Category Archives: Ιστορία της Φωτογραφίας

Άρθρα σχετικά με την ιστορία της Φωτογραφίας

Les Rencontres d’Arles, το διεθνές φωτογραφικό Φεστιβάλ

Οι φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ

Οι φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ είναι το σπουδαιότερο φωτογραφικό φεστιβάλ και το μόνο πραγματικά διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας στον κόσμο. Γίνεται κάθε καλοκαίρι στην πόλη Αρλ στη νότια Γαλλία. Αν ψάξουμε να βρούμε έναν αντίστοιχο θεσμό από άλλον χώρο της τέχνης , μάλλον όχι τυχαία θα βρούμε ένα διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου  που γίνεται και αυτό σε μια παραλιακή Γαλλική πόλη, στις Κάννες.  Πιστεύω ότι αυτό είχαν στο μυαλό τους οι τρεις δημιουργοί των συναντήσεων της Αρλ, ένα φεστιβάλ για την φωτογραφία που να έχει την ίδια ακτινοβολία που έχει το φεστιβάλ των Καννών για τον κινηματογράφο και τα κατάφεραν.

Οι φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ

H πρώτη ομάδα φίλων και υποστηρικτών του φεστιβάλ σε φωτογραφία του 1971, Jean-Claude Lemagny, Tobb Webb, Michel Tournier, Lucien Clergue (τέταρτος από αριστερά), Jean-Claude Gautrand, Jean-Pierre Sudre, Edouard Boubat, Denis Brihat, Jean Dieuzaide και ο Jean-Maurice Rouquette

Τρεις φίλοι ο Φωτογράφος Lucien Clergue, ο συγγραφέας Michel Tournier και ο ιστορικός Jean-Maurice Rouquette (ο Clergue και ο Rouquette γεννημένοι στην Αρλ), ένωσαν τις δυνάμεις τους ξεκινώντας από το 1968 και κατάφεραν το 1970 να δημιουργήσουν το σημαντικότερο φεστιβάλ φωτογραφίας στον κόσμο. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει κυρίως εκθέσεις, εργαστήρια, αλλά και σημαντικές ημερίδες, ομιλίες και παρουσιάσεις. Το φεστιβάλ προώθησε την φωτογραφία στην Γαλλία με πολλούς τρόπους και έτσι η την δεκατία του 80 δημιουργήθηκε στην Αρλ η L’Ecole Nationale Supérieure de la Photographie – ENSP, η κρατική σχολή φωτογραφίας της Γαλλίας.

Οι φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ

 Ansel Adams και Brassaï, “κορυφαίες συναντήσεις της Αρλ”

Στην σχεδόν πενηντάχρονη παρουσία του το φεστιβάλ Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles όπως είναι το πλήρες όνομα του έχει παίξει σπουδαίο ρόλο στην ανάδειξη νέων φωτογράφων και είναι πάρα πολλοί σημαντικοί φωτογράφοι που τους ανακαλύψαμε χάρη στις φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ και αυτό από μόνο του δείχνει το πόσο σπουδαίο είναι αυτό το φεστιβάλ που η πολιτική του είναι ακόμη και οι γνωστοί φωτογράφοι να δείχνουν καινούργια δουλειά.  Ενώ ακόμη και από διάσημους φωτογράφους βλέπουμε φωτογραφίες τους που  μπορεί να μην έχουμε ξαναδεί ή το έργο τους με μια νέα ματιά.

Οι φωτογραφικές συναντήσεις της Αρλ

Robert Doisneau και André Kertész “κορυφαίες συναντήσεις της Αρλ”

Για να διαπιστώσετε πόσο σημαντικό είναι το φωτογραφικό φεστιβάλ της Αρλ σας παραθέτω τις εκθέσεις που έχουν γίνει από την αρχή του φεστιβάλ.

2016

Sid Grossman, Ethan Levitas, Garry Winogrand, Peter Mitchell, Eamonn Doyle, Christian Marclay, Bernard Plossu, Charles Fréger, Sara Galbiati, Peter Helles Eriksen, Tobias Selnaes Markussen, Maud Sulter, Laia Abril, Piero Martinello, João Pina, Stéphanie Solinas, Yan Morvan, Alexandre Guirkinger, Don McCullin, PJ Harvey & Seamus Murphy, Yann Gross, Alinka Echeverría, Maurizio Cattelan & Pierpaolo Ferrari, Augustin Rebetez, Frank Berger, Stephanie Kiwitt, Basma Alsharif, Daisuke Yokota, Marie Angeletti, Christodoulos Panayiotou, Nader Adem, Sarah Waiswa, Beni Bischof, Sara Cwynar.

2015

Walker Evans, Stephen Shore, Robert Venturi, Denise Scott Brown, Toon Michiels, Olivier Cablat, Markus Brunetti, Paul Ronald, Sandro Miller, Eikoh Hosoe, Masahisa Fukase, Daido Moriyama, Masatoshi Naito, Issei Suda, Kou Inose, Sakiko Nomura, Daisuke Yokota, Martin Gusinde, Paolo Woods, Gabriele Galimberti, Natasha Caruana, Alex Majoli, Paolo Pellegrin, Ambroise Tézenas, Thierry Bouët, Anna Orlowska, Vlad Krasnoshchok, Sergiy Lebedynskyy, Vadym Trykoz, Lisa Barnard, Robert Zhao Renhui, Pauline Fargue, Julián Barón, Delphine Chanet, Omar Victor Diop, Paola Pasquaretta, Niccolò Benetton, Simone Santilli, Dorothée Smith, Rebecca Topakian, Denis Darzacq, Swen Renault, Paolo Woods, Elsa Leydier, Alice Wielinga, Cloé Vignaud, Louis Matton, Swen Renault et Pablo Mendez.

2014

Lucien Clergue, Christian Lacroix, Raymond Depardon, Léon Gimpel, David Bailey, Vik Muniz, Patrick Swirc, Denis Rouvre, Vincent Pérez, Chema Madoz, Élise Mazac, Robert Drowilal, Anouck Durand, Refik Vesei, Pleurat Sulo, Katjusha Kumi,Ilit Azoulay, Katharina Gaenssler, Miguel Mitlag, Victor Robledo, Youngsoo Han, Kechun Zhang, Pieter Ten Hoopen, Will Steacy, Kudzanai Chiurai, Patrick Willocq, Ciril Jazbec, Milou Abel, Sema Bekirovic, Melanie Bonajo, Hans de Vries, Hans Eijkelboom, Erik Fens, Jos Houweling, Hans van der Meer, Maurice van Es, Benoît Aquin, Luc Delahaye, Mitch Epstein, Nadav Kander.

2013

Hiroshi Sugimoto, Sergio Larrain, Guy Bourdin, Alfredo Jaar, John Stezaker, Wolfgang Tillmans, Viviane Sassen, Jean-Michel Fauquet, Arno Rafael Minkkinen, Miguel Angel Rojas, Pieter Hugo, Michel Vanden Eeckhoudt, Xavier Barral, John Davis, Antoine Gonin, Thabiso Sekgala, Philippe Chancel, Raphaël Dallaporta, Alain Willaume, Cedric Nunn, Santu Mofokeng, Harry Gruyaert, Jo Ractliffe, Zanele Muholi, Patrick Tourneboeuf, Thibaut Cuisset, Antoine Cairns, Jean-Louis Courtinat, Christina de Middel, Stéphane Couturier, Frédéric Nauczyciel, Jacques Henri Lartigue, Pierre Jamet, Raynal Pellicer, Studio Fouad, Erik Kessels.

2012

Les 30 ans de l’ENSP, Josef Koudelka, Amos Gitai, Klavdij Sluban & Laurent Tixador, Arnaud Claass, Grégoire Alexandre, Édouard Beau, Jean-Christophe Béchet, Olivier Cablat, Sébastien Calvet, Monique Deregibus & Arno Gisinger, Vincent Fournier, Marina Gadonneix, Valérie Jouve, Sunghee Lee, Isabelle Le Minh, Mireille Loup, Alexandre Maubert, Mehdi Meddaci, Collection Jan Mulder, Alain Desvergnes, Olivier Metzger, Joséphine Michel, Erwan Morère, Tadashi Ono, Bruno Serralongue, Dorothée Smith, Bertrand Stofleth & Geoffroy Mathieu, Pétur Thomsen, Jean-Louis Tornato, Aurore Valade, Christian Milovanoff

2011

Chris Marker, photos du New York Times, Robert Capa, Wang Qingsong, Dulce Pinzon, JR…

2010

Robert Mapplethorpe

2009

Robert Delpire, Willy Ronis, Jean-Claude Lemagny, Lucien Clergue, Elger Esser, Roni Horn, Duane Michals, Nan Goldin (guest of honour), Brian Griffin, Naoya Hatakeyama, JH Engström, David Armstrong, Eugene Richards, Martin Parr, Paolo Nozolino, et al.

2008

Richard Avedon, Grégoire Alexandre, Joël Bartoloméo, Achinto Bhadra, Jean-Christian Bourcart, Samuel Fosso, Charles Fréger, Pierre Gonnord, Françoise Huguier, Grégoire Korganow, Peter Lindbergh, Guido Mocafico, Henri Roger, Paolo Roversi, Joachim Schmid, Georges Tony Stoll, Patrick Swirc, Tim Walker, Vanessa Winship, et al.

2007

60 years of Magnum Photos, Pannonica de Koenigswater, Studio Zuber, Collections of Indian Albums from the Alkazi Collection, Alberto Garcia-Alix, Raghu Rai, Dayanita Singh, Nony Singh, Sunil Gupta, Anay Mann, Pablo Bartholomew, Bharat Sikka, Jeetin Sharma, Siya Singh, Huang Rui, Gao Brothers, RongRong & inri, Liu Bolin, JR, et al.

2006

American Photography in French Collections, Robert Adams, Cornell Capa, Gilles Caron, Don McCullin, Guy Le Querrec, Susan Meiselas, Julien Chapsal, Michael Ackerman, David Burnett, Lise Sarfati, Sophie Ristelhueber, Dominique Issermann, Jean Gaumy, Daniel Angeli, Paul Graham, Claudine Doury, Jean-Christophe Bechet, David Goldblatt, Anders Petersen, Philippe Chancel, Meyer, Olivier Culmann, Gilles Coulon, et al.

2005

William M. Hunt Collection, Miguel Rio Branco, Thomas Dworzak, Alex Majoli, Paolo Pellegrin, Ilkka Uimonen, Barry Frydlender, David Tartakover, Michal Heiman, Denis Rouvre, Denis Darzacq, David Balicki, Joan Fontcuberta, Christer Strömholm, Keld Helmer-Petersen, et al.

2004

Dayanita Singh, Archives from the Lodz Ghetto, Stephen Gill, Oleg Kulik, Arsen Savadov, Keith Arnatt, Raphaël Dallaporta, Matsue Taiji, Tony Ray-Jones, Kanemura Osamu, Kawauchi Rinko, Chris Killip, Chris Shaw, Kimura Ihei, Neeta Madahar, Frank Breuer, Hans van der Meer, James Mollison, Chris Killip, Mathieu Pernot, Paul Shambroom, Katy Grannan, Lucien Clergue, AES + F, György Lörinczy, et al.

2003

Claude Berri Collection, Lin Tianmiao & Wang Gongxin, Xin Danwen, Gao Bo, Shao Yinong & Mu Chen, Hong Li, Hai Bo, Chen Lingyang, Ma Liuming, Hong Hao, Naoya Hatakeyama, Roman Opalka, Jean-Pierre Sudre, Suzanne Lafont, Corinne Mercadier, Adam Bartos, Marie Le Mounier, Yves Chaudouët, Galerie VU’, Harry Gruyaert, Vincenzo Castella, Alain Willaume, François Halard, Donovan Wylie, Jérôme Brézillon & Nicolas Guiraud, Jean-Daniel Berclaz, Monique Deregibus, Youssef Nabil, Tina Barney, et al.

2002

Guillaume Herbaut, Baader Meinhof, Astrid Proll, Josef Koudelka, Gabriele Basilico, Rineke Dijkstra, Lise Sarfati, Jochen Gerz, Collection Ordoñez Falcon, Larry Sultan, Alex Mac Lean, Alastair Thain, Raeda Saadeh, Zineb Sedira, Serguei Tchilikov , Jem Southam. Alexey Titarenko, Andreas Magdanz, Sophie Ristelhueber, et al.

2001

Luc Delahaye, Patrick Tosani, Stéphane Couturier, David Rosenfeld, James Casebere, Peter Lindbergh, et al.

2000

Tina Modotti, Jakob Tuggener, Peter Sakaer, Masahisa Fukase, Herbert Matter, Robert Heinecken, Jean-Michel Alberola, Tom Drahaos, Willy Ronis, Frederick Sommer, Lucien Clergue, Sophie Calle, et al.

1999

Lee Friedlander, Walker Evans, et al.

1998

David La Chapelle, Herbert Spring, Mike Disfarmer, Francesca Woodman, Federico Patellani, Massimo Vitali, Dieter Appelt, Samuel Fosso, Urs Lu.thi, Pierre Molinier, Yasumasa Morimura, Roman Opalka, Cindy Sherman, Sophie Weibel, et al.

1997

Collection Marion Lambert, Eugene Richards, Mathieu Pernot, Aziz + Cucher, Jochen Gerz, Antoni Muntadas, Richard Terré, et al.

1996

Ralph Eugene Meatyard, William Wegman, Grete Stern, Paolo Gioli, Nancy Burson, John Stathatos, Sophie Calle, Luigi Ghirri, Pierre Cordier, et al.

1995

Alain Fleischer, Roger Ballen, Noda, Toyoura, Slocombe, Nam June Paik, France Bourély, et al.

1994

Andres Serrano, Roger Pic, Marc Riboud, Bogdan Konopka, Sarah Moon, Pierre and Gilles, Marie-Paule Nègre, Edward Steichen and Josef Sudek, Robert Doisneau, André Kertész, et al.

1993

Richard Avedon, Larry Fink, Ernest Pignon-Ernest, Cecil Beaton, Raymonde April, Koji Inove, Louis Jammes, Eiichiro Sakata, et al.

1992

Don McCullin, Dieter Appelt, Béatrix Von Conta, Denise Colomb, José Ortiz-Echaguë, Wout Berger, Thibaut Cuisset, Knut W. Maron, John Statathos, et al.

1991

Tina Modotti, Edward Weston, Graciela Iturbide, Martín Chambi, Sergio Larrain, Sebastiao Salgado, Juan Rulfo, Miguel Rio Branco, Eric Poitevin, Alberto Schommer, et al.

1990

Volker Hinz, Erasmus Schröter, Stéphane Duroy, Raymond Depardon, Frédéric Brenner, Drtikol, Saudek, et al.

1989

Robert Frank, Pierre de Fenoyl, John Phillips, Benjamin Kanarek, Nick Knight, Jean-Baptiste Modino, Stéphane Sednaoui, Max Vadukul, Javier Valhonrat, Christian Boltanski, Annette Messager, Cristina Garcia Rodero, Hervé Gloaguen, Philippe Bazin, Eduardo Masferré, Pierre de Vallombreuse, John Demos, Elizabeth Sunday, et al.

1988

Germaine Krull, Bruce Weber, Henri Alekan, Ling Fei, Shia Yong Lee, Gao Yuan, Chen Bao Cheng, Zhang Hai Er, Magnum in China, et al.

1987

Brian Griffin, Dominique Issermann, Max Vadukul, Gabriele Basilico, Paul Graham, Nan Goldin, Thomas Florschuetz, Gianni Berengo Gardin, et al.

1986

Collection Graham Nash, Annie Leibovitz, Sebastiao Salgado, Martin Parr, Robert Doisneau, Paulo Nozolino, Ugo Mulas, Bruce Gilden, Georges Rousse, Peter Knapp, Max Pam, Miguel Rio Branco, Michelle Debat, Andy Summers, Baron Wolman, et al.

1985

David Hockney, Fritz Gruber, Franco Fontana, Milton Rogovin, Gilles Peress, Jane Evelyn Atwood, Eugene Richards, Sebastiao Salgado, Robert Capa, Lucien Hervé, et al.

1984

Jean Dieuzaide, Marilyn Bridges, Mario Giacomelli, Joyce Tenneson, Luigi Ghirri, Albato Guatti, Mario Samarughi, Arman, Raoul Ubac, et al.

1983

Robert Rauschenberg, Bruce Davidson, et al.

1982

Willy Zielke, Alexey Brodovitch, Henri Cartier-Bresson, Robert Frank, William Klein, Max Pam, Bernard Plossu, et al.

1981

Guy Bourdin, Steve Hiett, Art Kane, Cheyco Leidman, André Martin, Sarah Moon and Dan Weeks, François Kollar, et al.

1980

Willy Ronis, Arnold Newman, Jay Maisel, Chrisitan Vogt, Ben Fernandez, Julia Pirotte, et al.

1979

David Burnett, Mary Ellen Mark, Jean-Pierre Laffont, Abbas, Pedro Meyer, Yves Jeanmougin, Manuel Alvarez Bravo, et al.

1978

Lisette Model, Izis, William Klein, Hervé Gloaguen, Yan Le Goff, Serge Gal, Marc Tulane, Lionel Jullian, Alain Gualina, et al.

1977

Will Mac Bride, Paul Caponigro, Neal Slavin, Max Waldman, Dennis Stock, Josef Sudek, Harry Callahan, R. Benvenisti, P. Carroll, W. Christenberry, S. Ciccone, W. Eggleston, R. Embrey, B. Evans, R. Gibson, D. Grégory, F. Horvat, W. Krupsan, W. Larson, U. Mark, J. Meyerowitz, S. Shore, N. Slavin, L. Sloan-Théodore, J. Sternfeld, R. Wol, et al.

1976

Ernst Haas, Bill Brandt, Man Ray, Marc Riboud, Magnum Agency, Eikoh Hosoë, Judy Dater, Jack Welpott, Doug Stewart, Duane Michals, Leslie Krims, Bob Mazzer, Horner, S. Sykes, David Hurn, Mary Ellen Mark, René Groebli, Guy Le Querrec, et al.

1975

Viva Agency, André Kertész, Yousuf Karsh, Robert Doisneau, Lucien Clergue, Jean Dieuzaide, Ralph Gibson, Charles Harbutt, Tania Kaleya, Eva Rubinstein, Michel Saint Jean, Kishin Shinoyama, Hélène Théret, Georges Tourdjman, et al.

1974

Brassaï, Ansel Adams, Georges A. Tice, et al.

1973

Imogen Cunningham, Linda Connor, Judy Dater, Allan Porter, Paul Strand, Edward S. Curtis, et al.

1972

Hiro, Lucien Clergue, Eugène Atget, Bruce Davidson, et al.

1971

Pedro Luis Raota, Charles Vaucher, Olivier Gagliani, Steve Soltar, Judy Dater, Jack Welpott, Gordon Bennett, John Weir, Linda Connor, Neal White, Jean-Claude Gautrand, Jean Rouet, Pierre Riehl, Roger Doloy, Georges Guilpin, Alain Perceval, Jean-Louis Viel, Jean-Luc Tartarin, Frédéric Barzilay, Jean-Claude Bernath, André Recoules, Etienne-Bertrand Weill, Rodolphe Proverbio, Jean Dieuzaide, Paul Caponigro, Jerry Uelsmann, Heinz Hajek-Halke, Rinaldo Prieri, Jean-Pierre Sudre, Denis Brihat, et al.

1970

Gjon Mili, Edward Weston

Album – Duane Michals – Φωτογραφικό Λεύκωμα

Album: The Portraits of Duane Michals 1958-1988

album

Ένα από τα αγαπημένα μου φωτογραφικά λευκώματα είναι το ALBUM του Duane Michals. Είναι ένα φωτογραφικό λεύκωμα που δεν έχει φέρει κάτι το καινούργιο στην φωτογραφία, ούτε άνοιξε καινούργιους φωτογραφικούς δρόμους.  Αλλά μου αρέσει γιατί είναι το πρώτο σημαντικό λεύκωμα από τον Michals, με εξαιρετική επιμέλεια και παρουσίαση των φωτογραφιών.  Ο Duane Michals για τριάντα χρόνια φωτογραφίζει διάσημους και άσημους  για πολύ γνωστά περιοδικά και για το προσωπικό του αρχείο. Μια επιλογή από αυτά τα πορτραίτα μας παρουσιάζει στο ALBUM που κυκλοφόρησε το 1988.

Ένα από τα αγαπημένα μου φωτογραφικά λευκώματα είναι το ALBUM του  Duane Michals. Είναι ένα φωτογραφικό λεύκωμα που δεν έχει φέρει κάτι το πρωτοποριακό στην φωτογραφία, ούτε άνοιξε καινούργιους φωτογραφικούς δρόμους.  Αλλά μου αρέσει γιατί είναι το πρώτο σημαντικό λεύκωμα από τον Michals, με εξαιρετική επιμέλεια και παρουσίαση των φωτογραφιών.  Ο Duane Michals για τριάντα χρόνια φωτογραφίζει διάσημους ή λιγότερο διάσημους για πολύ γνωστά περιοδικά.

Το διαφορετικό στην περίπτωση του Duane Michals σε σχέση με τους άλλους γνωστούς φωτογράφους πορτραίτου είναι ότι δεν διαθέτει στούντιο και πάντα πηγαίνει στον χώρο του φωτογραφιζόμενου για να τον φωτογραφίσει και αυτό το κάνει από νωρίς την δεκαετία του 60΄.  Αυτό το κάνουν και άλλοι φωτογράφοι βέβαια αλλά όχι τόσο συχνά(για παράδειγμα ο  Henri Cartier-Bresson είναι από τους πρώτους φωτογράφους χωρίς στούντιο που αναλαμβάνει φωτογράφιση πορτραίτων).

ALBUM.

Μπορεί το φωτογραφικό λεύκωμα Album: The Portraits of Duane Michals 1958-1988 να μην είναι ένα ορόσημο στην ιστορία της φωτογραφίας, είναι όμως μια σειρά από πολύ δυνατά πορτραίτα, μια φωτογραφική ματιά με μεγάλη ευαισθησία και μεγάλη συνέπεια. Πράγμα που συνεχίζεται και στα επόμενα projects του Duane Michals που είναι πιο προσωπικά και πολύ πιο ποιητικά και αξίζει να τα αναζητήσετε (Eros and Thanatos, Questions Without Answers, Salute Walt Whitman και το The Adventures of Constantine Cavafy με φωτογραφίες εμπνευσμένες από την ποίηση του μεγάλου Αλεξανδρινού).

ALBUM

Ο πρώτος Έλληνας Φωτογράφος

Ο πρώτος Έλληνας Φωτογράφος, Φίλιππος Μαργαρίτης

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

Αυτοπορτραίτο του Φίλιππου Μαργαρίτη

O Φίλιππος Μαργαρίτης που είναι ο πρώτος Έλληνας που ασχολήθηκε με την φωτογραφία γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1810. Σπούδασε ζωγραφική στην Ρώμη με υποτροφία του Ελληνικού Κράτους και με την επιστροφή του στην Ελλάδα διδάσκει στο πολυτεχνείο, στο “Σχολείο των τεχνών” όπως λεγόταν τότε. Το 1847 μαθαίνει την τεχνική της Νταγγεροτυπίας και έτσι το 1949 αποφασίζει να ανοίξει το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα που δεν ήταν παρά μια ξύλινη παράγκα στην αυλή του σπιτιού του στην πλατεία Κλαυθμώνος. Μάλιστα ενημέρωσε του υποψήφιους πελάτες του  με αγγελία/διαφήμιση στις εφημερίδες της εποχής. «O ζωγράφος κ. Φίλιππος Mαργαρίτης ειδοποιεί τους επιθυμούντας να απεικονίσωσιν εαυτούς διά της Hλιοτυπίας ή να αποκτήσωσιν αντίτυπα μνημείων. Kατοικεί δε ούτος εντός της οικίας ένθα ήτο πρότερον το ανακτοβούλιον απέναντι της Oικονομίας».

Φίλιππος Μαργαρίτης

Ο Μαργαρίτης φωτογράφισε τα αρχαία μνημεία της Αθήνας με τα οποία κέρδισε και αρκετά βραβεία, αλλά την φήμη και την πελατεία του  την απόκτησε χάρη στα πορτραίτα του. Ανάμεσα στους πελάτες του ήταν οι πρώτοι βασιλιάδες Όθωνας και η Αμαλία, αλλά και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α΄ με τη  βασίλισσα Όλγα αργότερα,  μαζί με την αυλή και  όλη την τότε «καλή» κοινωνία της Aθήνας. Ανάμεσα τους και μερικοί από τους αγωνιστές του 1821 που είχαν επιζήσει. Αρκετές φορές Φίλιππος Μαργαρίτης επιχρωμάτιζε τις φωτογραφίες του με εκπληκτική πιστότητα καθώς ήταν και πολύ καλός ζωγράφος.   Η σημαντικότερη πηγή για τον Μαργαρίτη είναι το βιβλίο του Άλκη Ξανθάκη, ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ 1990.

Φίλιππος Μαργαρίτης

Ο στρατηγός Χριστόδουλος Χατζηπέτρος

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Ο Dennis Hopper, ο John Ford και ο John Huston σε μια φωτογραφία

Σε αυτή την πραγματικά παράξενη φωτογραφία τραβηγμένη  στις 13 Σεπτεμβρίου του 1971από τον  Victor Skrebneski έναν  πολύ γνωστό φωτογράφο, βλέπουμε 3 θρύλους του Χόλυγουντ. Τον Dennis Hopper που είχε ήδη γίνει γνωστός με την ταινία Ξέγνοιαστος Καβαλάρης  (Easy Rider) που είχε σκηνοθετήσει μόλις 2 χρόνια πριν το 1969, τον διάσημο σκηνοθέτη John Huston που σπάνια αποχωρίζονταν το πούρο του και τον πατριάρχη της σκηνοθεσίας John Ford  με τα 4 βραβεία όσκαρ.

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Ο Dennis Hopper  και ο John Huston συναντήθηκαν σε μια φωτογράφιση για να διαφημίσουν το ουίσκι Jim Beam, που ισχυρίζονταν ότι είχε καταργήσει το χάσμα των γενεών αφού το προτιμούσαν και οι δύο διάσημοι σκηνοθέτες. Φωτογράφος της καμπάνιας ήταν ο Victor Skrebneski που ήδη είχε γίνει όνομα στους κύκλους της διαφήμισης και της μόδας. Ο Dennis Hopper  έριξε την ιδέα να επισκεφθούν τον John Ford που ήταν το είδωλο του και που το σπίτι του ήταν κοντά και οι τρεις μαζί.

Τρεις σκηνοθέτες στο κρεβάτι

Όταν ο Dennis Hopper πρότεινε στον John Ford να τον σηκώσουν να τον βάλουν στο αναπηρικό καροτσάκι για μια αναμνηστική φωτογραφία εκείνος του είπε. “Νεαρέ μου δεν έχεις καθόλου αίσθηση του δραματικού γιατί αν είχες θα ανέβαινες στο κρεβάτι μαζί μου. Έτσι τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία.

Vivian Maier: Street Photographer

Vivian Maier : Φωτογράφος Δρόμου

Vivian Maier :  Φωτογράφος Δρόμου

Μια από τις μεγάλες εκπλήξεις στην ιστορία της φωτογραφίας είναι η ανακάλυψη και η προβολή του μοναδικού έργου αυτής της εξαιρετικής φωτογράφου από τον John Maloof. Η Vivian Maier ασχολήθηκε με την φωτογραφία πάνω από 40 χρόνια, αλλά πρακτικά δεν είχε δείξει κάπου την δουλειά της με αποτέλεσμα οι φωτογραφίες της να κινδυνέψουν να χαθούν για πάντα. Η Βίβιαν Μέγιερ δημιούργησε ένα  έργο που θα πάρει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ιστορία της φωτογραφίας όταν ολοκληρωθεί ή μελέτη και η παρουσίαση του. Θα λογαριάζεται ανάμεσα στους  σημαντικότερους φωτογράφους.

Vivian Maier :  Φωτογράφος Δρόμου

Ευτυχώς ανακάλυψε το έργο της ο John Maloof και από την στιγμή που εντελώς τυχαία απόκτησε σε μια δημοπρασία τα πρώτα αρνητικά, έχει κάνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια για την προβολή του μοναδικού αυτού φωτογραφικού έργου με εκθέσεις και δημοσιεύσεις. Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο φωτογραφικό λεύκωμα της Vivian Maier που κυκλοφόρησε το 2011, ενώ ακολούθησε κι άλλο το 2014, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα τα επόμενα χρόνια.

Vivian Maier :  Φωτογράφος Δρόμου

Η Βίβιαν Μέγιερ γεννήθηκε το 1926 στην Νέα Υόρκη από γαλλίδα μητέρα. Ενώ για βιοποριστικούς λόγους δούλεψε για πάνω από 40 χρόνια σαν νταντά και οικιακή βοηθός, στον ελεύθερο χρόνο της ασχολούνταν με την φωτογραφία δρόμου κυρίως στις τρεις αμερικάνικες πόλεις που έζησε στην Νέα Υόρκη, στο Σικάγο και στο Λος Άντζελες, αλλά και σε διάφορα μέρη του κόσμου όπου ταξίδεψε.

Vivian Maier :  Φωτογράφος Δρόμου

Πέθανε το 2009 και μέχρι τον θάνατο της ήταν άγνωστη στους φωτογραφικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους. Η ίδια δεν έκανε καμία προσπάθεια για την προβολή του έργου της. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο της ο John Maloof ένας νεαρός ιστορικός που μάζευε υλικό για την ιστορία του Σικάγου, έπεσε επάνω σε μερικά αρνητικά της σε μια δημοπρασία. Τα υπόλοιπα είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία που ο John Maloof μας τα παρουσιάσε στο ντοκιμαντέρ Finding Vivian Maier το 2013 σε σκηνοθεσία δική του και του Charlie Siskel.

Από την πρώτη στιγμή που είδα φωτογραφίες της Vivian Maier την λάτρεψα. Την συμπεριλαμβάνω πάντα στα μαθήματα μου και φυσικά θα μας απασχολήσει και σε αρκετές αναρτήσεις.

Περιοδικό φωτο τεστ

Περιοδικό φωτογραφίας φωτο τεστ

Μια αναφορά που έκανα με μια ανάρτηση μου σε κάποιες παλιές διαφημίσεις φωτογραφικών εταιρειών σε φωτογραφικά περιοδικά πριν από 40 χρόνια οδήγησε κάποιους φίλους να το ψάξουν και να με ενημερώσουν ότι για ένα από τα ιστορικά περιοδικά της φωτογραφίας το φωτο τεστ, δεν υπάρχει κάποια πληροφορία στο διαδίκτυο. Έτσι υποσχέθηκα να γράψω ένα άρθρο.

Περιοδικό φωτο τεστ

Το περιοδικό φωτο τεστ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1977, ενώ το δεύτερο τεύχος τον Ιούλιο του 1977 και ήταν μια τριμηνιαία επιθεώρηση φωτογραφίας και κινηματογράφου όπως ισχυρίζονταν το ίδιο στα εξώφυλλά του.  Από ότι μπορώ να διακρίνω στα πρώτα τεύχη του φωτο τεστ (έχω δεμένα τα τεύχη 2-10) αλλά και όπως ήταν φυσιολογικό,  πρότυπο για αυτό το περιοδικό αποτέλεσαν  ξένα  περιοδικά φωτογραφίας όπως το Practical Photography, αλλά τα τολμηρά εξώφυλλα μου θυμίζουν το American Photo και το γαλλικό Photo. Το λέω με σιγουριά καθώς ήμουν συνδρομητής και στα 2 για πολύ μεγάλο διάστημα.

H ταυτότητα του περιοδικού φωτο τεστ

Περιοδικό φωτο τεστ

Από τις ολοσέλιδες διαφημίσεις μέσα στο ίδιο το περιοδικό ενός άλλου περιοδικού με τον τίτλο ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ βγάζω το συμπέρασμα ο ίδιος τα κυκλοφορούσε ο ίδιος εκδότης. Στο τέταρτο τεύχος το φωτο τεστ έγινε δίμηνο και δεν είχε γυμνό στο εξώφυλλο. Στο πέμπτο τεύχος παράμεινε δίμηνο αλλά ξαναέβαλε γυμνό στο εξώφυλλο. Στο 6 τεύχος το φωτο τεστ έγινε μηνιαίο και έτσι κυρίως το θυμάμαι εγώ για όσο κράτησε. Βέβαια μην νομίζετε ότι η συνέπεια στην κυκλοφορία ήταν από τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής. Μηνιαίο μπορεί να ισχυρίζονταν ένα περιοδικό ότι ήταν αλλά εύκολα κυκλοφορούσε κάθε δίμηνο ή τρίμηνο. Τα πάντα εξαρτιόνταν από τους διαφημιζόμενους και από το πόσο σύντομα και έγκαιρα έστελναν τις διαφημίσεις τους. Πάντως από εκείνα τα χρόνια θυμάμαι την αγωνία με την οποία  αναζητούσα τα φωτογραφικά περιοδικά, ακριβώς γιατί δεν υπήρχε συνέπεια στην έκδοση τους και φοβόμουν μήπως χάσω κάποιο τεύχος.

Περιοδικό φωτο τεστ

Η ουσία είναι ότι εκείνα τα χρόνια με την σχεδόν ταυτόχρονη εμφάνιση 2 περιοδικών για την φωτογραφία του φωτο τεστ και του περιοδικού Φωτογραφία (Ιούλιος – Αύγουστος 1977) έχουμε μια “άνοιξη” των εξειδικευμένων φωτογραφικών περιοδικών αλλά και της φωτογραφίας. Μια άνοιξη που θα οδηγήσει το 1989 στην έκδοση του περιοδικού Φωτογράφος,  που είναι η μακροβιότερη και πιο πετυχημένη  προσπάθεια στον χώρο.  Αλλά  και σε άλλες που μπορεί να μην είχαν συνέχεια αλλά ήταν κι αυτές σημαντικές όπως το θεματικό φωτογραφικό περιοδικό “Φωτογραφικό Είδωλο” (πρώτο τεύχος  Δεκέμβριος 1996). Υπήρχαν φωτογραφικά περιοδικά και πριν από αυτές τις εκδόσεις, αλλά δεν είχαν τόσο πλούσια και ποικίλη ύλη ενώ και αυτά υπέφεραν από έλλειψη συνέπειας, διαφημιζομένων και αναγνωστών και ξέρω τουλάχιστον δύο που δεν είχαν συνέχεια. Το “ελληνική φωτογραφία και κινηματογράφος” και τον παλιό “φωτογράφο”.

Aperture Φωτογραφικό Περιοδικό

Aperture Magazine

 

Aperture περιοδικό φωτογραφίας

To πρώτο τεύχος του Aperture

Ένα από τα πιο σημαντικά περιοδικά στην ιστορία της Φωτογραφίας είναι το περιοδικό Aperture (σημαίνει διάφραγμα). Το περιοδικό ήταν το δεύτερο μετά το Camera Work του Alfred Stieglitz που αντιμετώπιζε την φωτογραφία σαν τέχνη. Το περιοδικό το ίδρυσε μια ομάδα φωτογράφων και φίλων της φωτογραφίας. Θαυμάστε ονόματα, Ansel Adams, Melton Ferris, Dorothea Lange, Ernest Louie, Barbara Morgan, Beaumont Newhall, Nancy Newhall, Dody Warren και ο Minor White που επιλέχθηκε από την ομάδα να είναι ο εκδότης του περιοδικού.

Aperture περιοδικό φωτογραφίας

Ένα από τα τεύχη του περιοδικού  που προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση. Τεύχος 121 το 1990, “Body in question” είναι η θεματική του τεύχους, με εξώφυλλο από την Sally Mann.

Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 1952 και ο σκοπός του περιοδικού περιγράφετε στο πρώτο κείμενο του. ” Το Aperture ιδρύθηκε για να επικοινωνήσουμε με σοβαρούς φωτογράφους και δημιουργικούς ανθρώπους, επαγγελματίες, ερασιτέχνες ή φοιτητές, όπου και αν βρίσκονται . Το Aperture προορίζεται να είναι μια περιοδική έκδοση χάρη στην οποία οι  φωτογράφοι να  μπορούν να μιλήσουν απευθείας μεταξύ τους, να συζητήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η φωτογραφία σαν επάγγελμα και σαν τέχνη, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να σχολιάσουν σχετικά με το τι συμβαίνει, να μπορέσουν να διακρίνουν τις νέες προοπτικές της φωτογραφίας . Εμείς, που ιδρύσαμε  αυτό το περιοδικό, καλούμε και άλλους να χρησιμοποιούν το Aperture ως κοινό έδαφος για την προώθηση της φωτογραφίας”.

Aperture περιοδικό φωτογραφίας

Το πρώτο τεύχος της επανέκδοσης το 2013

Το περιοδικό είτε ήταν αφιερωμένο σε ένα θέμα για το οποίο υπήρχαν κείμενα και σχετικά portfolio. Για παράδειγμα το “The Creative Approach” [vol. 2, no. 2, 1953] και “Substance and Spirit of Architectural Photography” [vol. 6, no. 4, 1958]) ή ήταν μονογραφίες αφιερωμένες στο έργο ενός φωτογράφου όπως το τεύχος vol. 6, no. 1, του 1958, που ήταν αφιερωμένο στον Edward Weston, ενώ αντίστοιχες μονογραφίες με πρώτη το 1962 το τεύχος  vol. 10, no. 4 που ήταν αφιερωμένη στον φωτογράφο Frederick Sommer, είχαν την μορφή βιβλίου. Το 1963 το Aperture Inc. έγινε μη κερδοσκοπικός οργανισμός. Μέσα στην 65χρονη πορεία του το Aperture παρακολούθησε την εξέλιξη της φωτογραφίας μέχρι την ψηφιακή εποχή της και συνεχίζει ανανεωμένο από το 2013 να προκαλεί πάντα αίσθηση στο κοινό που ενδιαφέρεται για την φωτογραφία με την θεματογραφία του.

Aperture περιοδικό φωτογραφίας

Σύγχρονο τεύχος με θεματική την φωτογραφία μόδας

Περισσότερο στο website http://aperture.org/

Φιλμ Σακιούρα (Sakuracolor)

Διαφήμιση για τα έγχρωμα φιλμ Sakura πριν 40 χρόνια

Η διαφήμιση που σας παρουσιάζω σήμερα είναι ολοσέλιδη, έγχρωμη στο οπισθόφυλλο του 2 τεύχους του περιοδικού για την φωτογραφία και τον κινηματογράφο”φωτο τεστ” το 1977 πριν από 40 χρόνια. Η Αγκοπιάν ήταν μια από τις γνωστότερες εταιρείες φωτογραφικών καθώς αντιπροσώπευε πολλούς γνωστούς κατασκευαστές.

Φιλμ Σακούρα (Sakuracolor)

Τα φιλμ Sakura είναι γιαπωνέζικα (το όνομα σημαίνει άνθος κερασιάς) και ήταν brand της εταιρείας φωτογραφικών Konica. Παρόλο που είχαν καλή ποιότητα δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν μεγάλο μερίδιο της αγοράς διεθνώς, αλλά ούτε και στην Ελλάδα. Για αρκετά χρόνια εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 70 αρχές 80 τα θυμάμαι να παίζουν δυνατά με διαφημίσεις στα φωτογραφικά περιοδικά, ειδικά στην Ελλάδα.

Η Μέριλιν στον δρόμο

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes έγινε το 1945. Σε εκείνη την πρώτη τους γνωριμία έγιναν εραστές, ενώ η βαθιά φιλική τους σχέση κράτησε μέχρι τον θάνατο της Μέριλιν. Ο Andre De Dienes όπως γράφει στις σημειώσεις του ερωτεύτηκε την Μέριλιν με την πρώτη ματιά, καθώς έμοιαζε σαν άγγελος. Ένας σέξι άγγελος που στάλθηκε στη γη αποκλειστικά για εκείνον (αλλά έτσι δεν νομίζουν όλοι οι ερωτευμένοι;).

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes

Το 1945 ο φωτογράφος   ο Andre De Dienes είχε μετακομίσει στην Καλιφόρνια από την Νέα Υόρκη καθώς είχε βαρεθεί τις φωτογραφίσεις μόδας. Ήθελε να επικεντρωθεί στις δυο μεγάλες του αγάπες την φωτογραφία γυμνού και την φωτογραφία τοπίου, τις οποίες προσπαθούσε να συνδυάσει. Στο πρακτορείο μοντέλων  Blue Book του μίλησαν για ένα καινούργιο κορίτσι που δεν είχε ξεκινήσει ακόμη καλά-καλά να δουλεύει στον χώρο, αλλά ήταν εξαιρετικά όμορφο και  που το έλεγαν Norma Jeane, έτσι τους ζήτησε να κανονίσουν μια συνάντηση για να την γνωρίσει.

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes

Την μέρα συναντήθηκαν ο Andre De Dienes την ερωτεύτηκε από το πρώτο δευτερόπλεπτο, η Norma Jeane  του μίλησε για τα όνειρα της να γίνει ηθοποιός, ενώ του είπε ότι  μόλις είχε χωρίσει γιατί ένιωθε ότι δεν την ταίριαζε ο ρόλος της νοικοκυράς. Ο  φωτογράφος  της πρότεινε να πάνε ένα μικρό  ταξίδι για να βρουν τα κατάλληλα μέρη για να την φωτογραφίσει.

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes

Από αυτό το πρώτο τους φωτογραφικό-ταξίδι είναι οι φωτογραφίες που σας παρουσιάζω σήμερα. Σε εκείνο το ταξίδι έγιναν και εραστές πράγμα που ούτε η Norma Jeane (μετέπειτα Μέριλιν Μονρόε), αλλά ούτε ο Andre De Dienes είχαν αναφέρει ποτέ δημόσια όσο ζούσαν, αλλά βρέθηκαν εκτεταμένες αναφορές σε ότι έζησαν σε αυτό το ταξίδι στις σημειώσεις του φωτογράφου μετά τον θάνατο του.  Σε αυτές τις σημειώσεις  ο Andre De Dienes αναφέρει ακόμη ότι από την πρώτη στιγμή είχε παρατηρήσει πόσο μεγάλη επίδραση είχε η Μέριλιν στους άντρες οπουδήποτε και αν σταματούσαν, σε πάρκινγκ, σε μοτέλ, σε φάρμες, ακόμη και στον δρόμο.

Η πρώτη φωτογράφιση της Μέριλιν Μονρόε από τον Andre De Dienes

Δοκίμιο περί φωτογραφικού πηδήματος

Philippe Halsman – Jumpology

Ο Philippe Halsman ήταν ο πρώτος που έβαλε τους ανθρώπους που φωτογράφιζε να πηδήξουν μπροστά στην φωτογραφική του μηχανή . Την δεκαετία του 50′ του πρωτοήρθε η ιδέα με κάποιους που δεν αισθάνονταν άνετα μπροστά στο φωτογραφικό φακό και ήθελε να τους χαλαρώσει. Το πήδημα λειτούργησε και έτσι το χρησιμοποίησε σαν πρακτική για πάνω από 6 χρόνια. 197 από αυτά τα παιχνιδιάρικα πορτραίτα τα  δημοσίευσε  το 1959 στο φωτογραφικό του λεύκωμα Philippe Halsman’s Jump Book.

περί φωτογραφικού πηδήματος

O Halsman μαθαίνει στην ανερχόμενη ηθοποιό  Grace Patricia Kelly ( μετέπειτα πριγκίπισσα του Μονακό), πως να πηδάει.

Το βιβλίο του Philippe Halsman περιλαμβάνει πηδήματα από πολύ διάσημους και από λιγότερο διάσημους. Λίγοι, περίπου το 2% αρνήθηκαν να πηδήξουν από τους ανθρώπους το πρότεινε εκείνα τα χρόνια και ο λόγος για αυτό όπως εξηγεί ο Halsman ήταν η πολύ χαμηλή τους αυτοπεποίθηση. Οι υπόλοιποι, ο μετέπειτα πρόεδρος της Αμερικής, γαλαζοαίματοι, ισχυροί επιχειρηματίες, ανώτατοι δικαστικοί, μεγάλοι επιστήμονες, διάσημοι ηθοποιοί και καλλιτέχνες, όλοι πήδηξαν μπροστά στις φωτογραφικές μηχανές του Halsman.

περί φωτογραφικού πηδήματος

Ο συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ  σε στυλ προπόνησης (ήταν μποξέρ στα νιάτα του) 

Το φωτογραφικό  λεύκωμα Jump Book, περιείχε και ένα μικρό δοκίμιο με τις απόψεις του Philippe Halsman για αυτή την φωτογραφική μέθοδο που την ονόμασε Jumpology. O Halsman με το εξαιρετικό του χιούμορ μας συμβουλεύει πως πρέπει να χρησιμοποιούμε την επιστήμη της πηδηματολογίας ώστε να φωτογραφίσουμε  πιο άνετα τα μοντέλα μας και πως να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Συμβουλές και πληροφορίες πολύ χρήσιμες ειδικά στις μέρες μας που το πήδημα στην φωτογραφία έχει γίνει πολύ της μόδας, από την φωτογραφία γάμου, μέχρι και  στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται στα social media. Για αυτό σας παραθέτω τα πιο σημαντικά από αυτά που αναφέρει στο κείμενο του.

περί φωτογραφικού πηδήματος

Απίστευτο κωμικό δίδυμο Τζέρι Λιούις  και Ντιν Μάρτιν σε απίστευτο πήδημα

Υπάρχουν δύο τύποι πηδήματος

Υπάρχουν δύο κατηγορίες με άλτες όπως μας αναφέρει ο Halsman (έτσι χωρίζει την ανθρωπότητα από την άποψη του φωτογραφικού πηδήματος). Το πρώτο είδος θέλει να πηδήξει όσο το δυνατόν ψηλότερα, ενώ η δεύτερη κατηγορία δεν πολυενδιαφέρεται για το πόσο ψηλά θα πηδήξει. Οι πρώτοι άλτες είναι φιλόδοξοι και ενδιαφέρονται να εντυπωσιάσουν τους άλλους, ενώ αυτοί που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία είτε δεν παίρνουν το πήδημα στα σοβαρά ή έχουν έλλειψη φιλοδοξίας ή κινήτρων.

περί φωτογραφικού πηδήματος

O φίλος του Halsman διάσημος ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί στην φωτογραφία με τίτλο Dali Atomicus. Έκαναν 25 διαφορετικές λήψεις μέχρι να την πετύχουν.

Τα βοηθήματα στο πήδημα μπορεί να είναι διασκεδαστικά

Όπως αναφέρει ο Halsman στο μικρό δοκίμιο του όταν χρησιμοποιείς βοηθήματα στο πήδημα μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικό. Ενώ οι περισσότεροι απλά πήδηξαν στον αέρα κάποιοι ζήτησαν ένα στήριγμα. Ο William Holden ένα καλάμι, ο Maurice Evans ένα σκοινάκι, ενώ ο Σαλβατόρι Νταλί το τερμάτισε πηδώντας με τα πινέλα και την παλέτα το, ένα καβαλέτο και ένας πίνακας ήταν στον αέρα, ενώ τρεις γάτες, μια καρέκλα κι ένας κουβάς νερό εμφανίζονταν ταυτόχρονα πηδώντας μέσα στο κάδρο. Ενώ ο πάντα  εξαιρετικός οικοδεσπότης  Halsman, όταν φωτογράφιζε όμορφα κορίτσια σαν την Μέριλιν  και την Γκρέις,  πήδαγε μαζί τους και καλά για να τους δείξει πως γίνεται!

περί φωτογραφικού πηδήματος

Ο Πατριάρχης της Αμερικάνικης φωτογραφίας Edward Steichen ζωηρός ακόμη και στα 80 του

Το πήδημα σε κάνει να νιώθεις πιο νέος

Αυτό ο Halsman το κατάλαβε όταν ο 87χρονος ανώτατος δικαστής Learned Hand,αφού ξεπέρασε τον αρχικό του δισταγμό ψελλίζοντας ότι δεν ήταν σίγουρος ότι θα επιζούσε από ένα τέτοιο πήδημα στην ηλικία του, τελικά πήδηξε ή με πηδήματα σαν του πατριάρχη της φωτογραφίας Edward Jean Steichen . Όποτε έβλεπε τις φωτογραφίες τους ο Halsman ένιωθε να τον βαραίνουν λιγότερο τα δικά του χρόνια και βεβαιώθηκε ότι σημασία έχει το πόσο νέος νιώθεις και όχι το πόσο χρονών είσαι.

περί φωτογραφικού πηδήματος

H Μέριλιν Μονρόε  ήταν από τα αγαπημένα μοντέλα του Halsman

Μην παίρνετε βαριά τις αρνήσεις για πήδημα

Εσείς μπορεί να το προτείνετε, αλλά μπορεί κάποιοι να σας αρνηθούν το πήδημα. Παρόλο που το ποσοστό είναι μικρό όπως βεβαιώνει ο Halsman, μην πάρετε βαριά την άρνηση. Υπάρχει η θεωρία του της πηδηματολογίας (Jumpology) για να σας βοηθήσει. Αυτός που αρνείται να πηδήξει το κάνει επειδή φοβάται υπερβολικά μήπως χάσει την αξιοπρέπεια του, αν και ποτέ κάποιος που είχε αξιοπρέπεια δεν την έχασε από ένα πήδημα.

περί φωτογραφικού πηδήματος

To νιάτο Άντονι Πέρκινς  πριν γίνει Νόρμαν στο Ψυχώ

Να υπάρχει πάντα χώρος για πήδημα

Η τελευταία και πιο σημαντική συμβουλή του Halsman είναι να υπάρχει πάντα άφθονος χώρος για να μπορεί να πηδήξει κανείς χωρίς να κινδυνεύει να χτυπήσει το κεφάλι του στο ταβάνι.