάσημους φίλους του που δεν του χαλούσαν χατίρι, κατάφερε να είναι ένα φωτογράφος selebrity, διάσημος και πολυσυζητημένος και ίδιος όπως και οι διάσημοι φίλοι του.
Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε και στο τηλέφωνο 6944303397
Το θεατρικό εργαστήριο Studio NAMA ιδρύθηκε το 1992 από την Ελένη Σκότη και αποτελεί μια από τις βασικές συνιστώσες των δραστηριοτήτων τού θεάτρου Επί Κολωνώ. Οι βασικές αρχές της μεθόδου που ακολουθείται στο Studio Νάμα από την Ελένη Σκότη, είναι βασισμένη στο σύστημα του Στανισλάφσκυ, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα στην Αμερική και στην Αγγλία.
• Υποκριτική 1ο έτος Η βασική παλέτα των συναισθημάτων Έναρξη από 2/10 – κάθε Tετάρτη (19:00-21:30) Όπως ένας ζωγράφος χρειάζεται να είναι γνώστης των βασικών χρωμάτων πριν ξεκινήσει να πειραματίζεται με τις διαφορετικές αποχρώσεις στην παλέτα του, έτσι και ο ηθοποιός θα πρέπει πρώτα να έρθει σε επαφή και να βιώσει τα πέντε θεμελιώδη ανθρώπινα συναισθήματα (χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, αγάπη/έρωτας). Μέσω εντατικών ασκήσεων υποκριτικής βασισμένες στην τεχνική του αυτοσχεδιασμού με λόγο σε δοσμένες συνθήκες, οι μαθητές θα έχουν την ευκαιρία να εμβαθύνουν στη δική τους συναισθηματική εμπειρία. Έμφαση, σ’ αυτό το προκαταρκτικό στάδιο της εκπαίδευσης θα δοθεί στην παρότρυνση των μαθητών να ξεπεράσουν τα όρια που έχουν θέσει οι ίδιοι, στην έκφραση των συναισθημάτων τους και στο να ρισκάρουν υπερνικώντας φόβους για τυχόν «λάθη». Με την κατανόηση των πέντε βασικών συναισθημάτων, οι μαθητές θα αποκτήσουν τα κατάλληλα εργαλεία για την αναζήτηση τη βαθειάς και αυθεντικής εκφραστικότητας της αλήθειας που είναι απαραίτητα για την δημιουργία πολυδιάστατων χαρακτήρων στο θέατρο. Το μάθημα απευθύνεται σε αρχάριους μαθητές που θέλουν να ασχοληθούν με την υποκριτική.
• Υποκριτική 2ο έτος Ουδέτερο κείμενο Έναρξη από 23/9 – κάθε Δευτέρα (18:30-21:00) Στο δεύτερο έτος της υποκριτικής οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόσουν πρακτικά ότι έμαθαν στο μάθημα Υποκριτική 1 εστιάζοντας και δουλεύοντας πάνω σε κείμενο. Η έμφαση δεν θα δοθεί στο να βρεθεί η ερμηνεία του κειμένου αλλά στο να μάθουν μία τεχνική υποκριτικής που θα τους βοηθάει να ζωντανέψουν ένα κείμενο. Με την εφαρμογή του «Ενεργητικού Ρήματος» στο κείμενο, ως μέσο ενεργοποίησης, οι μαθητές θα βρεθούν μπροστά σε μια ποικιλία επιλογών για την κατανόηση του. Θα μάθουν επίσης πώς να φτιάχνουν το βιογραφικό του χαρακτήρα που θέλουν να ερμηνεύσουν. Έτσι, οι σπουδαστές αυτού του τμήματος θα μάθουν βασικές αρχές δημιουργίας ενός ρόλου καθώς και τη λειτουργία της πρόβας. Το τμήμα απευθύνεται σε μαθητές που έχουν παρακολουθήσει το Υποκριτική 1, αλλά μπορούν να ενταχθούν και μαθητές μετά από συνέντευξη (αποστολή βιογραφικών στο xkolono@otenet.gr).
• Τμήμα Προχωρημένων (1ο έτος) Έναρξη από 1/10 – κάθε Τρίτη (19:00-21:30) Πρόκειται για μια προχωρημένη εκδοχή του 1ου έτους του εργαστηρίου, που εστιάζει στις σύγχρονες βασικές αρχές υποκριτικής, αλλά έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες και τις ικανότητες επαγγελματιών ηθοποιών και προχωρημένων μαθητών του εργαστηρίου, ώστε μέσα από βασικές ασκήσεις αυτοσχεδιασμού να οδηγηθούν στην ανακάλυψη της δημιουργικής πλευράς του εαυτού τους ως καλλιτέχνες. Οι ηθοποιοί/μαθητές με τη βοήθεια ειδικών ασκήσεων, θα έρθουν σε επαφή και θα βιώσουν τα πέντε θεμελιώδη ανθρώπινα συναισθήματα (χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, αγάπη/έρωτας), που αποτελούν τη βασική παλέτα για τη δημιουργία/έκφραση συναισθημάτων διαφορετικών αποχρώσεων. Μέσω εντατικών ασκήσεων υποκριτικής βασισμένες στην τεχνική του αυτοσχεδιασμού με λόγο σε δοσμένες συνθήκες, οι ηθοποιοί/μαθητές θα έχουν την ευκαιρία να εμβαθύνουν στη δική τους συναισθηματική εμπειρία. Η έμφαση θα δοθεί στην παρότρυνση των συμμετεχόντων να ξεπεράσουν τα όρια που έχουν θέσει οι ίδιοι, στην έκφραση των συναισθημάτων τους και στο να ρισκάρουν υπερνικώντας φόβους για τυχόν «λάθη». Με την κατανόηση των πέντε βασικών συναισθημάτων, οι ηθοποιοί/μαθητές θα αποκτήσουν τα κατάλληλα εργαλεία για την αναζήτηση τη βαθειάς και αυθεντικής εκφραστικότητας της αλήθειας που είναι απαραίτητα για την δημιουργία πολυδιάστατων χαρακτήρων στο θέατρο. Το τμήμα απευθύνεται σε επαγγελματίες ηθοποιούς, απόφοιτους δραματικών σχολών, αλλά και προχωρημένους μαθητές του εργαστηρίου που έχουν συμπληρώσει δύο περιόδους συμμετοχής στα μαθήματά του. (αποστολή βιογραφικών στο xkolono@otenet.gr).
Σύντομο Βιογραφικό Ελένης Σκότη
Η Ελένη Σκότη είναι σκηνοθέτις και δασκάλα Υποκριτικής. Από το 1993 έως το 1998 δίδαξε αυτοσχεδιασμό και υποκριτική στη δραματική σχολή «Αρχή». Εργάστηκε επί σειρά ετών ως μόνιμη καθηγήτρια υποκριτικής και ρητορικής στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος. Εργάστηκε επίσης ως καθηγήτρια υποκριτικής στο Ωδείο Αθηνών. Έχει ιδρύσει το studio NAMA (studio Υποκριτικής της ομάδας ΝΑΜΑ) το οποίο εδρεύει στο θέατρο Επί Κολωνώ από το 2000. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια διδάσκει στο Εθνικό Θέατρο. Στο Επί Κολωνώ με την Ομάδα Νάμα έχει σκηνοθετήσει πολλά έργα μεταξύ των οποίων «Αγαπητή Ελένα» (για το οποίο κέρδισε το 1ο βραβείο σκηνοθεσίας του περιοδικού «Αθηνόραμα»), «Η Κατάρα των Πεινασμένων» του Σαμ Σέπαρντ, «Ποτέ μην Κολυμπάς Μόνος» του Ντάνιελ Μακ Άιβορ, «Ραχήλ» του Γρηγορίου Ξενόπουλου στο Εθνικό Θέατρο, το έργο «Rottweiler» του Γκιγιέρμο Έρας σε διασκευή Ομάδας ΝΑΜΑ, το οποίο βραβεύτηκε με τα βραβεία κοινού του Αθηνοράματος αποσπώντας το γ’ βραβείο καλύτερης παράστασης και σκηνοθεσίας, «La Chunga» του Μάριο Βάργκας Λιόσα, «Κίεβο» του Σέρχιο Μπλάνκο, «Αλεπούδες» της Ντων Κινγκ, «Αγαπητή Ελένα» της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια, «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, «Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» του Κόνορ Μακφέρσον. Στο Σύγχρονο Θέατρο με την Ομάδα Νάμα σκηνοθέτησε τις παραστάσεις «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τ. Ουίλιαμς ,την «Δύναμη του σκότους» του Λ. Τολστόι και το «Με λένε Έμμα» του Ντάνκαν Μακμίλαν. Τα τελευταία χρόνια στο Θέατρο Εμπορικόν έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Κράμερ εναντίον Κράμερ» του Avery Corman, «Ολεάννα» του Ντέηβιντ Μάμετ «Η εκδοχή του Μπράουνιγκ» του Τέρενς Ράτινγκαν, «Η Συλλογή» του Χάρολντ Πίντερ, «Ο Χορός του Θανάτου» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ και «Ο Γυάλινος Κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς.
O Nobuyoshi Araki γεννήθηκε στο Τόκιο της Ιαπωνίας στις 25 Μαΐου του 1940. Είναι μια εντελώς ξεχωριστή περίπτωση στην παγκόσμια φωτογραφία. Είναι γνωστός στον κόσμο της τέχνης με σκέτο το επίθετο του, Araki . Σπούδασε φωτογραφία και κινηματογράφο στο Chiba University από το 1959 μέχρι το 1963. Μετά την αποφοίτηση του εργάστηκε στη διαφημιστική εταιρεία Dentsu όπου το 1968 γνώρισε τη μελλοντική σύζυγο του την κειμενογράφο Yōko Aoki. Η Yōko Aoki έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην κατεύθυνση που πήρε το προσωπικό καλλιτεχνικό φωτογραφικό έργο του Araki. Η πρώτη προσωπική του δουλειά ήταν φωτογραφίες από τον μήνα του μέλιτος όταν παντρεύτηκε με την γυναίκα του. Το portfolio με τίτλο Sentimental Journey (1971). Αυτή η πρώτη παρουσίαση της κοινής τους ζωής μέσα από τις φωτογραφίες του ολοκληρώθηκε με το Sentimental Journey “1972–1992” που ήταν στην πραγματικότητα ένα φωτογραφικό ημερολόγιο που περιελάμβανε φωτογραφίες της γυναίκας του, αυτοπορτραίτα , αλλά και φωτογραφίες των δύο τους να κάνουν έρωτα.
O Nobuyoshi Araki έχει εκδώσει πάνω από 500 φωτογραφικά λευκώματα. Πάρα πολλά από αυτά είναι λευκώματα που τα έχει δημιουργήσει ο ίδιος με ένα φωτοαντιγραφικό μηχάνημα σε λίγα αντίτυπα. Αυτά τα χειροποίητα λευκώματα που έφτιαχνε την δεκαετία του 70′, τα έστελνε σε κριτικούς τέχνης αλλά και τυχαίες διευθύνσεις που έβρισκε στον τηλεφωνικό κατάλογο. Έχει ασχοληθεί με διάφορα θέματα κατά την διάρκεια της ζωής του και σε ασπρόμαυρο και σε έγχρωμο. Από καθαρή φωτογραφία δρόμου, όπως οι εκπληκτικές φωτογραφίες παιδιών, μέχρι φύση, ουρανούς, νεκρή φύση και λουλούδια, αλλά και τις φωτογραφίες που τον έκαναν διάσημο. Γυμνά που κινούνται σε μια τεράστια γκάμα μιας και έχει κάνει γυμνά από απλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που φαίνονται σαν ερασιτεχνικές λήψεις, μέχρι άψογα σκηνοθετημένες και φωτισμένες φωτογραφίες με φανερές ή λιγότερο φανερές διάφορες επιδράσεις. Από την ιαπωνική ζωγραφική παράδοση Shunga, που είναι εικονογράφηση ερωτικών περιπτύξεων, μέχρι σαδομαζοχιστικές αναφορές καθώς και εικονογράφηση σκηνών Bontage (τελετουργικό δέσιμο με σκοπό την σεξουαλική ικανοποίηση).
Είναι προφανές ότι η τόσο προκλητική φωτογραφική τέχνη του Nobuyoshi Araki έχει δημιουργήσει πολλές αντιδράσεις και έχει κατηγορηθεί σαν αφελής και πορνογραφική (παρόλο που και ο ίδιος χαρακτηρίζει το έργο του πορνογραφικό και δεν βρίσκει κάτι κακό σε αυτό). Βέβαια κανείς δεν μπορεί να σταθεί αδιάφορος μπροστά στις εικόνες του Araki και πιστεύω πως έχουν άδικο όσο στέκονται μόνο στο πιο δημοφιλές κομμάτι του έργου του που είναι αυτά τα σαδομαζοχιστικά γυμνά, καθώς έχει ένα τεράστιο έργο (μόνο οι φωτογραφίες με τη γάτα του την Chiro που πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 2010 θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλά φωτογραφικά λευκώματα). Ο Nobuyoshi Araki είναι ιδιαίτερα αγαπητός στον χώρο της σύγχρονης τέχνης και αγαπημένο παιδί των μουσείων και των gallery, αλλά και σύγχρονων καλλιτεχνών όπως η τραγουδίστρια Björk, η καλλιτέχνης και μοντέλο Saskia de Brauw αλλά και η Lady Gaga, που όλες με άνεση έχουν ποζάρει μπροστά στον φακό του Araki ακόμη και σε πολύ προκλητικές πόζες. Από τα παραπάνω από 500 λευκώματα του έχω ξεχωρίσει μια έκδοση του 2005 από τις εκδόσεις Phaidon που έχει τίτλο “Self, Life, Death” σε επιμέλεια Akiko Miki με αρκετά χαρακτηριστικές φωτογραφίες αλλά και κείμενα των Ian Jeffrey, Akiko Miki, Yuko Tanaka, Jonathan Watkins και του ίδιου του Araki. Επίσης σπουδαία είναι μια έκδοση του 2014 της Taschen με τίτλο Araki by Araki που είναι μια πολύ αντιπροσωπευτική συλλογή των φωτογραφιών του επιλεγμένη από τον ίδιο τον φωτογράφο.
