Category Archives: Ποιήματα και Τραγούδια για τη Φωτογραφία

Μια ανθολογία με ποιήματα και τραγούδια σχετικά με τη Φωτογραφία

Φωτογραφία 1982 – Σαράντης Αλιβιζάτος

Πίνω με το κόκκινο κρασί
του καπνού το κίτρινο φαρμάκι.
Στη φωτογραφία, εγώ κι εσύ
που έκοψα προχτές με ξυραφάκι.

Μου ’δινες το δάκρυ για νερό,
σ’ άρεσε να κάνεις τέτοια αστεία.
Τώρα με μιαν άλλη στο πλευρό
γελάς σε κάποια άλλη φωτογραφία.

Μόνη στο μελάνι της βραδιάς
σκέφτομαι “να σ’ έβλεπα τυχαία”.
Η φωτογραφία, μια βρισιά
τώρα που δεν είμαστε παρέα.

Μου ’δινες το δάκρυ για νερό,
σ’ άρεσε να κάνεις τέτοια αστεία.
Τώρα με μιαν άλλη στο πλευρό
γελάς σε κάποια άλλη φωτογραφία.

Στίχοι:   Σαράντης Αλιβιζάτος, Μουσική:   Αντώνης Βαρδής με ερμηνεία της Ελένης Δήμου μαζί με τον Αντώνη Βαρδή

Η φωτογραφία (Το ναυτόπουλο) – Κώστας Χατζής

Γερμένοι οι δυο στην κουπαστή, σφιχτά σφιχτά αγκαλιασμένοι
κι ένα ναυτόπουλο πιο κει, τα παλαμάρια του να δένει.

Ήταν ωραίο το ταξίδι και η μικρή μας ιστορία,
τώρα μια πίκρα έχει μείνει και αυτή η παλιά φωτογραφία.

Ένα γλαρόπουλο ψηλά, σε κοίταζε ερωτευμένο
κι ο καπετάνιος στα καλιά με το τσιμπούκι του σβησμένο.

Ήταν ωραίο το ταξίδι και η μικρή μας ιστορία,
τώρα μια πίκρα έχει μείνει κι αυτή η παλιά φωτογραφία.

Η πρώτη μας η εκδρομή κάποια Παρασκευή του Μάη,
εμείς οι δυο στην κουπαστή κι ένα ναυτόπουλο στο πλάι.

Ήταν ωραίο το ταξίδι και η μικρή μας ιστορία,
τώρα μια πίκρα έχει μείνει κι αυτή η παλιά φωτογραφία.

Υπέροχη μελωδία του Κώστα Χατζή το 1972 σε αυτούς τους τόσο νοσταλγικούς στίχους της  Σώτιας Τσώτου.

Φωτογραφία – Γιάννης Ξανθούλης

Μια ευτυχισμένη Κυριακή του ‘33
κάναμε το αίσθημα σεμνή φωτογραφία
κι ύστερα κάτσαμε να φάμε
στο τραπέζι μας ψητό
σαλάτα, φρούτα και βανίλια παγωτό.

Ο Νίκος είχε άδεια απ’ τη μονάδα
υπηρετούσε κάπου στην Ορεστιάδα
κι ο φωτογράφος μας εφώναζε σε λίγο το πουλί
απ’ το φακό μου θα σας στείλει ένα φιλί.

Κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία
και κρεμαστήκαμε μεσ’ την τραπεζαρία
και παν πενήντα τόσα χρόνια
απ’ αυτή τη Κυριακή
και τώρα όλοι είμαστε κάτω απ’ τη γη.

Στίχοι του Γιάννη Ξανθούλη με μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη που τραγουδάει με εξαιρετικό τρόπο η Άλκιστις Πρωτοψάλτη

“O φωτογράφος” Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο φωτογράφος

Σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά, σ’ αυτά εδώ τα μέρη
ο φωτογράφος θα ’πρεπε να ήτανε ξεφτέρι
Να ’ταν τεχνίτης, μερακλής κι απ’ ομορφιά να ξέρει

Σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά ας ήμουν φωτογράφος
Να υπηρετώ την ομορφιά με τέχνη και με πάθος

Να ’ρχοντ’ ομορφοκόριτσα και λαϊκές παρέες
να παίρνουν πόζες όμορφες, καμαρωτές κι ωραίες
για εικοσιτετράωρες και εβδομαδιαίες

αυτό το ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου (φιλολογικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) έχει μελοποιηθεί από τον  Σταύρο Κουγιουμτζή και έχει τραγουδηθεί σε διάφορες εκτελέσεις, αλλά δεν μου αρέσει καθόλου σαν τραγούδι, ενώ το ποίημα είναι εκπληκτικό

Τσε (Μια φωτογραφία σου)

Τσε

Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα
Μια φωτογραφία σου απ’ τα ξένα

Απ’ αυτές που κρατάν οι φοιτητές
Απ’ αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές
Απ’ αυτές που κρεμάν οι φοιτητές
Στην καρδία τους
Τσε Γκεβάρα

Κλείσε το παράθυρο
Σφάλισε τις πόρτες
Τρέμω για τον άνθρωπο
Με τις μπότες

Τι ζητά και στους ίσκιους περπατά
Τι ζητά και για σένανε ρωτά
Τι ζητά και το σπίτι μας κοιτά
Κάθε βράδυ
Τσε Γκεβάρα

Τόσα τριαντάφυλλα
Τα `καψε το χιόνι
Αχ αυτή η άνοιξη
Με ματώνει

Στίχοι  – Μουσική Μάνος Λοΐζος

Η πασίγνωστη φωτογραφία του Τσε εμπνέει ένα από ομορφότερα τραγούδια του Μάνου

tse

Απ’ το Συρτάρι

Εγκαινιάζω σήμερα αυτή την καινούργια στήλη στο blog μου που αφορά ποιήματα και τραγούδια που έχουν σχέση με την φωτογραφία. Αυτά που θα δημοσιεύω εδώ είναι μέρος μιας μεγάλης έρευνας που είχα κάνει πριν από 15 χρόνια αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ποτέ. Το υλικό όμως υπάρχει και μπορεί να στηρίξει μια ενδιαφέρουσα ανθολογία με ποιήματα και στίχους που έχουν σχέση με την φωτογραφία.

Ξεκινάω με ένα εξαιρετικό ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη με τίτλο “Απ’ το Συρτάρι ”

Απ’ το Συρτάρι

Εσκόπευα στης κάμαράς μου έναν τοίχο να την θέσω.

Aλλά την έβλαψεν η υγρασία του συρταριού.

Σε κάδρο δεν θα βάλω την φωτογραφία αυτή.

Έπρεπε πιο προσεκτικά να την φυλάξω.

Aυτά τα χείλη, αυτό το πρόσωπο —
α για μια μέρα μόνο, για μιαν  ώρα
μόνο, να επέστρεφε το παρελθόν τους.

Σε κάδρο δεν θα βάλω την φωτογραφία αυτή.

Θα υποφέρω να την βλέπω έτσι βλαμμένη.

Άλλωστε, και βλαμμένη αν δεν ήταν,
θα μ’ ενοχλούσε να προσέχω μη τυχόν καμιά
λέξις, κανένας τόνος της φωνής προδώσει —
αν με ρωτούσανε ποτέ γι’ αυτήν.

 Κωνσταντίνος Καβάφης 
 
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)