Category Archives: Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής

Οι αναρτήσεις σε αυτή την υποκατηγορία της ιστορίας της φωτογραφίας, αφορούν την ιστορία της φωτογραφικής μηχανής. Λίγο πολύ αυτό είναι με κάποιες ακόμη προσθήκες το περιεχόμενο του βιβλίου μου ” Η Ιστορία της Φωτογραφικής Μηχανής”

Το τυχερό 7

Η σειρά 7000 των crop φωτογραφικών μηχανών της Nikon

Έλειψα πάνω από 2 εβδομάδες από τις αναρτήσεις του blog μου, αλλά πάντα στην έναρξη των μαθημάτων δίνω το βάρος στον σχηματισμό των τμημάτων και στις ανάγκες των μαθητών μου. Ε ναι δεν θα μιλήσω για το 7 νούμερο που είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένο για πολλούς ανθρώπους. Αλλά για την σειρά των crop ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών της Nikon που είναι οι αγαπημένες μου. Μπορεί να είχα κι άλλες πριν από αυτές και προφανώς θα έχω κι άλλες και μετά, αλλά έχοντας τραβήξει μέχρι τώρα αρκετά με 3 από τις 4 φωτογραφικές μηχανές της σειράς, πραγματικά τις θεωρώ πολύ ξεχωριστές.

Η πρώτη μιας σπουδαίας σειράς crop φωτογραφικών μηχανών της Nikon, η D7000

Η πρώτη φωτογραφική μηχανή της σειράς ήταν η 7000 που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2010 και πραγματικά έκανε την διαφορά κυρίως όσο αφορά τα χειριστήρια, το βάθος χρώματος και το εύρος έκθεσης . Η μηχανή ήταν η διάδοχος της D90 και μια φθηνότερη D300S για όλους τους αναλυτές, αλλά γρήγορα η μηχανή ανέδειξε τον δικό της εντελώς ξεχωριστό χαρακτήρα. Ειδικά όταν το 2011 πήρε το βραβείο Red Dot product design. Εγώ τα μοναδικά μειονέκτηματα που της έβρισκα όσο την χρησιμοποιούσα ήταν τα 16 Mpixel που τα θεωρούσα λίγα και τον αρκετό ψηφιακό θόρυβο στα ανεβασμένα ISO.

Αυτό ήρθε να το διορθώσει τον Φεβρουάριο του 2013 η κυκλοφορία της Nikon D7100 που είχε ακόμη καλύτερο επεξεργαστή και 24 Mpixel, αλλά και καλύτερη οθόνη, όμως το πρόβλημα του ψηφιακού θορύβου παρέμενε. Πράγμα που διορθώθηκε αρκετά τον Μάρτιο του 2015 με την κυκλοφορία της Nikon D7200. Η μηχανή είναι καλή σε όλα τα επίπεδα και αυτή θεωρώ την πιο ολοκληρωμένη φωτογραφική μηχανή της σειράς. Η D7500 που ήρθε τον Απρίλιο του 2017 δεν ξέρω για πιο λόγο, (Ίσως για να προσφέρει μια φθηνότερη D500 στο κοινό;) την θεωρώ πισωγύρισμα για την σειρά, κυρίως για τα 20 Mpixel και την μια κάρτα μνήμης. Βέβαια ίσως την αδικώ γιατί δεν την έχω δουλέψει.

Η πάνω πλευρά της Nikon D7200 με τον φακό κιτ 18-140mm και τα εξαιρετικά χειριστήρια, είναι κατά την άποψη μου η πιο ολοκληρωμένη crop DSLR και σε σχέση και με την λογική τιμή της

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η αντίπαλος της Leica λεγόταν Contax

H ιστορία της Contax

Η πολύ γνωστή εταιρεία φωτογραφικών Zeiss Ikon, όχι μόνο έβλεπε πάντα την Leitz σαν αντίπαλο, αλλά στην ουσία δημιουργήθηκε από την συγχώνευση πολλών γερμανικών φωτογραφικών εταιρειών την δεκαετία του 20′ που αποφάσισαν να σηκώσουν το γάντι στον ανταγωνισμό και να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να δημιουργήσουν προϊόντα που θα απαντήσουν στην δημοφιλία και την μεγάλη εμπορική τους επιτυχία. Το όνομα αυτής της απάντησης ήταν Contax Ι και ήταν μια τηλεμετρική 35αρα με πάρα πολλά αναβαθμισμένα τεχνολογικά χαρακτηριστικά που εμφανίστηκε το 1933. Όμως από ότι φάνηκε αμέσως μετά από την κυκλοφορία της, η Zeiss βιάστηκε να κυκλοφορήσει την φωτογραφική μηχανή που παρουσίασε προβλήματα ποιοτικού ελέγχου και αξιοπιστίας, καθώς χρειάζονταν συχνές επισκευές.

Η Contax I με την δερμάτινη θήκη της, ένα προϊόν πολυτέλειας

Όμως μερικές τεχνολογικές καινοτομίες που παρουσιάστηκαν στην Contax έγιναν στάνταρ για την φωτογραφική βιομηχανία. Για παράδειγμα η μπαγιονέτ άρμοση για τον φακό και ο μεταλλικός φωτοφράχτης κάθετης κίνησης. Ευτυχώς η Zeiss κυκλοφόρησε πάρα πολλές εκδόσεις της Contax I, ενώ απέσυρε τις πρώτες για βελτιώσεις. Ταυτόχρονα ετοίμασε σε μόλις 3 χρόνια την Contax II που διόρθωσε όλα τα θέματα της Ι και σχεδόν ταυτόχρονα την ίδια χρονιά την Contax III με ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου. Αυτές ήταν οι δύο μηχανές που δημιούργησαν  τον θρύλο της Contax.

Η Contax II του 1936

Bέβαια η Ζeiss ακολούθησε την μοίρα πολλών γερμανικών εταιρειών που πρώτα τις χτύπησε ο πόλεμος και μετά τα κτίρια και οι εργαζόμενοι (όσοι επέζησαν) βρέθηκαν στο σοβιετικό τμήμα της Γερμανίας. Πάντως στον μεγάλο βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους συμμάχους το εργοστάσιο της Ζeiss Icon που μάλιστα έφτιαχνε και κιάλια για τον γερμανικό στρατό έμεινε ανέπαφο.

Η Contax III του 1936 με το ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου. Αυτή και η προκάτοχος της Contax II, είναι οι φωτογραφικές μηχανές που δημιούργησαν τον μύθο των Contax

Αυτό είχε σαν συνέπεια αυτές οι εταιρείες να συνεχίσουν την ζωή τους με παράλληλη λειτουργία. Με τους ιδιοκτήτες να συνεχίζουν την λειτουργία τους στην Δυτική Γερμανία, ενώ οι περισσότεροι παλιοί εργαζόμενοι να συνεχίζουν την πορεία της εταιρείας στην Ανατολική Γερμανία. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα υπήρχαν και δικαστικές διαμάχες ανάμεσά τους. Σε μια από αυτές τις διαμάχες οι ανατολικές εταιρείες έχασαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν το όνομα Contax για τα προϊόντα τους. Ταυτόχρονα τα περισσότερα σχέδια φωτογραφικών μηχανών αντιγράφηκαν από τους σοβιετικούς και δόθηκε εντολή να κατασκευαστούν από ρώσικα εργοστάσια, όπως έγινε και με τις Contax από την Kiev και το εργοστάσιο Arsenal στην Ουκρανία. Οι Kiev III και  Kiev 4 ήταν ολόιδια αντίγραφα των Contax ΙΙ και Contax ΙΙΙ. Εκτός από τα σχέδια και τα περισσότερα μηχανήματα που υπήρχαν στα ανατολικογερμανικά εργοστάσια δόθηκαν σαν αποζημίωση στους σοβιετικούς και μοιράστηκαν στα σοβιετικά εργοστάσια.

Η Kiev 4 με το ενσωματωμένο φωτόμετρο σεληνίου ολόιδια με την Contax III

Όλο το τμήμα της γερμανικής φωτογραφικής βιομηχανίας στην ανατολή πάλεψε με νύχια και με δόντια να σταθεί στα πόδια του μέσα από την καταστροφή και την διάλυση και τα κατάφερε μια χαρά αφού σε μια αντίστοιχη κίνηση με αυτή της Zeiss του 1926, ενώθηκαν όλες οι φωτογραφικές εταιρείες με το όνομα Pentacon ( από το Pentaprism και το Contax) που από το 1959 που συνέχισε την κατασκευή φωτογραφικών μηχανών για τις επόμενες δεκαετίες, τις πολύ γνωστές Praktica. Μάλιστα πρέπει να σημειώσω ότι μόνο στην ανατολική Γερμανία μπόρεσαν να κατασκευάσουν SLR που στάθηκαν ικανές να ανταγωνιστούν τις ιαπωνικές εταιρείες (έστω όσο αφορά την τιμή), ενώ στην δυτική Γερμανία μόνο η Leica συνέχισε με επιτυχία την πορεία της.

Η Contax D ήταν η τελευταία ανατολικόγερμανική μηχανή με το όνομα Contax

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η πρώτη φωτογραφία σε αρνητικό 24Χ36mm με Leica

Η πρώτη φωτογραφία με την Ur-Leica από τον Oskar Barnack

Στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα ένας φωτογράφος, μηχανικός και εφευρέτης ο Oskar Barnack (1879-1936) εργάζονταν στο εργοστάσιο της εταιρείας οπτικών Leitz στην μικρή πόλη Wetzlar. Ο Oskar Barnack αποτελούσε μεταγραφή που θα αποδεικνύονταν χρυσή για το αφεντικό του Ernst Leitz, από την αντίπαλη εταιρεία οπτικών Zeiss Icon.

To πρωτότυπο της Leica Ur-Leica

Ο Oskar Barnack παθιασμένος φωτογράφος αλλά και ταξιδιώτης βασανίζονταν από άσθμα και έτσι προσπάθησε να κατασκευάσει μια φωτογραφική μηχανή μικρή και ελαφριά για να μπορεί πρώτα από όλα ο ίδιος να την κουβαλάει. Ξέχασε την λογική του να φορτώνει την μηχανή αυτή με φωτογραφικές πλάκες 6Χ9 ή 9Χ12 που φτιάχνονταν συνήθως οι φωτογραφικές μηχανές και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το κινηματογραφικό φιλμ των 35mm που είχε καθιερωθεί στην βιομηχανία του σινεμά. Βάζοντας το σε καρούλια. Για να μεγαλώσει λίγο ακόμη το καρέ του αρνητικού των φωτογραφιών αποφάσισε το φιλμ να κινείται οριζόντια μέσα στην φωτογραφική μηχανή και όχι κάθετα και έτσι στην αναλογία 3 προς 2 που επέλεξε έδινε ένα καρέ 24Χ36mm.

Η ιστορική πρώτη φωτογραφία του Barnack  με το πρωτότυπο της Leica

H αναμνηστική πλάκα στο πεζοδρόμιο στο σημείο που τραβήχτηκε η πρώτη φωτογραφία με Leica

Ο Barnack το πρωτότυπο αυτής της ελαφριάς μηχανής που το είχε έτοιμο το 1913 το ονόμασε Leica από τα αρχικά γράμματα των λέξεων Leitz και Camera. Όταν ολοκλήρωσε την μηχανή και την φόρτωσε με φιλμ αποφάσισε να την δοκιμάσει. Βρήκε βόλτα στην αγορά της πόλης του και τράβηξε μερικές φωτογραφίες. Η πρώτη φωτογραφία είναι αυτή που σας παραθέτω και μάλιστα σήμερα στο σημείο που στάθηκε ο Oskar Barnack και πάτησε το κουμπί της Ur-Leica υπάρχει αναμνηστική πλάκα.

Ο Oskar Barnack 

Η ιστορία από εκεί και πέρα είναι σε γενικές γραμμές γνωστή. Πρώτα φτιάχτηκαν καμιά 30 μηχανές της λεγόμενης σειράς Leica 0 που δόθηκαν σε φωτογράφους ώστε να που την γνώμη τους και να προτείνουν βελτιώσεις. ‘Έπειτα φτιάχτηκαν 1000 κομμάτια από την Leica I που παρουσιάστηκαν στην ανοιξιάτικη εμπορική έκθεση της Λειψίας και ήταν μια άμεση εμπορική επιτυχία. Έτσι ξεκίνησε ο μύθος των Leica.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Οι SLR της Leica

Η αντεπίθεση της  Leica στην Ιαπωνική λαίλαπα

Την δεκαετία του 50 η Ιαπωνική φωτογραφική βιομηχανία  στράφηκε στην κατασκευή και την ανάπτυξη όλο και καλύτερων και φθηνότερων SLR. Όμως αυτό που τρόμαξε την αυτοκράτειρα Leitz-Leica που 35 χρόνια κυριαρχούσε στις τηλεμετρικές φωτογραφικές μηχανές και στους φακούς -τις μηχανές που οι φωτογράφοι ονόμαζαν μινιατούρες- ήταν η απρόσμενη εμπορική επιτυχία, αλλά και τα χαρακτηριστικά μηχανών σαν την Asahi Pentax και τη Nikon F. Έτσι αναγκάστηκε από τα πράγματα να στραφεί και εκείνη στο να κατασκευάσει την δική της SLR.

Το σύστημα της Leica Visoflex III  με φακό 90mm προσαρμοσμένο σε μια Leica M3

       

Ο Ernesto “Che” Guevara φανατικός φωτογράφος, με μια Leica με το σύστημα Visoflex

Η πρώτη αποφασιστική κίνηση έγινε το 1964, πέντε μόλις χρόνια (για τα δεδομένα της εποχής ήταν πολύ γρήγορη αντίδραση) από την πρώτη παρουσίασης της Nikon F. To όνομα της μηχανής απάντησης της Leica καθόλου πρωτότυπο, ακολούθησε την γιαπωνέζικη πεπατημένη, Leicaflex. Η Leicaflex ήταν μια μηχανή που βγήκε σε αρκετές εκδόσεις από το 1964 μέχρι το 1976 στην αγωνιώδη προσπάθεια να ανταγωνιστεί τους γιαπωνέζους στο γήπεδό τους, στις SLR.

Η πρώτη πραγματική SLR από την Leica,   μια Leicaflex που για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους ήταν μια παταγώδης εμπορική αποτυχία

Όμως οι SLR της Leica  συνάντησαν μουδιασμένη υποδοχή. Πρώτον γιατί ήταν πανάκριβες σε σχέση με τις γιαπωνέζικές και δεύτερον αυτοί οι σατανάδες η γιαπωνέζοι σε κάθε μοντέλο παρουσίαζαν και μια καινούργια συναρπαστική δυνατότητα που έκαναν  τους φωτογράφους να τους προτιμούν.

Στην σειρά R μέχρι την Leica R7 είναι φανερή η επίδραση των Minolta της σειράς Χ, εδώ η πρώτη της σειράς η Leica R3

Οι κύριοι ανταγωνιστές εκείνα τα πρώτα χρόνια όταν οι γιαπωνέζοι σταμάτησαν να κάνουν τηλεμετρικές μηχανές αντίγραφα της Leica, ήταν οι Nikon, οι Pentax και οι Minolta. Όμως γρήγορα την επόμενη δεκαετία έκαναν κι άλλες μηχανές δυναμική είσοδο. Οι Canon και οι Olympus οπότε η Leica χρειάζονταν κάτι πιο δραστικό.

Η Leica R7 είναι η τελευταία της σειράς R που σχεδίασε η Minolta

Η επόμενη απάντηση της Leica στον καταιγισμό γιαπωνέζικων SLR ήταν η σειρά R και μάλιστα μετά την παταγώδη αποτυχία των Leicaflex, είχε αποφασίσει να συνεργαστεί με την Minolta για την επόμενη SLR της. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν η Leica R3 το 1974-1980, η Leica R4 και παραλλαγές το 1980-1984, η Leica R5 το 1987, η Leica R6 το 1988–1992 με απόλυτα μηχανική λειτουργία, την μπαταρία την είχε μόνο για το φωτόμετρο και η τελευταία της συνεργασίας με την Minolta η Leica R7. Το επόμενο μοντέλο ήταν ολοκληρωτική σχεδίαση και παραγωγή Leica η R8 το 1996–2002 και το τελευταίο μοντέλο αυτής της λογικής και σειράς η Leica R9, που παράγονταν μέχρι το 2009.

H  Leica R8 η πρώτη SLR στη σειρά R που σχεδίασε η Leica μόνη της

Όμως οι φωτογραφικές μηχανές που όχι μόνο συνέχισαν αλλά και δυνάμωσαν την φήμη της Leica ήταν οι τηλεμετρικές της σειράς M που διαδέχτηκαν τις Leica I, Leica II, Leica III και δημιούργησαν τον δικό τους μύθο, πάντα βέβαια μαζί με τους θρυλικούς φακούς της Leitz. Η σειρά M με πρώτη την Μ3 του 1954 ήταν μια καινούργια αρχή για τις τηλεμετρικές φωτογραφικές μηχανές της Leica μιας και εγκαινίασε και την μπαγιονέτ άρμοση για τους φακούς (μέχρι τότε οι φακοί της Leica ήταν βιδωτοί). Μια εξαιρετική σειρά φωτογραφικών μηχανών που έβαλε την Leica στην νέα μεταπολεμική εποχή και έκανε την εταιρεία αυτή που γνωρίσαμε στο τελευταίο μισό του 20ου αιώνα.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

 

Αυτόνομες Υποβρύχιες Φωτογραφικές Μηχανές

Η  Καλυψώ και οι απόγονοι της

Ο Jacques-Yves Cousteau (1910–1997) δεν ήταν μόνο πρωτοπόρος στην υποβρύχια εξερεύνηση και τον αυτόνομο καταδυτικό εξοπλισμό, αλλά επίσης πρωτοπόρος στην υποβρύχια φωτογραφία και κινηματογράφηση. Για να καταφέρει όλα αυτά τα σπουδαία που κατάφερε στην εξερεύνηση των βυθών πολλές φορές έπρεπε να εφεύρει και να σχεδιάσει από την αρχή διάφορα εργαλεία και βοηθήματα.   Ένα από αυτά τα εργαλεία ήταν μια υποβρύχια αυτόνομη φωτογραφική μηχανή που σχεδίασε το 1960 με τον φίλο του αεροναυπηγό και εφευρέτη Jean de Wouters (1905 – 1973). Την μηχανή την ονομάσαν Calypso και την κατασκεύασαν στην Γαλλία.

Η Calypso που κυκλοφόρησε και σαν Calypsophot

Το 1963 πούλησαν την σχεδίαση της μηχανής και των φακών στην Nikon που χάρη στην Calypso εγκαινίασε την σειρά αυτόνομων υποβρύχιων φωτογραφικών μηχανών Nikonos.

H Nikonos III που κυκλοφόρησε το 1975

Στην σειρά κυκλοφόρησαν οι Nikonos I, Nikonos II, Nikonos III, Nikonos IV και Nikonos V κάνοντας διάσημη την Nikon και στους κύκλους των ανθρώπων της αυτόνομης κατάδυσης.

Η Nikonos V του 1984 που ολοκλήρωσε την διάσημη σειρά

Το 1992 η Nikon κυκλοφόρησε ένα εντελώς πρωτοποριακό σύστημα υποβρύχιας φωτογραφικής μηχανής που δεν στηρίζονταν ποιά στην σχεδιάση του Jacques-Yves Cousteau. H νέα μηχανή ήταν η Nikonos RS. Μια κανονική SLR αυτόματης εστίασης με τους δικούς της φακούς.

Η πρώτη υποβρύχια SLR αυτόματης εστίασης η Nikonos RS του 1992

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Η προσπάθεια για τον Όλυμπο των φωτογραφικών μηχανών

Οι φωτογραφικές μηχανές SLR της Olympus

Η γιαπωνέζικη εταιρεία οπτικών Olympus, με το ελληνικό όνομα ;άργησε να μπει στον χορό των γιαπωνέζικων SLR, όταν οι υπόλοιπες γιαπωνέζικες εταιρείες παρουσίαζαν η μια μετά την άλλη τις δικές τους προτάσεις στην εξέλιξη των επαγγελματικών φωτογραφικών μηχανών, η Olympus παρουσίασε από το 1959 την σειρά Pen. Οι Olympus Pen ήταν μηχανές μισού κάδρου (crop θα τις λέγαμε σήμερα) που στο κλασικό φιλμ 135 των 36 στάσεων, τραβούσαν 72 φωτογραφίες, πολύ βολικές και μικρές σε μέγεθος, αλλά δεν θα τις χαρακτήριζες επαγγελματικές.

Το κύριο χαρακτηριστικό της σειράς SLR της Olympus ήταν το μικρό μέγεθος

Όμως τα στελέχη της Olympus  βλέποντας την μεγάλη στροφή των φωτογράφων προς τις επαγγελματικές SLR αποφάσισαν να δημιουργήσουν την δική τους σειρά που την ανέθεσαν στον σχεδιαστή Yoshihisa Maitani. Έτσι στην fotokina του 1972 παρουσίασαν την Olympus OM-1 την πρώτη μια σειράς που όταν ολοκληρώθηκε περιελάμβανε 14 διαφορετικά σώματα φωτογραφικών μηχανών και 60 εναλλακτικούς φακούς σχεδιασμένους ειδικά για τις καινούργιες μηχανές (Οι φακοί ZUIKO OM).

Μια ειδική έκδοση στην σειρά των Ολύμπιων SLR Olympus OM-3Ti

Η προσπάθεια της Olympus να ανταγωνιστεί κυρίως την Canon, την Nikon, την Pentax και την Minolta στις SLR φωτογραφικές μηχανές στέφτηκε από μερική επιτυχία. Σαφώς κέρδισε σημαντικό μερίδιο της αγοράς, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει την πρωτιά από την Nikon. Τα κύρια χαρακτηριστικά της σειράς OM ήταν οι εξαιρετικοί φακοί (μιας και η Olympus εταιρεία οπτικών ήταν κυρίως), το πολύ μικρότερο μέγεθος (πράγμα που είχε δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση όλα τα χρόνια που ακολούθησαν την παρουσίαση της σειράς), αλλά και αρκετές καινοτομίες.

H απολύτως μηχανική Olympus OM-2

Το αρκετά μικρότερο μέγεθος το πέτυχε ανασχεδιάζοντας όλη την φιλοσοφία μιας SLR, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μετακόμιση του επιλογέα των ταχυτήτων του φωτοφράχτη στο μπροστινό μέρος από το πιο βολικό επάνω μέρος της μηχανής. Οι καινοτομίες έρχονταν με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών μερών στις μηχανές και για Olympus OM περιελάμβαναν αυτόματη έκθεση με προτεραιότητα διαφράγματος με την OM-2 το 1973, αλλά και νέα συστήματα φωτομέτρησης και για την μηχανή και το φλας.

ΟΜ-4 καινοτομία και αυτοματισμοί

Το σύστημα OM της Olympus έφτασε να είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα φωτογραφικά συστήματα καθώς όλο και βελτιώνονταν με τους φακούς Zuiko να θεωρούνται από τους πιο ευκρινείς. Από την άλλη η εντελώς μηχανική OM-3, η αυτόματη OM- 4 και οι δύο με πολλαπλά σημεία μέτρησης ή οι πιο εξελιγμένες OM-3Ti και η OM-4Ti που έφτασαν με τα στροβοσκοπικά φλας της Olympus σε ταχύτητες συγχρονισμού μέχρι 1/2000, έφεραν πολλές καινοτομίες . Οι Olympus ΟΜ κατάφεραν να κερδίσουν αρκετούς φανατικούς φίλους, αλλά δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι κατάκτησαν τον Όλυμπο.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Πριν τις Canon EOS υπήρχαν οι Canon A

Η Canon παρουσιάζει την Προγραμματισμένη Έκθεση (P)

Χθες ήταν το 3ο δωρεάν μάθημα για το 2018 “Πως να επιλέξετε Φωτογραφική μηχανή, Φακούς και Φωτογραφικό εξοπλισμό”,  λόγω και της ιστορικής αναδρομής στις δεκαετίες του 80′ και του 90′, η σημερινή μου ανάρτηση έχει νοσταλγική διάθεση. To 1976 η Canon προσπαθώντας να προλάβει τον ανταγωνισμό ανασχεδίασε όλη την γραμμή των ερασιτεχνικών SLR της. Η προηγούμενη δεκαετία του 60΄ ήταν μια δεκαετία έντονου ανταγωνισμού, αλλά φάνηκε ακόμη μέχρι στις αρχές του 70΄ ότι η πρωτοπορία της Nikon και της Pentax δύσκολα θα είχε ανταγωνισμό, ακόμη και με την εμφάνιση των Olympus OM με την μοντέρνα σχεδίαση.

Η κορυφαία της σειράς Α-1 με το μοτέρ της

Με αυτή τη σειρά η Canon θέλησε να απευθυνθεί σε ένα μεγάλο κοινό ερασιτεχνικό που θα ήθελε να κάνει το πέρασμα από πιο απλές φωτογραφικές μηχανές σε μια μονοοπτική με καθρέπτη με την μεγάλη γκάμα φακών FD που διέθετε 55 φακούς από Fisheye μέχρι τηλεφακό 800mm, αλλά δίσταζε να κάνει την αλλαγή γιατί φοβόταν ότι οι SLR είναι περίπλοκη στις ρυθμίσεις. Ε τώρα με την λειτουργία P o φωτογράφος δεν χρειάζονταν να ρυθμίσει τίποτε και διέθετε μια “λαμπερή” SLR, μια φωτογραφική μηχανή σύστημα. Σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό η Canon με την σειρά A πέτυχε το στόχο της. Η Α-1 και η ΑΕ-1 program που ακολούθησε μετά από δυο χρόνια ήταν τα πιο δημοφιλή μοντέλα.

Οι SLR της Canon ήταν επίσημες μηχανές των ολυμπιακών αγώνων του 1984. Στην διαφήμιση βλέπετε τις Α-1, ΑΕ-1, την ναυαρχίδα F-1 και το πρωτάκι Τ50 που εγκαινίασε μια νέα αλλά σύντομη εποχή που κράτησε μέχρι την Τ90. Μετά ήρθαν οι EOS 

Βέβαια όπως ήταν λογικό υπήρχαν και τα σχετικά παράπονα. Ειδικά από το κοινό που θα τους λέγαμε ψαγμένους ερασιτέχνες. Τα παράπονα ήταν κυρίως για τον υφασμάτινο φωτοφράχτη που έπιανε ταχύτητες μόνο μέχρι 1/1000 με χαμηλή ταχύτητα συγχρονισμού του φλας, που η Canon είχε επιλέξει για να κρατήσει το κόστος χαμηλά. Παράπονα υπήρχαν και για τις πληροφορίες στο σκόπευτρο καθώς και για την έλλειψη αυτόματου ελέγχου του φλας. Βέβαια τα χρόνια πέρασαν γρήγορα, η Α-1 αντικαταστάθηκε το 1985 από την μοντέρνα Τ90, ενώ η παρουσίασης της σειράς EOS το 1987 και η εγκατάλειψη από την Canon της άρμοσης φακών FD έκαναν τις A-1 και την ΑΕ-1 program να μην έχουν μεγάλη ζήτηση ούτε στην αγορά των μεταχειρισμένων. Παρόλα αυτά θα θυμάμαι πάντα με νοσταλγία πόσο τις χάζευα στη βιτρίνα του Καλαβρέντζου κάνοντας παράκαμψη πηγαίνοντας για το φροντιστήριο το 1981-1983.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

 

Η φθηνότερη απότ ην Α1, η ΑΕ-1 υπήρξε το αντικείμενο του φωτογραφικού μου πόθου το διάστημα πριν από την θητεία μου στον ελληνικό στρατό  1981-1984

Minox, η φωτογραφική μηχανή των κατασκόπων

Minox φωτογραφικές μηχανές

Μπορεί η pocket instamatic να ονομάστηκε φωτογραφική μηχανή τσέπης, όμως μια πραγματική μηχανή τσέπης προϋπήρξε για πάνω από 30 χρόνια και αυτή ήταν η Minox Riga που με το μικρό της φιλμ δημιουργούσε ένα αρνητικό 8mmΧ11mm. H πρώτη Minox κατασκευάστηκε από τον εφευρέτη της Walter Zapp στην Ρίγα της Λετονίας το 1936 σαν VEF Minox Riga, από ένα εργοστάσιο που ήταν ονομαστό για τα καινοτόμα προϊόντα που κατασκεύαζε το VEF (Valsts elektrotehniskā fabrika). Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το 1948 ο Walter Zapp που είχε γερμανική καταγωγή συνέχισε την παραγωγή και την εξέλιξη της μηχανής που μετονομάστηκε σε σκέτο Minox, στην Δυτική Γερμανία.

H πρώτη Minox Riga

Από τότε η Minox είχε μια σταθερή πορεία αγγίζοντας ένα ειδικό κοινό που κυνηγούσε προϊόντα πολυτελείας, καθώς εντός από τις φωτογραφικές μηχανές παραγωγής η Minox έβγαζε συχνά επετειακά πανάκριβα μοντέλα (χρυσά, ασημένια κλπ.), ενώ την φωτογραφική μηχανή συνόδευαν πολυτελή πανάκριβα αξεσουάρ. Αυτό που ανέβασε στα ύψη την φήμη της Minox ήταν η χρήση της από τις μυστικές υπηρεσίες δυτικών και ανατολικών κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Το μικρό της μέγεθος, αλλά το κυριότερο ο φακός της που εστίαζε πολύ κοντά χωρίς να χρειάζεται έξτρα εξαρτήματα, έκαναν την Minox ιδανική για την φωτογράφιση εγγράφων και κρυπτογραφικών μηνυμάτων. Βέβαια σε αυτή την φήμη βοήθησε ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, καθώς και οι διαφημίσεις της Minox ώστε να καθιερωθεί σαν η φωτογραφική μηχανή των κατασκόπων.

Διάφορες εκδόσεις της Minox (Minox A, B και C)

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

Ermanox, μια νέα εποχή για το φωτορεπορτάζ 1924

Ermanox και Ernostar 85 mm f / 1,8 το φωτεινό δίδυμο

Η Ermanox είναι άλλη μια ιστορική φωτογραφική μηχανή. Την παρουσίασε το 1924 η Ernemann μια γερμανική εταιρεία με έδρα την Δρέσδη. Η φωτογραφική μηχανή διέθετε έναν τεράστιο και ασυνήθιστα φωτεινό φακό τον Ernostar 85 mm f / 1,8, ενώ είχε σαν φθηνότερη εναλλακτική και ένα Ernostar 100 mm f / 2). Η Ermanox τραβούσε πλάκες 4,5×6 cm και διέθετε φωτοφράχτη εστιακού επιπέδου με ταχύτητες από 1/20 μέχρι 1/1000 και ρυθμίσεις B και Τ.

Η Ermanox  μαζί με τα πλαίσια/φορείς για τις πλάκες του φιλμ

Ο πραγματικά καινοτόμος φωτεινός φακός έδωσε την δυνατότητα στους φωτογράφους να φωτογραφίσουν περισσότερα θέματα στο διαθέσιμο φως, χωρίς να αναζητούν συμπληρωματικό φωτισμό από φωτιστικά ή φλας πράγμα που τους έκανε να περνάνε απαρατήρητοι. Γρήγορα η Ermanox ξεπεράστηκε τεχνολογικά από τις εκδόσεις της Leica και από άλλους τους ανταγωνιστές, αλλά τα πρώτα χρόνια πρόλαβε χάρη στο φωτεινό της φακό, να χαρακτηριστεί σαν το απόλυτο εργαλείο του φωτορεπορτάζ.

Ο Δρ. Erich Salomon με την Ermanox

Στην φήμη της Ermanox βοήθησε ότι την χρησιμοποιούσε ο Δρ. Erich Salomon (1886-1944), αυτός ο δαιμόνιος φωτορεπόρτερ που το όνομα του έχει συνδεθεί μαζί με την Ermanox του με μερικές απίστευτες δημοσιογραφικές επιτυχίες κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου. Στην πορεία κυκλοφόρησαν εκδοχές της Ermanox για μεγαλύτερο φιλμ (για πλάκες 6Χ8cm και 9×12 cm) και 2 επίσης φωτεινοί φακοί Ernostar 125mm και 165mm f / 1,8.

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.

H πρώτη φωτογραφική μηχανή του Henri Cartier-Bresson

Η πρώτη Leica του Bresson

Όλοι οι φωτογράφοι στην ιστορία της φωτογραφίας είναι συνδεδεμένοι στενά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τις φωτογραφικές τους μηχανές. Όμως κανείς όσο ο πατριάρχης της φωτογραφίας δρόμου Henri Cartier-Bresson. Για αυτόν ο μύθος του πάει μαζί και είναι αντίστοιχος με τον μύθο της φωτογραφικής του μηχανής, τον μύθο της Leica.

Η σημερινή μου ανάρτηση δεν αφορά όμως μια οποιαδήποτε Leica από τις πολλές που χρησιμοποίησε ο Bresson στην πολύχρονη καριέρα του, αλλά την πρώτη του. Την πρώτη Leica που χρησιμοποίησε ποτέ. Αυτή του την έκανε δώρο αρκετά πριν σκεφτεί να γίνει φωτογράφος, απλά και μόνο επειδή μοιράζονταν το ίδιο ενδιαφέρον  για την φωτογραφία,  ο φίλος του Harry Crosby το 1929.

Στην φωτογραφία βλέπετε τον Henri Cartier-Bresson φωτογραφημένο από έναν άλλο διάσημο φίλο του τον φωτογράφο George Hoyningen-Huene. Δεν ξέρουμε αν η φωτογραφία έχει τραβηχτεί στην Νέα Υόρκη ή στο Παρίσι, ξέρουμε σίγουρα την χρονιά είναι το 1935 και ότι ο Bresson είναι ήδη γνωστός στον χώρο της φωτογραφίας για το έργο του αλλά και για την εμμονή του στη χρήση της μικρής φωτογραφικής μηχανής Leica.

 

Ο Δημήτρης Ασιθιανάκης είναι φωτογράφος, δάσκαλος φωτογραφίας και πρόεδρος του Fotoart. Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook Dimitrios Asithianakis. Για τα μαθήματα του fotoart μπορείτε να ρωτήσετε  και στο τηλέφωνο 6944303397.