Category Archives: Κείμενα και Φωτογραφίες

Κείμενα και Φωτογραφίες για την Φωτογραφία. Άρθρα για οτιδήποτε αφορά την Φωτογραφία

“O φωτογράφος” Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο φωτογράφος

Σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά, σ’ αυτά εδώ τα μέρη
ο φωτογράφος θα ’πρεπε να ήτανε ξεφτέρι
Να ’ταν τεχνίτης, μερακλής κι απ’ ομορφιά να ξέρει

Σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά ας ήμουν φωτογράφος
Να υπηρετώ την ομορφιά με τέχνη και με πάθος

Να ’ρχοντ’ ομορφοκόριτσα και λαϊκές παρέες
να παίρνουν πόζες όμορφες, καμαρωτές κι ωραίες
για εικοσιτετράωρες και εβδομαδιαίες

αυτό το ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου (φιλολογικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) έχει μελοποιηθεί από τον  Σταύρο Κουγιουμτζή και έχει τραγουδηθεί σε διάφορες εκτελέσεις, αλλά δεν μου αρέσει καθόλου σαν τραγούδι, ενώ το ποίημα είναι εκπληκτικό

Τσε (Μια φωτογραφία σου)

Τσε

Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα
Μια φωτογραφία σου απ’ τα ξένα

Απ’ αυτές που κρατάν οι φοιτητές
Απ’ αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές
Απ’ αυτές που κρεμάν οι φοιτητές
Στην καρδία τους
Τσε Γκεβάρα

Κλείσε το παράθυρο
Σφάλισε τις πόρτες
Τρέμω για τον άνθρωπο
Με τις μπότες

Τι ζητά και στους ίσκιους περπατά
Τι ζητά και για σένανε ρωτά
Τι ζητά και το σπίτι μας κοιτά
Κάθε βράδυ
Τσε Γκεβάρα

Τόσα τριαντάφυλλα
Τα `καψε το χιόνι
Αχ αυτή η άνοιξη
Με ματώνει

Στίχοι  – Μουσική Μάνος Λοΐζος

Η πασίγνωστη φωτογραφία του Τσε εμπνέει ένα από ομορφότερα τραγούδια του Μάνου

tse

Στήλοι του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα

Οι στήλες του Ολυμπίου Διός  – φωτογραφία

Οι στήλοι ή στήλες του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα είναι ένας από τους ομορφότερους αρχαιολογικούς χώρους με ότι έχει απομείνει από το ναό του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο, που θεωρείται ο μεγαλύτερος ναός της αρχαίας Ελλάδας .

Στήλοι Ολυμπίου Διός

Μπροστά του βρίσκεται η Πύλη του Ανδριανού του φιλέλληνα Ρωμαίου αυτοκράτορα που ολοκλήρωσε την κατασκευή του αρχαίου ναού, που χρειάστηκε αρκετούς αιώνες για να ολοκληρωθεί. Εδώ τράβηξα αυτή την φωτογραφία με ένα ωραίο απογευματινό φως μέσα από τα κάγκελα του περίβολου.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Απ’ το Συρτάρι

Εγκαινιάζω σήμερα αυτή την καινούργια στήλη στο blog μου που αφορά ποιήματα και τραγούδια που έχουν σχέση με την φωτογραφία. Αυτά που θα δημοσιεύω εδώ είναι μέρος μιας μεγάλης έρευνας που είχα κάνει πριν από 15 χρόνια αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ποτέ. Το υλικό όμως υπάρχει και μπορεί να στηρίξει μια ενδιαφέρουσα ανθολογία με ποιήματα και στίχους που έχουν σχέση με την φωτογραφία.

Ξεκινάω με ένα εξαιρετικό ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη με τίτλο “Απ’ το Συρτάρι ”

Απ’ το Συρτάρι

Εσκόπευα στης κάμαράς μου έναν τοίχο να την θέσω.

Aλλά την έβλαψεν η υγρασία του συρταριού.

Σε κάδρο δεν θα βάλω την φωτογραφία αυτή.

Έπρεπε πιο προσεκτικά να την φυλάξω.

Aυτά τα χείλη, αυτό το πρόσωπο —
α για μια μέρα μόνο, για μιαν  ώρα
μόνο, να επέστρεφε το παρελθόν τους.

Σε κάδρο δεν θα βάλω την φωτογραφία αυτή.

Θα υποφέρω να την βλέπω έτσι βλαμμένη.

Άλλωστε, και βλαμμένη αν δεν ήταν,
θα μ’ ενοχλούσε να προσέχω μη τυχόν καμιά
λέξις, κανένας τόνος της φωνής προδώσει —
αν με ρωτούσανε ποτέ γι’ αυτήν.

 Κωνσταντίνος Καβάφης 
 
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Συμμετοχή στο Athens Photo Marathon

Σήμερα λάβαμε μέρος με παλιούς και νέους μαθητές μου στον Φωτογραφικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα διοργάνωση αφιερωμένη στη φωτογραφική δράση και περάσαμε υπέροχα. Βοήθησε βέβαια και ο καιρός γιατί δεν έκανε πολύ ζέστη και έτσι έκανε τον εξάωρο μαραθώνιο προς αναζήτηση των φωτογραφιών για τα 4 θέματα της διοργάνωσης, πολύ ευχάριστο.

athens photo marathon

Εκτός από μια μικρή καθυστέρηση το πρωί η οργάνωση του Φωτογραφικού Μαραθώνιου ήταν άψογη. Τα θέματα που δόθηκαν ήταν εξαιρετικά και πιστεύω ότι και οι φωτογραφίες των φωτογράφων που συμμετείχαν θα είναι υψηλότατου επιπέδου (αν κρίνω από τις φωτογραφίες των μαθητών μου σίγουρα).  Οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 1500 και ήταν πανέμορφο θέαμα να βλέπεις τόσους πολλούς φωτογράφους κάθε ηλικίας και φίλου με τις μηχανές στα χέρια, έτοιμους να ξεχυθούν στην πόλη για να την φωτογραφίσουν.

athens photo marathon

Μια selfie εν αναμονή των θεμάτων του φωτομαραθώνιου

Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες, αλλά πιο καλή επιτυχία στους μαθητές μου (είναι και τα βραβεία στη μέση που είναι ότι πρέπει). Κλείνω με μια ακόμη ευχή. Και του χρόνου!

Περισσότερες πληροφορίες για τον Φωτογραφικό Μαραθώνιο της Αθήνας θα βρείτε στον επίσημο ιστοχώρο του.

photomarathon.gr

Η Αγαπημένη που δεν απόκτησα ποτέ!

Nikon FA

Την πρωτοείδα σε ένα αγγλικό περιοδικό το 1984. Από αυτά τα λαϊκά περιοδικά της φωτογραφίας και την ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Ένα χρόνο πριν είχε ξεκινήσει την καριέρα της από την Ιαπωνία αλλά το 1984 είχε κερδίσει τον πρώτο της τίτλο στον ετήσιο διαγωνισμό Camera Grand Prix. Η Nikon FA ήταν ένα πραγματικό θαύμα της ηλεκτρομηχανικής και για μένα η καλύτερη (και πιο όμορφη) φωτογραφική μηχανή με χειροκίνητη εστίαση που κατασκεύασε ποτέ η Nikon.

nikon fa

Μια από τις πρώτες ολοσέλιδες διαφημίσεις της στα ξένα περιοδικά

Η επίσημη τιμή της στην Αμερική ήταν 646 δολάρια. Με το βάρος της μηχανής να είναι 645γρ. αυτό σήμαινε γραμμάριο και δολάριο. Βέβαια στην Ελλάδα του 36% φόρο πολυτελείας για τα σώματα των φωτογραφικών μηχανών εκείνη την εποχή, η τιμή της ανέβαινε περισσότερο. Σε αυτά τα χρήματα στα 19 μου αποτελούσε ένα απλησίαστο όνειρο για μένα. Όμως εξακολούθησα να την ονειρεύομαι για πολλά χρόνια μέχρι που την απάτησα με μια Nikon FM2.

nikon fa

Μια ηλεκτρομηχανική ομορφιά

Οι πρώτες FA είχαν προβλήματα, μέχρι να λυθούν οι φωτογράφοι δεν της είχαν και πολύ εμπιστοσύνη. Όταν όλα έστρωσαν στην παραγωγή της ήταν πλέον αργά, καθώς στα μέσα της δεκαετίας του 80 έγινε μια έκρηξη στην τεχνολογία στη κατασκευή των φωτογραφικών μηχανών από όλες τις εταιρείες και έτσι η FA είχε μεγάλο ανταγωνισμό. Σιγά-σιγά αναγνωρίστηκαν τα προτερήματα της και έκανε καλύτερη καριέρα ως μεταχειρισμένη μιας και μια εποχή πουλιόταν ακριβότερα σαν μεταχειρισμένη από την τιμή της σαν καινούργια όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

nikon fa

Εδώ την βλέπετε ξαπλωμένη για να μπορείτε να δείτε περισσότερες πλευρές της

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Ο Εμίλ Ζολά το τερμάτισε (με τη φωτογραφία)

O Εμίλ Ζολά Φωτογράφος

O Εμίλ Ζολά (Émile Édouard Charles Antoine Zola 1840-1902) ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας, υπήρξε και παθιασμένος ερασιτέχνης φωτογράφος. Την φωτογραφία την ανακάλυψε στα τελευταία 7 χρόνια της ζωής του αλλά του έγινε εμμονή και σχεδόν η αποκλειστική του απασχόληση. Χρησιμοποίησε την φωτογραφία όπως θα χρησιμοποιούσε την πένα του για να κρατάει σημειώσεις για τον κόσμο που τον περιτριγύριζε. Φωτογράφιζε τα πάντα. Μέσα σε 7 χρόνια απόκτησε 10 διαφορετικές φωτογραφικές μηχανές και το δικό του σκοτεινό θάλαμο όπου εμφάνιζε μόνος του τα φιλμ του και τύπωνε τις φωτογραφίες του. Είχε φτιάξει και μια δική του πατέντα ώστε να απελευθερώνει το κλείστρο από μακριά και έτσι τράβηξε και πολλά αυτοπορτραίτα.

Εμίλ Ζολά

Ήταν τόσο ενθουσιασμένος με αυτό του το χόμπι από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1895, που πολλές φορές έφτανε να γίνεται υπερβολικός με την αγάπη του για την φωτογραφία. Η αλήθεια είναι ότι ο Ζολά ήταν άνθρωπος πολυτάλαντος, έτσι ανάμεσα στα άλλα ταλέντα του υπήρξε και καλός φωτογράφος. Πάντως για να λέμε κι αλήθειες ήταν πολύ καλύτερος σαν συγγραφέας . Για αυτό ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη που έχουμε από εκείνον σαν φωτογράφοι δεν είναι οι φωτογραφίες του (που αρκετές από αυτές είναι καλές), αλλά μια φράση που έγραψε για την φωτογραφία (με αυτό πραγματικά το τερμάτισε).

“À mon avis, vous ne pouvez pas dire que vous avez vu quelque chose à fond si vous n’en avez pas pris une photographie”

Που σημαίνει πάνω κάτω

“Νομίζω ότι δεν μπορείτε να πείτε ότι είδα κάτι καλά, αν δεν το έχετε τραβήξει μια φωτογραφία”

Εμίλ Ζολά

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Φως και Χρώμα από μια μεγαλοφυΐα

Πολλές φορές κουβεντιάζουμε για το χρώμα στις φωτογραφίες με τους μαθητές μου. Τις περισσότερες φορές βλέπουμε το έργο κάποιων φωτογράφων. Σήμερα σε αυτή μου την ανάρτηση επέλεξα να σας δείξω δυο πίνακες ενός αγαπημένου μου ζωγράφου. Ένας ζωγράφος που επηρέασε βαθύτατα την εξέλιξη της ζωγραφικής και εγώ τον θεωρώ μοντέρνο μέχρι τις μέρες μας, άσε που με την γενειάδα που είχε από μικρός ταιριάζει και σαν φάτσα στην εποχή μας που καταργήσαμε τα ξυραφάκια.

claude oscar monet

Φυσικά πρόκειται για τον αγαπημένο μου Claude Oscar Monet (14 Νοεμβρίου 1840 – 5 Δεκεμβρίου 1926). Η περίφημη έκθεση που συμμετείχε και αυτός τον Απρίλιο του 1874 στο Παρίσι θεωρείται από τους ειδικούς της τέχνης, η αρχή του κινήματος του Ιμπρεσιονισμού. Αυτό που θέλω να προσέξετε σε αυτούς τους δύο πίνακες είναι το πως χειρίζεται ο ζωγράφος το φως και το χρώμα. Βέβαια η ζωγραφική και η φωτογραφία δεν είναι πράγματα συγκρίσιμα . Η ζωγραφική  έχει πλεονεκτήματα σε σχέση με την φωτογραφία όταν τα δεις και τα δυο ζωντανά δίπλα-δίπλα γιατί ο πίνακας έχει έξτρα βάθος που του προσθέτει το πάχος της πινελιάς και του χρώματος . Η φωτογραφία σε ότι και επιφάνεια και να τυπωθεί δεν μπορεί να φτάσει αυτή την αίσθηση.

claude oscar monet

Απλά αυτό που θέλω είναι να διδαχθούμε από αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο είναι τον τρόπο που χειρίζεται το φως και το πως παραθέτει το χρώμα σε αυτή την ταπεινή δυσδιάστατη επιφάνεια. Φως και χρώματα που τα δανείζεται από την φύση. Από το ηλιοβασίλεμα στην Βενετία (ένα από τα πιο υπέροχα στον κόσμο σύμφωνα με τον ίδιο τον ζωγράφο) και από την ανοιξιάτικη φύση στο χωριό του το Giverny, αλλά τα αποδίδει με την μοναδική του διάνοια και τεχνική. Το ίδιο που καλούμαστε να κάνουμε και εμείς στις φωτογραφίες μας. Και μην ξεχνάμε ότι η πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών στο Παρίσι φιλοξενήθηκε στο φωτογραφικό στούντιο του Félix Nadar.

claude oscar monet

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Η πρώτη Φωτογραφική συνέντευξη 1886

Η πρώτη συνέντευξη με φωτογραφίες στο Παρίσι του 1886

Η πρώτη φωτογραφική συνέντευξη ή αυτό που αποκαλείται σήμερα σαν η πρώτη σύγχρονη συνέντευξη σε μέσο μαζικής ενημέρωσης, είναι η συνέντευξη που πήρε ο διάσημος φωτογράφος Félix Nadar από τον επίσης διάσημο Γάλλο χημικό και μεγάλο σκεπτικιστή Michel-Eugène Chevreul. Την συνέντευξη φωτογράφισε ο γιός του Nadar Paul,  που ήταν κι αυτός φωτογράφος.

le journal illustre

Η συνέντευξη έγινε με αφορμή τα 100α γενέθλια του Michel-Eugène Chevreul. Μπροστά στον φωτογραφικό φακό δύο μεγάλα πνεύματα του 19ου αιώνα συζητούν για την Φωτογραφία, την θεωρία του χρώματος, για το θέατρο και τον Μολιέρο,  για τις επιστημονικές μεθόδους του Παστέρ, αλλά και για τα αερόστατα που ήταν από τα αγαπημένα θέματα του Nadar, αλλά και για το πως μπορεί κάποιος να ζήσει 100 χρόνια.

Le journal illustre

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό (κάτι σαν εβδομαδιαία εφημερίδα για να είμαστε πιο ακριβείς) Le Journal Illustré στο Παρίσι, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1886 και προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Ήταν η πρώτη συνέντευξη που εκτός από το πορτραίτο στο εξώφυλλο και τα κείμενα της, συνοδευόταν από 12 φωτογραφίες κατά την διάρκεια της ίδιας της συνέντευξης.  Είχε τίτλο L’Art de vivre cent ans. Trois entretiens avec Monsieur Chevreul (Η τέχνη του να ζεις 100 χρόνια. Τρείς συνεντεύξεις με τον Κύριο Σεβρέλ).

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis

Διάσημα Φωτογραφικά Φιλιά

Φιλί στην Times Square

Σήμερα θα αναφερθώ στα διάσημα φιλιά στην ιστορία της Φωτογραφίας. Το πρώτο ήρθε ξανά στην επικαιρότητα και είδα την φωτογραφία να δημοσιεύεται σε διάφορους ιστοχώρους εκτός από τους φωτογραφικούς που την θυμούνται συχνά, γιατί πριν από μερικές μέρες μάθαμε ότι πέθανε η νοσοκόμα που φαίνεται στην φωτογραφία να την φιλάει ο ναύτης. Ναι αυτή είναι η μια από τις φωτογραφίες με τα διάσημα φιλιά. Παρόλο που δεν είμαστε ακόμη σίγουροι για το ποιοι πρωταγωνιστούν σε αυτή την φωτογραφία που τράβηξε ο φωτογράφος του περιοδικού Life Alfred Eisenstaedt (December 6, 1898 – August 23, 1995) στις 14 Αυγούστου του 1945 την V-J Day (Victory over Japan Day). Ο κόσμος ως συνήθως στην Αμερική στις μεγάλες γιορτές και επετείους έχει ξεχυθεί στην πλατεία των Times και ένας μεθυσμένος ναύτης φιλάει όποια γυναίκα βλέπει γύρω του. Ο Alfred Eisenstaedt ήταν εκεί (αλλά και άλλοι φωτογράφοι  όπως ο Victor Jorgensen, αλλά η φωτογραφία του δεν έχει την ίδια δύναμη). Τα υπόλοιπα είναι ιστορία όπως και η ιστορική εκείνη μέρα. Ποτέ στην πραγματικότητα δεν θα μάθουμε ποιοί ήταν οι πρωταγωνιστές του φιλιού. Έρευνες επί ερευνών έχουν γίνει για το συγκεκριμένο θέμα με την πιο πιθανή εκδοχή το ζευγάρι να είναι  η Greta Zimmer Friedman  βοηθός οδοντιάτρου και ο George Mendonsa  βετεράνος του Ειρηνικού. Το πλήθος που γέμισε την πλατεία  και το έντονα φορτισμένο κλίμα της ημέρας  δεν επέτρεψαν στον φωτογράφο να πάρει τα στοιχεία των μοντέλων του.

Το φιλί στην Πλατεία των Τάιμς

Το πασίγνωστο φιλί στην Times Square της Νέας Υόρκης την μέρα της νίκης ενάντια στους Γιαπωνέζους φωτογραφημένο από τον Alfred Eisenstaedt .

Φιλί έξω από το Δημαρχείο στο Παρίσι

Το δεύτερο φιλί της σημερινής ανάρτησης δεν είναι άλλο από το διάσημο φιλί που τράβηξε ο Robert Doisneau (14 Απριλίου του 1912 – 1 Απριλίου του 1994) στο Παρίσι . Ο Robert Doisneau ήταν ο κατεξοχήν φωτογράφος των δρόμων του Παρισιού για πολλές δεκαετίες. Με ένα πολύπλευρο και σημαντικό φωτογραφικό έργο που κέρδισε την αναγνώριση από πολύ νωρίς. Ο ίδιος ο Doisneau παραδέχεται ως «δασκάλους» του και φωτογράφους που το έργο τους τον ενέπνευσε τους Eugène Atget, André Kertész και Henri Cartier-Bresson. Στις 12 Ιουνίου του 1950 ο Doisneau δημοσίευσε στο αμερικάνικο περιοδικό LIFE μια φωτογραφία του με ένα νεαρό ζευγάρι να φιλιέται στο Παρίσι. Ο Γαλλικός της τίτλος,  Le baiser de l’hôtel de ville.  Η φωτογραφία αυτή έχει γίνει πλέον κλασική. Ο τρόπος που έχει τραβηχτεί την κάνει να φαίνεται αυθόρμητη και θα είναι για πάντα το σύμβολο του νεανικού έρωτα. Αλλά ενώ η φωτογραφία φαίνεται να είναι μια αυθόρμητη στιγμή και έτσι νομίζαμε για χρόνια, τελικά ήταν στημένη από τον φωτογράφο και τα “μοντέλα” του. Βέβαια αυτό δεν αφαιρεί τίποτε από την αξία της. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και την μάθαμε την δεκαετία του 90’. Ένα ζευγάρι ο Jean και η Denise Lavergne πίστευαν για χρόνια ότι αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές του φιλιού. Μια φορά που είχαν συναντήσει τον Doisneau την δεκαετία του 80’ σε ένα γεύμα, δεν τους χάλασε το όνειρο και τους άφησε να το πιστεύουν. Όμως το συγκεκριμένο ζευγάρι μετά την τεράστια επιτυχία της φωτογραφίας σκέφτηκε ότι ήρθε ο καιρός τους να κερδίσουν κάτι από αυτή και έκαναν μήνυση στον Doisneau διεκδικώντας αποζημίωση, γιατί όπως ισχυρίζονταν, τους φωτογράφισε χωρίς την άδεια τους.

Στο δικαστήριο αναγκαστικά ο Doisneau απέδειξε με στοιχεία ότι το ζευγάρι της φωτογραφίας ήταν η Françoise Delbart και ο Jacques Carteaud, νέοι τότε ηθοποιοί που τους είδε να φιλιούνται έξω από το δημαρχείο του Παρισιού και του άρεσε τόσο πολύ η σκηνή που τους ζήτησε να επαναλάβουν το φιλί για να τους φωτογραφίσει. Μάλιστα ως μέρος της αμοιβή τους, είχε δώσει στην Françoise Delbart ένα αντίγραφο με την υπογραφή και τη σφραγίδα του, που εκείνη το πούλησε το 2005 σε μια δημοπρασία για 155000 ευρώ.

Το φιλί στο Παρίσι

Le baiser de l’hôtel de ville από τον αεικίνητο φωτογράφο του Παρισιού Robert Doisneau

Φιλί στην Φαντασία του Φωτογράφου

Ερχόμαστε στο τρίτο διάσημο φιλί της σημερινής ανάρτησης . Το 1995 ο David LaChapelle (1963) (τρομερό παιδί της φωτογραφίας στα νιάτα του και της γενιάς μου) έχει αναλάβει την καμπάνια της Diesel. Εμπνέεται από την φωτογραφία της Times Square και στήνει το παρακάτω σκηνικό.  Από την πρώτη στιγμή που την είδα την θεώρησα αριστούργημα και πολύ καλύτερη σαν φωτογραφία από το πρωτότυπο που έδωσε την έμπνευση. Η πορεία της με δικαίωσε καθώς ήδη έχει μπει σε μουσεία. Μια εμπορική φωτογραφία με ταπεινούς διαφημιστικούς σκοπούς ξεπέρασε τον εαυτό της και από τις γιγαντοαφίσσες και τα περιοδικά, βρέθηκε στα μουσεία μοντέρνας τέχνης.

Ένα διαφορετικό φιλί

Καμπάνια της Diesel Jeans για το 1995 φωτογραφημένη από τον David LaChapelle

Ακόμη 2 +2 φιλια

Πρωτα το πιο διάσημο φιλί της μουσικής. Το 1956 ένας φωτογράφος ακολουθεί με ανάθεση την πρώτη εθνική περιοδεία ενός 21χρονου τραγουδιστή. Ο φωτογράφος είναι ο  Alfred Wertheimer και ο τραγουδιστής ο Elvis Presley. Εκεί πριν την συναυλία στο  Mosque Theatre στο Richmond της Virginia ο αδιάκριτος φωτογράφος καταγράφει μια προσωπική στιγμή του τραγουδιστή με ένα κορίτσι που το αποκαλεί για χρόνια το “ραντεβού της ημέρας” αλλά αργότερα μάθαμε ότι είχε όνομα και την έλεγαν Barbara Gray. Αν αυτός ο τραγουδιστής δεν γίνονταν αυτό που ξέρουμε σαν ο Βασιλιάς του Rock & Roll δεν πιστεύω ότι αυτό το φιλί θα γίνονταν ιδιαίτερα γνωστό.

Elvis Presley – Kiss

Όμως αρκετά χρόνια πριν (1922) ο Man Ray καταφέρνει να συνθέσει με την τεχνική του φωτογράμματος το δικό του φιλί που και αυτό έχει μια σπουδαία θέση στην ιστορία της φωτογραφίας. Οπότε δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα αφιέρωμα στα φωτογραφικά φιλιά.

Man Ray – The Kiss

Υπάρχουν κι άλλα διάσημα φιλιά στις μέρες μας πιο σύγχρονα. Αλλά ας αφήσουμε λίγο τον χρόνο να δείξει την αξία αυτών των φωτογραφιών. Ενώ αν μιλήσουμε για φιλιά σε άλλες τέχνες, πιστεύω ότι το φιλί του  Gustav Klimt, που το ζωγράφισε το 1907-8, όσο αφορά την ζωγραφική,

όπως και το φιλί του  Burt  Lankatser και της Deborah Kerr  στην παραλία στην ταινία From Here to Eternity του 1953,  όσο αφορά τον κινηματογράφο, είναι μέχρι στιγμής αξεπέραστα.

From Here to Eternity ( 1953)

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis