Monthly Archives: May 2017

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Ο Dennis Hopper, ο John Ford και ο John Huston σε μια φωτογραφία

Σε αυτή την πραγματικά παράξενη φωτογραφία τραβηγμένη  στις 13 Σεπτεμβρίου του 1971από τον  Victor Skrebneski έναν  πολύ γνωστό φωτογράφο, βλέπουμε 3 θρύλους του Χόλυγουντ. Τον Dennis Hopper που είχε ήδη γίνει γνωστός με την ταινία Ξέγνοιαστος Καβαλάρης  (Easy Rider) που είχε σκηνοθετήσει μόλις 2 χρόνια πριν το 1969, τον διάσημο σκηνοθέτη John Huston που σπάνια αποχωρίζονταν το πούρο του και τον πατριάρχη της σκηνοθεσίας John Ford  με τα 4 βραβεία όσκαρ.

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Ο Dennis Hopper  και ο John Huston συναντήθηκαν σε μια φωτογράφιση για να διαφημίσουν το ουίσκι Jim Beam, που ισχυρίζονταν ότι είχε καταργήσει το χάσμα των γενεών αφού το προτιμούσαν και οι δύο διάσημοι σκηνοθέτες. Φωτογράφος της καμπάνιας ήταν ο Victor Skrebneski που ήδη είχε γίνει όνομα στους κύκλους της διαφήμισης και της μόδας. Ο Dennis Hopper  έριξε την ιδέα να επισκεφθούν τον John Ford που ήταν το είδωλο του και που το σπίτι του ήταν κοντά και οι τρεις μαζί.

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Όταν ο Dennis Hopper πρότεινε στον John Ford να τον σηκώσουν να τον βάλουν στο αναπηρικό καροτσάκι για μια αναμνηστική φωτογραφία εκείνος του είπε. “Νεαρέ μου δεν έχεις καθόλου αίσθηση του δραματικού γιατί αν είχες θα ανέβαινες στο κρεβάτι μαζί μου. Έτσι τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία.

Όχι άλλο Μπαλάφα, Μελεντζή και Τλούπα…

Όχι άλλο Μπαλάφα, Μελεντζή και Τλούπα…

Το σημερινό μου κείμενο σκεφτόμουν 5 μέρες να το δημοσιεύσω ή να μην το δημοσιεύσω. Αφορμή στάθηκε ένα δελτίο τύπου, αλλά αιτία είναι η κακοδαιμονία της Ελληνικής Φωτογραφίας.

Το δελτίο τύπου σας το παραθέτω  για να δείτε τι με τσίγκλησε. Είπα ότι ευκαιρία είναι να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις μου, ενώ για τον τίτλο έπαιξα λίγο παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι του Τζίμη Πανούση, “Όχι αλλό Νταλάρα, Πάριο και Αλεξίου…”

Καλησπέρα,,
θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε οτι η φωτογραφική λέσχη Πάτρας ΗΔΥΦΩΣ και η Δημοτική Βιβλιοθήκη – Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Πατρέων, σε συνεργασία με τα φωτογραφικά αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, εγκαινιάζουν την Παρασκευή 5 Μαίου και ώρα 20:00, στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών την φωτογραφική έκθεση με τίτλο “Κώστας Μπαλάφας – Φωτογραφικές μνήμες απο τη σύγχρονη Ελλάδα”.

Ακολουθεί σύντομο βιογραφικό του φωτογράφου και φωτογραφίες,

με εκτίμηση

το ΔΣ του ΗΔΥΦΩΣ

Το δελτίο τύπου συνόδευε και ένα  βιογραφικό του Κώστα Μπαλάφα

Ο Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1917 στο ορεινό χωριό Χώσεψη (Κυψέλη σήμερα) της Ηπείρου, από γονείς αγρότες. Μυήθηκε στη φωτογραφική τέχνη, την οποία αγάπησε και υπηρέτησε για εξήντα και πλέον χρόνια, στα Γιάννενα, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα. Από το 1941 έως το 1944 φωτογράφησε τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα του ηπειρώτικου λαού κατά των κατακτητών. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε στη Δ.Ε.Η. στο Τμήμα Αναπαραγωγής Σχεδίων, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Για πολλά χρόνια διατέλεσε ενεργό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας. Από το 1952 ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα, φωτογραφίζοντας και κινηματογραφώντας τη ζωή και τα έθιμα των ανθρώπων της επαρχίας. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχουν δημοσιευτεί σε καταλόγους εκθέσεων καθώς και σε προσωπικές εκδόσεις.

Ο Κώστας Μπαλάφας ανήκει στους ανθρωπιστές φωτογράφους της μεταπολεμικής περιόδου που καθόρισαν την πορεία της ελληνικής φωτογραφίας. Στο έργο του, μαρτυρία μοναδικής σηµασίας για την ιστορία και την κοινωνία της χώρας, πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος στον καθημερινό του αγώνα για επιβίωση. Ιδιαίτερη θέση κατέχουν οι κάτοικοι των απομακρυσμένων χωριών της γενέτειράς του Ηπείρου, καθώς και οι αγέρωχες ηπειρώτισσες μάνες, ταγμένες να διατηρήσουν κάτω από αντίξοες συνθήκες τη συνέχεια της ζωής. Μέσα από τα έργα της έκθεσης που καλύπτουν τη μεταπολεμική περίοδο, ο φωτογράφος περιδιαβαίνει και καταγράφει, µε το θαυµασµό ενός παιδιού και το αισθητήριο ενός καλλιτέχνη, το σφυγµό του ελληνικού χώρου, από τις αλυκές του Ιονίου ως τα λιγνιτωρυχεία του Αλιβερίου και από τα χειµαδιά της Ηπείρου ως τα σιδηρουργεία της Αθήνας.

Οι φωτογραφίες παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στη Σκόπελο το καλοκαίρι του 1995, στο πλαίσιο της έκθεσης «Παρουσίες / Αναδρομική έκθεση / Μελετζής / Μπαλάφας / Τλούπας» που διοργανώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και το Δήμο Σκοπέλου. Την επιλογή τους  πραγματοποίησε ο ίδιος ο δημιουργός σε συνεργασία με τον φωτογράφο και καθηγητή φωτογραφίας Νίκο Παναγιωτόπουλο. Ο τίτλος «Φωτογραφικές μνήμες από τη σύγχρονη Ελλάδα» δόθηκε το 2003, με αφορμή την παρουσίαση της παρούσας έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη και την έκδοση ομότιτλου λευκώματος με προλογικό σημείωμα του Διευθυντή του Ιδρύματος Άγγελου Δεληβορριά και κείμενο του επιμελητή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης Ηρακλή Παπαϊωάννου.   

Πρώτα από όλα τα ξεκαθαρίσω ότι στηρίζω οτιδήποτε κάνουν οι φωτογραφικές λέσχες, σύλλογοι και λοιπές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και το ίδιο κάνω με τις την φωτογραφική λέσχη της Πάτρας μιας και αναδημοσιεύω όλα τα δελτία τύπου τους και στο blog μου αλλά και στην σελίδα μου στο facebook.  Επίσης δηλώνω ότι τιμώ και θαυμάζω απεριόριστα τους τρείς αυτούς τεράστιους Έλληνες φωτογράφους. Τον Κώστα Μπαλάφα, τον Μενέλαο Μελεντζή και τον Τάκη Τλούπα. Αλλά φτάνει…αρκετά βρε παιδί μου με τα άσχετα λιβανιστήρια. Για να πιάσουμε λίγο τι γράφει στο βιογραφικό: “Ο Κώστας Μπαλάφας ανήκει στους ανθρωπιστές φωτογράφους της μεταπολεμικής περιόδου που καθόρισαν την πορεία της ελληνικής φωτογραφίας”.
Πως είπατε; το σημαντικότερο τμήμα του φωτογραφικού έργου του Κώστα Μπαλάφα είναι οι φωτογραφίες του  κατά την διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης. Ένα φωτογραφικό έργο που ήταν θαμμένο (κυριολεκτικά) για πάνω από 30 χρόνια και δεν επηρέασε καθόλου, ούτε καθόρισε τίποτε στην πορεία της Ελληνικής φωτογραφίας. Ο Κώστας Μπαλάφας επηρέασε την σύγχρονη Ελληνική φωτογραφία όσο την επηρέασε και ο Κώστας Γκουσγκούνης που ήταν κι αυτός φωτογράφος την ίδια πάνω κάτω περίοδο ή αν εννοούν την περίοδο ενασχόλησης με την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία, καλύτερα να μην την αναφέρουν καθόλου.

Αφήστε ότι πρέπει να διαβάσω και όλες τις κοινοτυπίες και τα σάλια παρακάτω “Μέσα από τα έργα της έκθεσης που καλύπτουν τη μεταπολεμική περίοδο, ο φωτογράφος περιδιαβαίνει και καταγράφει, µε το θαυµασµό ενός παιδιού και το αισθητήριο ενός καλλιτέχνη, το σφυγµό του ελληνικού χώρου.
Δηλαδή θα μπορούσε ο Μπαλάφας να μην έχει τον θαυμασμό ενός παιδιού και το αισθητήριο ενός καλλιτέχνη;
Τέλος πάντων αλλού θέλω να σταθώ. Η φωτογραφική λέσχη της Πάτρας ΗΔΥΦΩΣ καλά κάνει. Αυτοί που δεν κάνουν καλά είναι ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Πατρέων και φυσικά το Μουσείο Μπενάκη. Γιατί ο ρόλος ενός σύγχρονου μουσείου δεν είναι αυτός. Δηλαδή να περιφέρει κάποια έτοιμα τυπώματα (φωτογραφίες)από το 1995 από γιορτή σε γιορτή (έχουμε 2017), αλλά…
Πρώτον να ψηφιοποιήσει όλο το αρχείο του Κώστα Μπαλάφα σε μεγάλη ανάλυση και να το διαθέσει ελεύθερα στο διαδίκτυο ώστε να μπορούν να το μελετήσουν οι ενδιαφερόμενοι (και όχι αυτό το χάλι μόνο 283 φωτογραφίες σε μέγεθος λιγότερο από 600 pixels η μεγαλύτερη πλευρά).

Δεύτερο, να ψηφιοποιήσει όλα τα φωτογραφικά αρχεία που διαθέτει με τον ίδιο τρόπο. Ολόκληρα και  πλήρως διαθέσιμα γιατί όλες οι φωτογραφίες έχουνε τα ίδια χάλια (μιλάμε για μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής φωτογραφίας).

Τρίτο, οι διευθυντές και οι διάφοροι σπουδαίοι  επιμελητές που σίγουρα διαθέτει το μουσείο Μπενάκη,  αφού αρέσκονται να συνεργάζονται με τοπικούς οργανισμούς και λέσχες και περιφερειακούς πολιτιστικούς οργανισμούς, γιατί δεν σκύβουν με τη σοφία και τις γνώσεις τους στην τοπική φωτογραφική δημιουργία της Πάτρας και της κάθε Πάτρας, να αναδείξουν ότι ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγχρονη φωτογραφική παραγωγή, να στηρίξουν σύγχρονους φωτογράφους στο δημιουργικό τους έργο, επιλέγοντας τους, δίνοντας τους συμβουλές, οργανώνοντας τους εκθέσεις, εκδόσεις, γενικά με οποιοδήποτε τρόπο μπορούν (ακόμη και μια ομαδική έκθεση σύγχρονων Πατρινών φωτογράφων με την επιμέλεια των σοφών του Μουσείου Μπενάκη θα ήταν κάτι).

Το παιδί με την χειροβομβίδα στο σέντραλ παρκ της Νέας Υόρκης το 1962

Το παιδί με την χειροβομβίδα στο σέντραλ παρκ της Νέας Υόρκης το 1962, τέχνη του δρόμου στην Αθήνα του 21ου αιώνα.

Στο κυνήγι της Τέχνης του Δρόμου στην Αθήνα βρήκα και το έργο που σας δείχνω παρακάτω που είναι επηρεασμένο από μια φωτογραφία της Diane Arbus. Την διάσημη φωτογραφία με το παιδί που κρατάει ένα παιχνίδι χειροβομβίδα. Σας τα παραθέτω και τα δύο.

Το παιδί με την χειροβομβίδα στο σέντραλ παρκ της Νέας Υόρκης το 1962

Το παιδί με την χειροβομβίδα στο σέντραλ παρκ της Νέας Υόρκης το 1962

Επειδή τις περισσότερες φορές στις φωτογραφίες τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως δείχνουν, δείτε στο κοντάκτ από εκείνη την φωτογράφιση πως ο μικρός Colin Wood γιός του γνωστού τεννίστα Sidney Burr Wood Jr.,  τρολάρει την Diane Arbus με τις πόζες του, αλλά παρόλα αυτά την βοηθάει να τραβήξει μια από τις γνωστότερες φωτογραφίες της.

Το παιδί με την χειροβομβίδα στο σέντραλ παρκ της Νέας Υόρκης το 1962

Πανοραμική Φωτογραφία – Panoramic Photography

Πανοραμική Φωτογραφία

Ένα ξεχωριστό είδος φωτογραφίας με μεγάλη δημοτικότητα τις μέρες της ψηφιακής φωτογραφίας είναι η πανοραμική φωτογραφία. Όλο και περισσότερες συσκευές, κινητά και φωτογραφικές μηχανές διαθέτουν λογισμικό που σας επιτρέπει να ενώσετε πολλές φωτογραφίες ώστε να δημιουργήσετε μια πανοραμική φωτογραφία, ενώ ταυτόχρονα τα προγράμματα επεξεργασίας μας επιτρέπουν αυτές τις ενωμένες φωτογραφίας μας επιτρέπουν να τις παρουσιάσουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Πανοραμική Φωτογραφία

Πανοραμική φωτογραφία 360 ° Χ 180 °

Πανοραμική φωτογραφία μπορούμε να ονομάσουμε οποιαδήποτε φωτογραφία πλησιάζει ή και ξεπερνάει το οπτικό πεδίο που διαθέτει η ανθρώπινη όραση, δηλαδή περίπου από 160 ° έως 75 ° ενώ η αναλογία των πλευρών της πρέπει να είναι μεγαλύτερη από 2:1 και μπορούν να φτάσουν και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες 5:1 ή και 10:1. Ενώ αντίστοιχα οι γωνίες λήψεις μπορούν να φτάσουν μέχρι πανοραμικές φωτογραφίες 360 ° Χ 180 ° οι οποίες χρησιμοποιούνται για την δημιουργία εικονικών περιηγήσεων (Virtual Tours).

Ο όρος Πανοραμικός δημιουργήθηκε από τον Robert Barker έναν άγγλο ζωγράφο τον 18ο αιώνα για να περιγράψει μεγάλες ζωγραφικές απεικονίσεις που συνήθως περικύκλωναν τον θεατή και φιλοξενούνταν σε ειδικά κτίρια που ονομάζονταν κυκλοράματα. Τέτοιου είδους θεάματα ήταν πολύ δημοφιλή πριν την εφεύρεση της φωτογραφίας και μην ξεχνάμε ότι ένας από τους πρωτοπόρους της φωτογραφίας ο Louis-Jacques-Mandé Daguerre, ήταν και ο εφευρέτης- δημιουργός του Διοράματος.

360 ° Χ 180 °

Πανοραμική φωτογραφία 360 ° Χ 180 ° παρουσιασμένη με το εφέ Litlle Planet

Η πανοραμική φωτογραφία προέκυψε από την ανάγκη του φωτογράφου να συμπεριλάβει πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούσε να δείξει μια απλή φωτογραφία τραβηγμένη με έναν ευρυγώνιο φακό. Στην αρχή αυτό έγινε με την ένωση ή παράθεση πολλών φωτογραφιών μαζί, ενώ την εποχή της αναλογικής φωτογραφίας το βάρος είχε δοθεί στην κατασκευή πανοραμικών φωτογραφικών μηχανών.

Στην εποχή μας τα περισσότερα για την δημιουργία πανοραμικών φωτογραφιών τα κάνει το λογισμικό των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και τα προγράμματα επεξεργασίας. Υπάρχουν και ειδικές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, αλλά και ειδικές πανοραμικές κεφαλές για κάποιον που θέλει να δημιουργήσει ποιοτικές εικονικές περιηγήσεις, αλλά για την δημιουργία μιας πανοραμικής φωτογραφίας αρκεί μια οποιαδήποτε ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Περισσότερα για την Πανοραμική Φωτογραφία μπορείτε να βρείτε στον ομώνυμο ιστοχώρο Πανοραμική Φωτογραφία.

Αυτό είναι ένα εισαγωγικό άρθρο για την Πανοραμική Φωτογραφία. Θα ακολουθήσουν κι άλλα που θα αναλύουν τις επιμέρους τεχνικές, καθώς και την δημιουργία εικονικών περιηγήσεων.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397