Monthly Archives: August 2019

Josef Koudelka – Γιόζεφ Κουντέλκα

Μαθήματα Φωτογραφίας, Σπουδαίοι Φωτογράφοι,

Josef Koudelka – Γιόζεφ Κουντέλκα Φωτογράφος

O Josef Koudelka γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1938 στην Τσεχοσλοβακία. Φωτογράφιζε από μικρός με την οικογενειακή φωτογραφική μηχανή, ενώ συνέχισε να φωτογραφίζει παράλληλα με τις σπουδές του σας μηχανικός και την δουλειά του σαν αεροναυπηγός. Τα πρώτα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με την φωτογράφιση θεατρικών παραστάσεων πράγμα που του έδωσε αρκετές παραγγελίες ώστε να αποφασίσει να παραιτηθεί από την δουλειά του σαν μηχανικός το 1967 και να γίνει φωτογράφος πλήρους απασχόλησης. Αυτό του έδωσε χρόνο να ασχοληθεί και με θέματα που τον ενδιέφεραν όπως η φωτογράφιση των κοινοτήτων των Τσιγγάνων στην Τσεχοσλοβακία και σε γειτονικές χώρες. Είχε μόλις γυρίσει από ένα ταξίδι στην Ρουμανία για να φωτογραφίσει Τσιγγάνους όταν έγινε η Σοβιετική εισβολή στην Πράγμα τον Αύγουστο του 1968. Ο Koudelka φωτογράφισε την εισβολή και την αντίσταση των Τσεχοσλοβάκων. Οι φωτογραφίες του φυγαδεύτηκαν στην δύση όπου δημοσιεύθηκαν στον δυτικό τύπο με το όνομα P.P. (Prague Photographer). To 1969 ο ανώνυμος Τσέχος φωτογράφος κέρδισε το βραβείο Overseas Press Club’s Robert Capa Gold Medal για τις φωτογραφίες του που απαιτούσαν εξαιρετικό θάρρος.

Χάρη σε αυτές τις φωτογραφίες το 1970 εξασφάλισε μια τρίμηνη βίζα εργασίας για την Μεγάλη Βρετανία, όπου αμέσως ζήτησε πολιτικό άσυλο, ενώ το 1971 έγινε μέλος του πρακτορείου Magnum και έγινε φίλος με τον Henri Cartier-Bresson που στήριξε τον ίδιο και έργο του. Ένα έργο σπουδαίο που πρόσφερε στον Josef Koudelka παγκόσμια αναγνώριση και πολλά βραβεία. Ο ίδιος έζησε σαν νομάδας χωρίς καλά-καλά να έχει σταθερό σπίτι (είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχει αποκτήσει ποτέ του αυτοκίνητο, τηλεόραση και υπολογιστή). Σπουδαίοι σταθμοί για την σπουδαία τέχνη του Josef Koudelka ήταν η δημοσίευση των φωτογραφικών λευκωμάτων Gypsies (1975) και Exiles (1988) που τον καθιέρωσαν σαν έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Koudelka να είναι ιδιαίτερα αγαπητός ιδιαίτερα στους νέους φωτογράφους και να τους εμπνέει με το έργο του. Από το 1986 ξεκίνησε να χρησιμοποιεί πανοραμικές φωτογραφικές μηχανές και υιοθέτησε ένα πολύ διαφορετικό φωτογραφικό στυλ που αποτυπώθηκε στο λεύκωμα Chaos (1999). Το 1987 απόκτησε την Γαλλική υπηκοότητα ενώ το 1990 μπόρεσε μετά από 20 χρόνια να ταξιδέψει πάλι και να φωτογραφίσει στην Τσεχοσλοβακία.

Ο Josef Koudelka είναι πολύ αγαπητός και στην Ελλάδα όπου έχει έρθει αρκετές φορές. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το ότι έχει τραβήξει φωτογραφίες στην διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου “Το Βλέμμα του Οδυσσέα” (ανάθεση του Γάλλου συμπαραγωγού), πράγμα που του έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα. Ο Josef Koudelka συνεχίζει να είναι ενεργός μέχρι μεγάλη ηλικία και να μας εκπλήσσει με τις δημιουργίες του.

Η πρώτη και μεγαλύτερη περίοδος του έργου ήταν αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον άνθρωπο. Πολλές φορές οι άνθρωποι στις φωτογραφίες του μοιάζουν να είναι ήρωες παραμυθιών. Η ερημιά, η απόρριψη, η φυγή, η απελπισία και η αποξένωση είναι θέματα που διαπερνούν όλο του το έργο. Στο μεταγενέστερο έργο του με τα πανοραμικά τοπία του που απουσιάζουν συνήθως οι άνθρωποι (αλλά υπάρχουν τα ανθρώπινα έργα), στην ουσία ο Josef Koudelka συνεχίζει να ασχολείται με τα ίδια θέματα, από άλλη σκοπιά.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Η παγκόσμια ελληνικότατη ημέρα της Φωτογραφικής ανοησίας

Κείμενα και Φωτογραφίες,

Άλλη μια επέτειο που τα ελληνικά φωτογραφικά websites γιορτάζουν άλλα αντί άλλων

Πολλές είναι οι αφορμές για το την σημερινή ανάρτηση. Σήμερα 19 Αυγούστου του 2019 που γιορτάζουμε τα 180 χρόνια από την επίσημη ανακοίνωση της εφεύρεσης της φωτογραφίας στην Γαλλική Ακαδημία Επιστημών στις 19 Αυγούστου του 1839. Αλλά πραγματικά είναι σήμερα  που το ποτήρι της φωτογραφικής ανοησίας ξεχείλισε. Ήδη από το ξεκίνημα της προηγούμενη εβδομάδας είχαν αρχίσει απανωτά τα χτυπήματα  της φωτογραφικής ανοησίας που με βρήκαν από την μια αλλά και διάφορα άλλα επεισόδια που με στεναχώρησαν με αποτέλεσμα αντί να γιορτάσω την σημερινή επέτειο με ένα ιστορικό άρθρο κάθομαι και σας γράφω αυτά που σας γράφω.

Η πρώτη αφορμή είναι πολλά λάθη που αφορούν την ιστορία της φωτογραφίας. Πολλές ανοησίες που κάποιος τις πρωτοανάφερε κάπου και από εκεί και πέρα τις αναπαράγουν χωρίς καμία αμφισβήτηση και σοβαρές υποτίθεται βάσεις δεδομένων ή δευτερεύουσες πηγές. Φυσικά αυτό το συναντάω κάθε μέρα στην μελέτη μου για την ιστορία της φωτογραφίας ή την ερευνά μου για διάφορα φωτογραφικά θέματα που με απασχολούν απλά για μια ακόμη φορά το συνάντησα όταν ένας φίλος μου στο FB καθηγητής πανεπιστημίου σε Αμερικάνικο πανεπιστήμιο μου έστειλα ένα τμήμα (περίπου 50 σελίδες) από ένα πανεπιστημιακό σύγγραμμα που πρόκειται να εκδοθεί και αφορά την οπτική και την ιστορία της φωτογραφίας για να του επισημάνω τυχόν αστοχίες και ανακρίβειες. Επειδή βρήκα αρκετές που μάλιστα μου προξένησαν το ενδιαφέρον καθώς δεν ήταν τέρατα αλλά κάποιες ανακρίβειες ήταν αρκετά αληθοφανείς, το έψαξα κάπως παραπάνω και βρήκα ότι αρκετές πηγές σαν την εγκυκλοπαίδεια Encyclopaedia Britannica ή ιστότοποι μουσείων φωτογραφίας αναπαράγουν τέτοιου είδους ανακρίβειες και ασάφειες, οπότε πως να προστατευτεί ένας ερευνητής .

(Πάντως από όλα τα άρθρα μου μπορείτε να διαβάσετε αυτό για να δείτε τι γιορτάζουμε την Παγκόσμια μέρα της Φωτογραφίας)

Η αναφορά μου σε μουσεία φωτογραφίας με φέρνει στο δεύτερο χτύπημα. Μια πολύ καλή φίλη από την Ουγγαρία μου ανάφερε για μια έκθεση φωτογραφίας που γίνεται στην Ουγγαρία και έχει κλείσει εισιτήρια για να την επισκεφθεί. Επειδή την ζήλεψα την ‘Έκθεση” (από αυτές που δεν θα δούμε ποτέ στην Ελλάδα) της ζήτησα αν υπάρχει κατάλογος να τον αγοράσει και να μου τον στείλει. Η κουβέντα μας έφερε και την απορία της για το τι γιορτάζουμε την σημερινή μέρα καθώς υπάρχει μεγάλη δημοσιότητα στην Ουγγαρία και εκδηλώσεις για τα 180 χρόνια της φωτογραφίας. Οπότε φυσιολογικά αναζήτησα το τι ήταν προγραμματισμένο στην Ελλάδα για αυτό το ζήτημα, δηλαδή τον εορτασμό των 180 χρόνων της φωτογραφίας από τον πιο κατάλληλο φορέα για αυτό. Το μουσείο φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Μην ανησυχείτε αγαπητοί μου φίλοι. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ! Μάλιστα επειδή είναι οι άγιες μέρες της καλοπαναγιάς. Το μουσείο στις 19 Αυγούστου, δηλαδή σήμερα θα είναι κλειστό. Γιατί αναρωτιέμαι το μουσείο φωτογραφίας στη θεσσαλονίκη μέρα Δευτέρα να είναι κλειστό; Καταλαβαίνω την Παρασκευή 16 Αυγούστου κάνανε την αργία στις 15 τετραήμερο. Την Δευτέρα γιατί; Έγραψα στον τίτλο μου ότι τα ελληνικά φωτογραφικά websites γιορτάζουν άλλα αντί άλλων, αλλά το μουσείο φωτογραφίας της Ελλάδας από το να γιορτάζει με λάθος τρόπο, δεν γιορτάζει καθόλου.

Τρίτο χτύπημα. Παρόλα αυτά σήμερα το πρωί ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση και ολοκλήρωσα ένα όντως ιστορικό άρθρο για την σημερινή μέρα που το ετοίμαζα από μέρες. Αλλά την ώρα που το ετοίμαζα για δημοσίευση ήρθε μια ειδοποίηση για μια καινούργια δημοσίευση στην ομάδα των μαθητών μου. Την ανάρτηση την είχε κάνει φυσικά κάποια μαθήτρια μου και αφορούσε μια δημοσίευση από ένα ελληνικό εξειδικευμένο φωτογραφικό website για την σημερινή φωτογραφική επέτειο. Δεν θα αναφερθώ στα τέρατα που γράφει μέσα στο άρθρο που είναι για γέλια αλλά κυρίως για κλάματα για το επίπεδο μας. Αλλά ότι μόλις στην εισαγωγική φράση είχε δυο λάθη. Δηλαδή κατάλαβα τι ανοησία ήταν το άρθρο χωρίς καν να πατήσω το link. Βέβαια όταν το πάτησα διάβασα πραγματικά τεράστιες ανοησίες. Από τα κλασικά άρθρα που το τέλος της πρότασης αναιρεί την αρχή της. Φυσικά διέγραψα αμέσως την ανάρτηση (συγνώμη Κάτια) και αμέσως έγραψα στους μαθητές μου το γιατί. Όλα αυτά με παρακίνησαν να κάνω αυτή την ανάρτηση αντί να δημοσιεύσω το σημερινό ιστορικό μου άρθρο αφιέρωμα που τελικά θα το αφήσω για του χρόνου. Φίλοι μου φωτογράφοι χρόνια μας πολλά!

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397

Henri Cartier-Bresson – Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν

Μαθήματα Φωτογραφίας, Σπουδαίοι Φωτογράφοι,

Henri Cartier-Bresson – Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν Φωτογράφος

O Henri Cartier-Bresson γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1908 στην κοινότητα Chanteloup-en-Brie της Γαλλίας και πέθανε στην κοινότητα Céreste της Γαλλίας στις 3 Αυγούστου του 1984. Γόνος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας ο νεαρός Henri Cartier-Bresson είχε και την ανάλογη μόρφωση. Φωτογραφία ξεκίνησε από πολύ μικρός με μια Kodak Brownie στην αρχή και μια View Camera στην συνέχεια. Τα μαθήματα ζωγραφικής που έκανε με τον θείο του τον οδήγησαν να σπουδάσει ζωγραφική. Ανήκε στον πρώτο κύκλο των σουρεαλιστών ζωγράφων αλλά μην έχοντας καμία εκτίμηση στα έργα του τα περισσότερα τα κατέστρεφε. Μετά από σπουδές αγγλικής φιλολογίας στην Αγγλία και ένα χρόνο στην ακτή Ελεφαντοστού όπου ασχολήθηκε με το κυνήγι επιστρέφει στην Γαλλία και αποφασίζει το 1931 να επικεντρωθεί στην φωτογραφία χάρη σε μια φωτογραφία του Martin Munkácsi που είδε δημοσιευμένη στο περιοδικό τέχνης Arts et Métiers Graphiques.

Το 1932 αγοράζει την πρώτη του Leica και με φίλους ταξιδεύει στην Ευρώπη φωτογραφίζοντας. Δημοσιεύσει τις πρώτες του φωτογραφίες στα περιοδικά Voilà και Photographies. Ταξιδεύει στο Μεξικό όπου γνωρίζει τον Manuel Alvarez Bravo και κάνουν μια κοινή έκθεση στο Palacio de Bellas Artes και ένα μήνα αργότερα στην Julien Levy Gallery στην Νέα Υόρκη οι δύο τους μαζί με τον Walker Evans. To 1940 ενώ έχει καταταγεί στον Γαλλικό στρατό συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς τον Ιούνιο και κρατείται σε διάφορα στρατόπεδα αιχμαλώτων. Μετά από τρεις αποτυχημένες αποδράσεις καταφέρνει να αποδράσει τον Φεβρουάριο του 1943 και συμμετέχει στην Γαλλική αντίσταση μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου το 1946-47 πηγαίνει στην Αμερική όπου η συνεργασία του με το Harper’s Bazaar είναι καταστρεπτική καθώς δεν καταφέρνει να καθοδηγήσει σωστά ούτε μια φωτογράφιση με μοντέλα. Ταξιδεύει όμως για αρκετό διάστημα με τον κριτικό John Malcolm Brinnin και φωτογραφίζει πορτραίτα καλλιτεχνών από όλους τους χώρους.

Με την επιστροφή του στη Γαλλία to 1947 ιδρύουν μαζί με τους Robert Capa, David Seymour (Chim), William Vandivert, και George Rodger το συνεργατικό φωτογραφικό πρακτορείο Magnum Photos. Για τα επόμενα τρία χρόνια φωτογραφίζει στην Άπω Ανατολή. Το 1952 δημοσιεύεται το πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα από τον εκδότηTeriade (ο με ελληνική καταγωγή Στρατής Ελευθεριάδης) με τίτλο Images à la Sauvette και εξώφυλλο όχι φωτογραφία, αλλά έργο του Matisse. Στην αγγλική έκδοση ο τίτλος γίνεται “The decisive moment”, “Η αποφασιστική στιγμή”. Για τα επόμενα παραπάνω από 20 χρόνια μέχρι το 1974 που σταματάει την φωτογραφία και επιστρέφει στην ζωγραφική φωτογραφίζει για τα σπουδαιότερα έντυπα του κόσμου, τα σημαντικότερα θέματα και κάνει τα πορτραίτα σημαντικών προσωπικοτήτων. Η παρακαταθήκη του στην φωτογραφία τεράστια.

Είναι ο πατριάρχης της φωτογραφίας δρόμου και ο πατέρας της “αποφασιστικής στιγμής”, ενώ σημαντική είναι η συνεισφορά του στην χρήση μικρών φωτογραφικών μηχανών. Κάποιες άλλες όμως εμμονές του θα μου επιτρέψετε να τις αμφισβητήσω. Ας πούμε την επιμονή του στη χρήση μόνο νορμάλ φακού (50mm), παρόλο που ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει ευρυγώνιους και μικρούς τηλεφακούς. Επίσης η εμμονή του στην παρουσίαση ολόκληρου του αρχικού κάδρου που τράβηξε ο φωτογράφος χωρίς περικοπές. Αλλά αυτά δεν έχουν τόσο σημασία. Σημασία έχει το τόσο σπουδαίο έργο του και ταυτόχρονα χάρη στη σπουδαία προσωπικότητα του η προώθηση της φωτογραφίας και η ανάπτυξη της κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα.

Τι εξοπλισμό θα ήθελα να είχα σε Canon

Κείμενα και Φωτογραφίες, Μαθήματα Φωτογραφίας, Φωτογραφικός Εξοπλισμός

Τι φωτογραφικές μηχανές και φακούς θα είχα σε Canon

Με  αποδείξεις δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιήσω και εξοπλισμό Canon αν χρειαστεί (αχρείαστος νάναι)

Όπως σας είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτηση μου με αφορμή την ερώτηση ενός φίλου canonakia σήμερα θα σας γράψω για τον εξοπλισμό που θα ήθελα να είχα σε περίπτωση που αποφάσιζα ο εξοπλισμός μου να είναι Canon. Λέμε ότι τα έφερνε έτσι η μοίρα. Σε αυτή την περίπτωση η καλύτερη φωτογραφική μηχανή της Canon αυτή τη στιγμή είναι η Canon EOS 5D Mark IV. Είναι λίγο παλιό μοντέλο ειδικά όσο αφορά τα ISO αλλά δεν θα πήγαινα ακόμη σε κάτι άλλο (καλά δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές μόνο η Canon EOS 6D Mark IΙ). Έτσι καθαρίσαμε με τα σώματα 2 Canon EOS 5D Mark IV θα είχα αν ο εξοπλισμός μου ήταν Canon.

Canon EOS 5D mark iv εξαιρετική μηχανή παρόλη την ηλικία της

Στην Canon υπάρχει μια διαφοροποίηση όσο αφορά τους φακούς γιατί οι επιλογές μου πάνω κάτω θα ήταν ίδιες όσο αφορά τις εστιακές αποστάσεις ειδικά για τους ζουμ φακούς. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οπωσδήποτε τον Canon EF 8-15mm f/4L Fisheye USM μέσα στην τσάντα μου. Η Canon είναι η πρώτη που έβγαλε ένα αντίστοιχο φακό και της ανήκουν τα εύσημα και για την πρωτιά αλλά και για το σταθερό διάφραγμα. Στην μια μηχανή θα ήταν μόνιμα ο Canon EF 16-35mm f/2.8L III, τσιμπάει λίγο σε χρήματα αλλά είπαμε δεν με νοιάζουν τα χρήματα σε αυτό το άρθρο έχω όσα θέλω. Στην άλλη μηχανή δεν θα μπορούσα να είχα άλλο από τον Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II.

Canon EF 50mm f/1.2L USM Μόνο και μόνο για αυτό το φακό αξίζει κανείς να έχει Canon

Τώρα στις τσάντες ή στη βαλίτσα θα είχα οπωσδήποτε ένα φακό που ξέρω πολλούς φωτογράφους που έχουν πάει σε canon εξοπλισμό μόνο και μόνο για αυτό τον φακό. Τον Canon EF 50mm f/1.2L USM . Και τον εξοπλισμό Canon θα συμπλήρωνε ο Canon EF 200-400mm f/4L IS USM με την τρελή προσθήκη του τηλεμετατροπέα 1.4Χ μέσα στο φακό που το ενεργοποιείς όποτε το θέλεις. Ξέρω ότι κάνει πάνω από 12000 αλλά είπαμε μην μου μιλάτε για χρήματα σήμερα. Νομίζω ότι έτσι θα έκλεινα τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό αν αποφάσιζα να είμαι στην Canon.

Ο εξαιρετικός Canon EF 200-400mm f/4L IS USM

Οι φωτογραφικές μηχανές που θα ήθελα να είχα

Κείμενα και Φωτογραφίες, Μαθήματα Φωτογραφίας, Φωτογραφικός Εξοπλισμός

Ο φωτογραφικός εξοπλισμός που θα ήθελα να είχα χωρίς συμβιβασμούς

Πολύ συχνά οι ιντερνετικοί μου φίλοι , αλλά και οι μελλοντικοί μαθητές μου με ρωτάνε τι φωτογραφικό εξοπλισμό χρησιμοποιώ. Όπως έχω εξηγήσει όμως στην αντίστοιχη ανάρτηση ο φωτογραφικός εξοπλισμός που χρησιμοποιώ είναι αποτέλεσμα πολλών συμβιβασμών που έχουν να κάνουν κυρίως με το κόστος, αλλά και το βάρος μιας και με τις φωτογραφικές μου μηχανές κάνω πολλά χιλιόμετρα. Για αυτό το λόγο έχω υποσχεθεί ότι κατά καιρούς θα δημοσιεύω ένα άρθρο που θα γράφω τον εξοπλισμό που θα είχα αν δεν έκανα κανένα συμβιβασμό (κυρίως αν είχα πολλά χρήματα).

Η προτίμηση μου παρόλες τις νέες κυκλοφορίες  ακόμη παραμένει η Nikon D850

Η επιλογή μου για τις 2 ή 3 φωτογραφικές μου μηχανές παραμένει η ίδια. Η Nikon D850. Παρόλο που από την τελευταία μου ανάρτηση κυκλοφόρησαν οι πολυαναμενόμενες mirrorless και από την Canon και από την Nikon, κανένα από τα μοντέλα αυτά δεν με έπεισε ότι θα άξιζε να είναι η καρδιά του φωτογραφικού μου συστήματος. Θα είχα λοιπόν 2 ή τρείς Nikon D850 ή 2 Nikon D850 και μια Nikon D750. Από φακούς παραμένω πιστός στους 2 ζουμ έτσι στις 2 μηχανές θα είχα μόνιμα τους Nikon AF-S 16-35mm f/4 G ED VR και τον AF-S VR Zoom-NIKKOR 70-200mm f/2.8G IF-ED. Θα πρόσθετα όμως 2 ακόμη φακούς στους φακούς που θα είχα μαζί μου.

O NIKKOR 8-15mm f/3.5-4.5E ED  είναι μια καινούργια κυκλοφορία που κέρδισε μια θέση στις φωτογραφικές μου τσάντες

Ο πρώτος είναι ο Nikon AF-S NIKKOR 35mm f/1.8G ED που είναι ένας φακός που δοκίμασα πρόσφατα και με ενθουσίασε ειδικά για το είδος φωτογραφίας δρόμου /ταξιδιωτικής για κοντινές αποστάσεις που κάνω εγώ μερικές φορές. Ο δεύτερος είναι ο Nikon AF-S Fisheye NIKKOR 8-15mm f/3.5-4.5E ED που με καλύπτει μια χαρά για να αφήσω στο σπίτι τον Nikon fisheye 10.5mm F2,8 DX που σας είχα γράψει σαν επιλογή μου για fisheye σε προηγούμενη ανάρτηση, ενώ για μεγάλο ζουμ θα εξακολουθούσα να κουβαλάω τον τεράστιο Nikon AF-S Nikkor 200-500mm f/5.6E ED VR (στην βαλίτσα ή στον αχθοφόρο). Σταθερά μια θέση στις φωτογραφικές μου τσάντες θα είχε ο κλασικός Nikon AF-S Nikkor 50mm f/1.4G.

Nikon AF-S Nikkor 50mm f/1.4G ασφαλής κλασική επιλογή

Η Φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά

Γυναίκες Φωτογράφοι, Μαθήματα Φωτογραφίας

Γιαπωνέζα γιαγιά ασχολείται με την φωτογραφία και γίνεται διάσημη

Εγώ το ξέρω εδώ και χρόνια ότι η φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά καθώς μου το έχουν αποδείξει μαθητές μου άνω των 70 που παρακολούθησαν το σεμινάριο για αρχάριους και τα πήγαν εξαιρετικά. Όμως η γιαπωνέζα γιαγιά Kimiko Nishimoto (σήμερα στα 91 ) έβαλε σε όλους τα γυαλιά.

Στα 72 αποφάσισε να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο φωτογραφίας που δίδασκε  ο γιός της και αυτό της έδωσε την αφορμή να ξεκινήσει μια δημιουργική δραστηριότητα που κρατάει μέχρι σήμερα. Με τις φωτογραφίες της έχει  συμμετάσχει σε εκθέσεις αλλά κυρίως τις δημοσιεύει στο instagram όπου και έχει πάνω από 218000 ακόλουθους.

Από εκεί έχω πάρει και τις φωτογραφίες της που σας παρουσιάζω εδώ. Με έχουν εντυπωσιάσει τα ιδιαίτερα και τις περισσότερες φορές κωμικά σκηνοθετημένα αυτοπορτραίτα της.

Το συμπέρασμα είναι ότι η φωτογραφία χρόνια δεν κοιτά και είναι μια εξαιρετική και δημιουργική απασχόληση για όλες τις ηλικίες .